LegalizeUstawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych
Rozdział I. Przepisy ogólne
Art. 1.
W celu zapewnienia zawodowego, bezstronnego i rzetelnego wykonywania zadań na wysokich stanowiskach państwowych tworzy się państwowy zasób kadrowy.
Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) państwowy zasób kadrowy - zbiór kandydatów na wysokie stanowiska państwowe;
2) wysokie stanowiska państwowe - stanowiska, w tym kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 4;
3) egzamin do państwowego zasobu kadrowego, zwany dalej „egzaminem” - sprawdzian wiedzy, umiejętności i predyspozycji kierowniczych, którego złożenie z wynikiem pozytywnym skutkuje uzyskaniem świadectwa potwierdzającego kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym;
4) konkurs na wysokie stanowisko państwowe - sprawdzian wiedzy, umiejętności i predyspozycji kierowniczych, w wyniku którego może zostać wybrany najlepszy kandydat na wysokie stanowisko państwowe.
Art. 3.
Jeżeli w ustawie jest mowa o dyrektorze generalnym urzędu, należy przez to rozumieć także dyrektora generalnego służby zagranicznej.
Rozdział II. Państwowy zasób kadrowy
Art. 4.
Ustawę stosuje się do:
1) kierowników centralnych urzędów administracji rządowej i ich zastępców;
2) prezesów agencji państwowych i ich zastępców:
Agencji Nieruchomości Rolnych,
Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa,
Agencji Rynku Rolnego,
Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości,
Wojskowej Agencji Mieszkaniowej,
Agencji Mienia Wojskowego,
Agencji Rezerw Materiałowych;
3) prezesów zarządów państwowych funduszy i ich zastępców:
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
4) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia;
5) Sekretarza Rady Ministrów;
6) Głównego Inspektora Audytu Wewnętrznego;
7) wojewódzkich lekarzy weterynarii i ich zastępców;
8) kierowników państwowych jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwych ministrów i ich zastępców;
9) dyrektorów generalnych urzędów lub osób na innych równoważnych stanowiskach utworzonych na podstawie odrębnych przepisów;
10) kierujących departamentami lub komórkami równorzędnymi w ministerstwach i urzędach centralnych oraz urzędach obsługujących przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędach wojewódzkich, państwowych jednostkach organizacyjnych, o których mowa w pkt 8, a także ich zastępców;
11) stanowisk kierowniczych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej .
Art. 5.
Wysokie stanowiska państwowe, o których mowa w art. 4 pkt 8-11, mogą także zajmować osoby oddelegowane, na podstawie odrębnych przepisów, do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione.
Osoby, o których mowa w ust. 1, nie należą do państwowego zasobu kadrowego.
Art. 6.
Państwowy zasób kadrowy tworzą:
1) urzędnicy służby cywilnej, jeżeli posiadają co najmniej pięcioletni staż pracy;
2) osoby, które złożą z wynikiem pozytywnym egzamin;
3) osoby, które wygrają konkurs ogłoszony przez Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w art. 8 ust. 1;
4) osoby mianowane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na pełnomocnych przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych.
Przynależność do państwowego zasobu kadrowego osób, o których mowa w ust. 1, trwa przez okres pięciu lat od dnia wejścia do państwowego zasobu kadrowego.
Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ponowne wejście do państwowego zasobu kadrowego wymaga złożenia egzaminu z pozytywnym wynikiem.
Art. 7.
Egzamin przeprowadza Krajowa Szkoła Administracji Publicznej co najmniej trzy razy w roku.
Ogłoszenie o egzaminie publikuje się w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów co najmniej na dwa miesiące przed jego terminem.
Do egzaminu może przystąpić osoba, która:
1) ma tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony;
3) jest obywatelem polskim;
4) korzysta z pełni praw publicznych;
5) nie była karana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
6) cieszy się nieposzlakowaną opinią;
7) posiada co najmniej pięcioletni staż pracy;
8) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej.
Osoba przystępująca do egzaminu wnosi opłatę w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Opłata stanowi przychód Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.
Osoba, która złożyła egzamin z wynikiem pozytywnym, otrzymuje świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym.
Prezes Rady Ministrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia obiektywności postępowania, sprawnego przeprowadzenia egzaminów, wszechstronnej oceny wiedzy, umiejętności i predyspozycji kierowniczych kandydatów, powszechności dostępu do egzaminu oraz jawności wyników prac komisji egzaminacyjnej, określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres tematyczny egzaminu, w tym obejmujący znajomość języka obcego, o którym mowa w ust. 3 pkt 8, oraz sprawdzenia predyspozycji kierowniczych kandydatów;
2) organizację i sposób przeprowadzania egzaminu oraz sposób ustalania ocen, w tym najniższą ocenę pozytywną warunkującą złożenie egzaminu z wynikiem pozytywnym;
3) sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w ust. 4;
4) wzór świadectwa potwierdzającego kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym;
5) wysokość wynagrodzenia egzaminatorów, w ramach środków uzyskanych z opłat, o których mowa w ust. 4.
Art. 8.
Jeżeli ze względu na szczególne doświadczenie lub umiejętności zawodowe, które są wymagane do pracy na stanowisku obsadzanym z państwowego zasobu kadrowego, nie jest możliwe powołanie osoby z państwowego zasobu kadrowego, Prezes Rady Ministrów ogłasza konkurs na wysokie stanowisko państwowe.
Do konkursu może przystąpić każdy, kto spełnia wymagania określone w art. 7 ust. 3 oraz w ogłoszeniu o konkursie, a także wniesie opłatę w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi przychód Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.
Ogłoszenie o konkursie zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Konkurs przeprowadza Krajowa Szkoła Administracji Publicznej. Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej powołuje komisję konkursową składającą się z osób wyróżniających się wiedzą i doświadczeniem z zakresu administracji publicznej i zarządzania oraz nienaganną postawą etyczną.
Do przeprowadzenia konkursu stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 7 ust. 6, z tym że komisja konkursowa uzupełnia zakres tematyczny o szczególne zagadnienia wynikające z ogłoszenia o konkursie oraz wskazuje najlepszego kandydata lub kandydatów na stanowisko.
Przepis art. 7 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 9.
Ewidencję osób należących do państwowego zasobu kadrowego prowadzi Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje imię i nazwisko osoby oraz informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1-5, 7 i 8.
Dane objęte ewidencją, o której mowa w ust. 1, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów udostępnia osobie upoważnionej do powołania na wysokie stanowisko państwowe, na jej wniosek.
Rozdział III. Wysokie stanowiska państwowe
Art. 10.
Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 1-4 i 8, są powoływane z państwowego zasobu kadrowego przez uprawnione organy, o których mowa w przepisach o ich utworzeniu oraz w sposób w nich wskazany.
Osobę na stanowisko, o którym mowa w art. 4 pkt 5, powołuje z państwowego zasobu kadrowego Prezes Rady Ministrów.
Osobę na stanowisko, o którym mowa w art. 4 pkt 6, powołuje z państwowego zasobu kadrowego minister właściwy do spraw finansów publicznych.
Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 7, powołuje z państwowego zasobu kadrowego Główny Lekarz Weterynarii, w porozumieniu z właściwym wojewodą.
Osoby na stanowiska, o których mowa art. 4 pkt 9, powołuje z państwowego zasobu kadrowego Prezes Rady Ministrów na wniosek właściwego ministra, kierownika urzędu centralnego, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów lub wojewody.
Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 10, powołuje z państwowego zasobu kadrowego dyrektor generalny urzędu, a w przypadku państwowych jednostek organizacyjnych ich kierownik.
Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 11, powołuje - z wyłączeniem pełnomocnych przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych - z państwowego zasobu kadrowego podmiot wskazany w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej.
Odwołanie osób, o których mowa w ust. 1-6, z zajmowanych stanowisk może nastąpić w każdym czasie, w takim samym trybie, w jakim nastąpiło powołanie na te stanowiska, chyba że przepisy szczególne przewidują inny tryb postępowania.
Art. 11.
Osoba powołana na wysokie stanowisko państwowe powinna cieszyć się nieposzlakowaną opinią.
Art. 12.
Odwołanie, o którym mowa w art. 10 ust. 8, jest obligatoryjne w przypadkach:
1) rażącego naruszenia przepisów prawa;
2) prowadzenia działalności, która pozostaje w sprzeczności z wykonywanymi obowiązkami;
3) utraty zdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby lub innej przeszkody trwale uniemożliwiającej pełnienie obowiązków służbowych;
4) rezygnacji ze stanowiska;
5) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
6) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;
7) utraty ważności świadectwa, o którym mowa w art. 7 ust. 5 i art. 8 ust. 7, lub upływu okresu, o którym mowa w art. 6 ust. 2.
Art. 13.
Członkowi korpusu służby cywilnej powołanemu na stanowisko, o którym mowa w art. 4, dyrektor generalny urzędu, w którym członek korpusu jest zatrudniony, udziela urlopu bezpłatnego na czas powołania.
Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy zgodne z jego kwalifikacjami i umiejętnościami zawodowymi.
Art. 14.
Zakres zadań i kompetencji osób na stanowiskach, o których mowa w art. 4 pkt 1-8, określają przepisy odrębne.
Przepisy, o których mowa w ust. 1, mogą ustanowić szczególne wymagania związane z doświadczeniem lub umiejętnościami zawodowymi, których spełnienie jest wymagane do pracy na stanowiskach, o których mowa w art. 4.
Art. 15.
Osobom powołanym na wysokie stanowiska państwowe nie wolno:
1) publicznie manifestować swoich poglądów politycznych;
2) przy wykonywaniu swoich obowiązków kierować się interesem jednostkowym lub grupowym;
3) uczestniczyć w strajku lub akcji protestacyjnej zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu;
4) łączyć pracy z mandatem radnego.
Art. 16.
Na wysokich stanowiskach państwowych nie może powstać stosunek podległości służbowej między małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.
Art. 17.
Wynagrodzenie osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz stanowiska kierownicze w służbie zagranicznej określają przepisy odrębne.
Wynagrodzenie osób zajmujących wysokie stanowiska państwowe niebędące kierowniczymi stanowiskami państwowymi w rozumieniu przepisów o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ani stanowiskami kierowniczymi w służbie zagranicznej składa się z wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego.
Do osób zatrudnionych na wysokich stanowiskach państwowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 60, 61, 63 ust. 1, art. 64 i 65 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej .
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa i mnożników kwoty bazowej określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wynagrodzenia, uwzględniając zakres obowiązków i odpowiedzialność osoby zajmującej wysokie stanowisko państwowe.
Art. 18.
Osobom zatrudnionym na stanowiskach, o których mowa w art. 4 pkt 5, 9-11, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w Kodeksie pracy lub innych przepisach prawa pracy.
Art. 19.
W przypadku odwołania z wysokiego stanowiska państwowego pracownikowi przysługuje odprawa pieniężna w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pozostawał na tym stanowisku przez okres dłuższy niż sześć miesięcy.
Odprawa nie przysługuje:
1) pracownikowi odwołanemu z kierowniczego stanowiska państwowego w rozumieniu przepisów o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe;
2) pracownikowi będącemu członkiem korpusu służby cywilnej;
3) w przypadku odwołania z przyczyn, o których mowa w art. 12, chyba że odwołanie nastąpiło w przypadku utraty zdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby.
Art. 20.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie w sprawach wynikających ze stosunku pracy osób zatrudnionych na wysokich stanowiskach państwowych stosuje się przepisy Kodeksu pracy oraz inne przepisy prawa pracy.
Rozdział IV. Dyrektor generalny urzędu oraz kierujący departamentami lub komórkami równorzędnymi
Art. 21.
Stanowisko dyrektora generalnego urzędu tworzy się w urzędach obsługujących ministrów, członków komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w urzędach obsługujących kierowników urzędów centralnych oraz w urzędach wojewódzkich.
Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, centralne urzędy administracji rządowej, w których ze względu na specjalistyczny charakter zadań nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego urzędu. Zadania przewidziane dla dyrektora generalnego urzędu wykonują w tych urzędach ich kierownicy.
Dyrektor generalny urzędu podlega kierownikowi urzędu.
Dyrektor generalny urzędu:
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.