Verdrag inzake de regeling van aangelegenheden voortspruitende uit de oorlog en de bezetting

Bij de inwerkingtreding van dit Verdrag zal de Bondsrepubliek een administratief bureau instellen, uitrusten en van personeel voorzien, welk bureau uit hoofde van de bepalingen van dit Hoofdstuk en de daarbij behorende Bijlage juwelen, zilverwerk en antieke meubelen (indien elk afzonderlijk voorwerp een grote waarde vertegenwoordigt) en culturele goederen opspoort, terugvordert en restitueert indien dergelijke voorwerpen en culturele goederen tijdens de bezetting van enig gebied daaruit werden weggevoerd door de strijdkrachten of autoriteiten van Duitsland of zijn bondgenoten of de individuele leden daarvan (al dan niet op bevel), nadat zij door middel van dwang werden verkregen (met of zonder geweld), door diefstal, door vordering of door andere vormen van gedwongen onteigening.

In het geval van culturele goederen welke in het betrokken land vóór de datum welke van toepassing is op dat land zoals in artikel 5 van dit Hoofdstuk is gespecificeerd aanwezig waren, vindt restitutie ook plaats

Waar het betreft juwelen, zilverwerk of antieke meubelen, kan restitutie geweigerd worden indien is komen vast te staan dat de betrokken goederen werden weggevoerd nadat zij van de oorspronkelijke eigenaar verkregen waren als tegenwaarde in het kader van een gewone handelstransactie, zelfs indien de betaling geschiedde in bezettingsbetaalmiddelen.

De uitdrukking „culturele goederen” omvat roerende goederen van godsdienstige, kunstzinnige, documentaire, wetenschappelijke of historische waarde, of van overeenkomstige betekenis, waaronder begrepen voorwerpen welke gewoonlijk in musea, openbare of particuliere verzamelingen, bibliotheken of historische archieven aangetroffen worden. De uitdrukking „antiek” omvat goederen welke bij de inwerkingtreding van dit Verdrag tenminste honderd jaar oud zijn. Met de uitdrukking „aanzienlijke waarde” wordt bedoeld een waarde van tenminste 200.000 Franse francs van de koopkracht op 1 Januari 1951.

Het in lid 1 van dit artikel bedoelde bureau zal op verzoek van de Drie Mogendheden of haar vertegenwoordigers inlichtingen verstrekken aangaande door dit bureau behandelde zaken en brengt elke drie maanden rapport uit over zijn werkzaamheden. Het archief van dit bureau wordt bewaard totdat anders wordt overeengekomen.

Restitutie volgens artikel 1 van dit Hoofdstuk kan slechts aan de Bondsregering worden verzocht door de Regering van de Staat uit welks grondgebied de goederen werden weggevoerd. De Bondsregering kan een verzoek om restitutie verwerpen indien zulk een verzoek reeds als niet gegrond door de bevoegde instantie van een der Drie Mogendheden is afgewezen, uitgezonderd in gevallen waar bewijsmateriaal wordt aangevoerd dat voordien niet kon worden voorgelegd.

Restitutie van juwelen, zilverwerk of antieke meubelen kan slechts dan aan de Bondsregering worden verzocht indien een daartoe strekkend verzoek is ingediend bij een instantie van een der Drie Mogendheden vóór de inwerkingtreding van dit Verdrag. Waar het culturele goederen betreft, kan geen nieuw verzoek worden ingediend na 8 Mei 1956. Indien in een bepaald geval de naspeuringen van het in artikel 1 van dit Hoofdstuk bedoelde Duitse bureau met betrekking tot opgeëiste goederen zonder succes zijn gebleven of indien zij op 8 Mei 1957 nog niet hebben geleid tot het ontdekken van de opgeëiste goederen en indien verdere naspeuringen hoogstwaarschijnlijk geen succes zullen opleveren staakt het bureau zijn bemoeiingen. Tegen een dergelijke beslissing kan door de betrokken partij krachtens artikel 7 beroep worden aangetekend bij de Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubliek Duitsland. Indien, nadat de naspeuringen gestaakt zijn, de opgeëiste goederen worden geïdentificeerd, kan de zaak wederom in behandeling worden genomen.

Bij een instantie van een der Drie Mogendheden ingediende eisen tot restitutie welke vóór de inwerkingtreding van dit Verdrag niet geheel zijn afgehandeld en welke vallen binnen de bepalingen van artikel 1 van dit Hoofdstuk en van dit artikel, worden door de betrokken Mogendheid verwezen naar het in artikel 1 bedoelde Duitse bureau. Het Duitse bureau behandelt deze eisen alsof zij door de eisende Regering rechtstreeks bij dit bureau waren ingediend.

Voorlegging van een eis tot restitutie krachtens artikel 1 van dit Hoofdstuk ten behoeve van enige persoon of rechtspersoon sluit voorlegging krachtens artikel 3 uit; op dezelfde wijze sluit een krachtens artikel 3 ondernomen actie tot restitutie een eis tot restitutie krachtens artikel 1 uit.

Ongeacht bepalingen in het Duitse recht van tegengestelde strekking, heeft elke persoon aan wie, of aan wiens rechtsvoorganger, tijdens de bezetting van een gebied goederen door diefstal of onder dwang (met of zonder geweld) door de strijdkrachten of de autoriteiten van Duitsland of zijn Bondgenoten of individuele leden daarvan zijn ontnomen (al dan niet op bevel) tegenover de huidige bezitter van die goederen aanspraak op restitutie, onder de volgende voorwaarden:

Elke eis tot restitutie krachtens lid 1 van dit artikel kan vóór 8 Mei 1956 of vóór het verstrijken van de tien jaar gedurende welke de bezitter de goederen te goeder trouw heeft bezeten, al naar gelang welk tijdstip later ligt, voor een Duits gerechtshof gebracht worden door elke onderdaan of ingezetene van een Staat welke is toegetreden tot het Statuut van de Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubiek Duitsland.

Geen aanspraak op restitutie kan worden gemaakt indien, vóór de inwerkingtreding van dit Verdrag, een verzoek door een Regering ten behoeve van de eiser tot restitutie van de desbetreffende goederen door een instantie van een der Drie Mogendheden als niet-gegrond werd verworpen, uitgezonderd in gevallen waar bewijsmateriaal wordt aangevoerd dat voordien niet kon worden voorgelegd.

Indien te restitueren goederen, nadat zij in Duitsland zijn geïdentificeerd, in Duitsland zijn gebruikt of verbruikt voordat zij aan de eiser werden teruggegeven of vernietigd werden, gestolen of op andere wijze van de hand werden gedaan voordat zij door de eisende Regering of door een bevoegde instantie van één van de Drie Mogendheden voor verzending naar de eiser werden ontvangen, verleent de Bondsrepubliek schadevergoeding aan eisers die anders krachtens artikel 1 of 3 van dit Hoofdstuk recht zouden hebben gehad op restitutie of wier aanspraken bij het inwerkingtreden van dit Verdrag door een van de Drie Mogendheden zijn goedgekeurd.

Het in artikel 1 van dit Hoofdstuk bedoelde Duitse bureau doet, op aanvraag van de eiser die anders recht zou hebben op restitutie, een uitspraak ten aanzien van de eis tot vergoeding met betrekking tot goederen waarvan de restitutie verzocht had kunnen worden krachtens artikel 1 en 2. Het in artikel 3 bedoelde gerechtshof doet, indien door de eiser die anders recht zou hebben op restitutie een proces wordt begonnen, een uitspraak ten aanzien van de eis tot vergoeding met betrekking tot goederen waarvan de restitutie verzocht had kunnen worden krachtens artikel 3, mits de klager een onderdaan of een ingezetene is van een Staat welke is toegetreden tot het Statuut van de Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubliek Duitsland. Het indienen van de aanvraag en het beginnen van het proces mogen niet later geschieden dan één jaar na inwerkingtreding van dit Verdrag of één jaar nadat de eiser bericht heeft ontvangen dat de goederen niet beschikbaar zijn, al naar gelang welk tijdstip later ligt.

Ongeacht de bepalingen van lid 2 van dit artikel, kunnen bij een instantie van een der Drie Mogendheden vóór de inwerkingtreding van dit Verdrag ingediende eisen welke vallen binnen het kader van lid 1, door die Mogendheid worden verwezen naar het in artikel 1 van dit Hoofdstuk bedoelde Duitse bureau of bij dat bureau worden ingediend door de eisende Regering. Alle eisen krachtens dit lid worden verwezen naar of ingediend bij het bureau niet later dan zes maanden na de inwerkingtreding van dit Verdrag; dit bureau beslist ten aanzien van deze eisen.

Het in artikel 1 van dit Hoofdstuk bedoelde Duitse bureau erkent eisen tot restitutie welke door een der Drie Mogendheden zijn goedgekeurd vóór de inwerkingtreding van dit Verdrag. Het bureau aanvaardt ook als bewijs een verklaring door een der Drie Mogendheden dat de goederen welke het onderwerp waren van de eis niet door een bevoegde instantie van die Mogendheid voor verzending naar de eiser waren ontvangen.

Vergoeding krachtens dit artikel wordt toegekend tot een bedrag gebaseerd op de vervangingswaarde van de betrokken goederen op de datum van toekenning.

De bepalingen van dit Hoofdstuk gelden voor de volgende landen van de daarnaast vermelde data af:

De bepalingen van dit Hoofdstuk hebben betrekking op openbare en particuliere goederen welke uit in lid 1 van dit artikel bedoelde gebieden werden weggevoerd.

De Ondertekenende Staten stellen hierbij in een Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubliek Duitsland, welke optreedt overeenkomstig de bepalingen van haar Statuut, hetwelk aan dit Verdrag is toegevoegd.

Op verzoek van de betrokken partij is elke eindbeslissing (Endentscheidung) door het Duitse bureau krachtens artikel 1, 2 of 4 van dit Hoofdstuk genomen, of door een Duits gerechtshof genomen krachtens artikel 3 of 4, onderhevig aan herziening door de Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubliek Duitsland.

Het verzoek aan de Commissie wordt door de betrokken partij binnen dertig dagen na de betekening van die beslissing gedaan. Indien het Duitse bureau of het Duitse gerechtshof niet binnen één jaar nadat de eis werd ingediend een uitspraak heeft gedaan, kan de eiser zijn eis rechtstreeks aan de Commissie voorleggen binnen dertig dagen na het verstrijken van het tijdvak van een jaar.

In elk aan haar voorgelegd geval, kan de Commissie zelf een eindbeslissing nemen met betrekking tot zulk een geval of kan het naar het Duitse bureau of het Duitse gerechtshof terugverwijzen vergezeld van die instructies welke de Commissie noodzakelijk of gepast acht.

De uitspraken van de Commissie zijn definitief en bindend voor de autoriteiten en de gerechtshoven van de Ondertekenende Staten en de andere Staten welke tot haar Statuut toetreden.

De Bondsregering stelt het in lid 1 van artikel 1 van het voorgaande hoofdstuk bedoelde administratieve bureau in als de Hogere Bondsautoriteit (Bundesoberbehörde).

Alle Duitse gerechtshoven en autoriteiten verlenen de Hogere Bondsautoriteit rechtskundige en andere officiële bijstand ingevolge artikel 35 van de „Basic Law”.

Aanvragen om restitutie ingevolge de artikelen 1 en 2 van het voorgaande Hoofdstuk, met uitzondering van die welke zijn genoemd in lid 3 van artikel 2, omvatten:

Gewaarmerkte afschriften van de documenten welke de aanspraak op restitutie ondersteunen worden aan de aanvraag gehecht of worden nadien overgelegd.

Aanvragen om schadevergoeding ingevolge artikel 4 van het voorgaande hoofdstuk, met uitzondering van die welke zijn genoemd in lid 3 van dat artikel, omvatten:

Gewaarmerkte afschriften van de documenten welke de eis tot schadevergoeding ondersteunen worden aan de aanvraag gehecht of worden nadien overgelegd.

De Hogere Bondsautoriteit verricht de noodzakelijke naspeuringen. Tot dit doel kan zij uit eigen beweging (von Amts wegen) door middel van een versnelde procedure bewijsmateriaal verzamelen; in het bijzonder kan zij getuigen, deskundigen en de personen wier rechten door de restitutie worden aangetast, horen of deze personen voor een rechtbank doen horen. Indien een verhoor onder ede noodzakelijk blijkt, wordt de eed afgelegd voor een rechtbank. De Hogere Bondsautoriteit is gemachtigd een verklaring te accepteren in plaats van een eed (eides-stattliche Versicherungen).

Naast de aanvragende Regering worden al die personen als betrokken partijen beschouwd wier rechten door de restitutie zouden worden aangetast.

De betrokken partijen worden in de gelegenheid gesteld hun inzichten kenbaar te maken. Zij kunnen worden vertegenwoordigd door gemachtigden of rechtskundige adviseurs. Zij worden in kennis gesteld van de data van de vastgestelde verhoren in verband met de ondervragingen ingevolge de tweede zin van lid 1 van deze Afdeling en kunnen deze verhoren bijwonen. De door de betrokken partij ingediende documenten worden aan de andere partijen doorgezonden.

De Hogere Bondsautoriteit neemt alle voor de restitutie noodzakelijke maatregelen. Indien nodig beveelt de Hogere Bondsautoriteit dat de te restitueren goederen worden onteigend ten gunste van de Bondsrepubliek welke de goederen doet toekomen (zuleiten) aan de persoon die restitutie eist.

De aard en het bedrag van de schadevergoeding aan personen die door de onteigening worden benadeeld, worden door een Bondswet vastgesteld.

Indien de Hogere Bondsautoriteit een in artikel 4 van het voorgaande Hoofdstuk bedoelde eis inwilligt, stelt zij het schadevergoedingsbedrag vast dat door de Bondsrepubliek moet worden betaald.

Voor zover dit niet reeds is gebeurd, zal de Bondsrepubliek alle maatregelen treffen welke nodig zijn om te verzekeren dat de in lid 3 van dit artikel bedoelde staten, personen en maatschappijen teruggave van hun goederen in hun huidige toestand en herstel van hun rechten en belangen in het grondgebied der Bondsrepubliek kunnen verkrijgen voor zover deze goederen, rechten of belangen aan een discriminerende behandeling onderworpen waren. De goederen, rechten en belangen van de in lid 3 bedoelde staten, personen en maatschappijen worden door de Bondsrepubliek bevrijd van alle belemmeringen en lasten van elke aard waaraan zij als gevolg van een discriminerende behandeling eventueel onderworpen zijn. Geen kosten worden in rekening gebracht, noch in verband met de teruggave of het herstel van rechten en belangen, noch in verband met het wegnemen van belemmeringen of lasten. Billijke voorwaarden kunnen echter worden opgelegd om de onrechtvaardige verrijking van enigerlei in lid 3 bedoelde staat, persoon of maatschappij tegen te gaan.

Bij de inwerkingtreding van dit Verdrag stelt de Bondsrepubliek de in de Bijlage bij dit Hoofdstuk omschreven procedure voor het indienen en behandelen van op de bepalingen van dit artikel gebaseerde eisen tot schadevergoeding en voor de voldoening van op deze eisen gebaseerde beslissingen vast en geeft hieraan behoorlijke openbaarheid. De Bondsrepubliek stelt ook, voor zover dit mogelijk is, alle gegevens omtrent het beheer uitgeoefend door beheerders van goederen, rechten of belangen ter beschikking aan iedere belanghebbende partij welke hierom verzoekt.

De uitdrukking „discriminerende behandeling”, zoals deze in dit artikel wordt gebruikt, betekent maatregelen van allerlei aard welke tussen 1 September 1939 en 8 Mei 1945 zijn toegepast op enigerlei goederen, rechten of belangen als gevolg van buitengewone niet algemeen op alle niet-Duitse goederen, rechten en belangen van toepassing zijnde bepalingen welke schade, verlies of benadeling ten gevolge hadden zonder de vrijwillige toestemming van de belanghebbende partijen en zonder betaling van toereikende schadevergoeding. Elk handelen of nalaten krachtens de Duitse beschikking inzake de behandeling van vijandelijke eigendommen van 15 Januari 1940 of enige wijziging op deze beschikking, of enige andere regeling welke een zelfde doel beoogde, kan worden beschouwd als een discriminerende behandeling, zelfs indien zulk een handelen of nalaten binnen het kader lag van die beschikking, wijziging of regeling, indien blijkt dat

De bepalingen van dit artikel gelden niet voor eisen tot schadevergoeding behandeld in de Hoofdstukken Drie en Vier van dit Verdrag.

Onder de bepalingen van dit artikel valt niet schadevergoeding voor verlies van of schade aan goederen, rechten of belangen, veroorzaakt door een discriminerende behandeling of indirect of direct op enigerlei andere wijze het gevolg van de oorlog, doch tasten niet het recht van een lid van de Verenigde Naties aan om tijdens onderhandelingen over een vredesregeling enigerlei eis tot schadevergoeding van dien aard in te dienen met betrekking tot zijn eigen goederen, rechten of belangen of die van zijn onderdanen.

In afwachting van een definitieve regeling van de vorderingen op Duitsland welke voortvloeien uit de oorlog, zijn de in lid 2 van dit artikel omschreven personen en hun goederen vrijgesteld van bijzondere belastingen, heffingen of zakelijke belastingen welke daadwerkelijk op de goederen drukken en welke worden opgelegd met de vooropgezette bedoeling daaruit onkosten te bestrijden welke voortvloeien uit de oorlog of uit herstelbetalingen of restituties aan enig lid der Verenigde Naties.

In de gevallen waarin zodanige belasting, heffing of zakelijke belasting slechts gedeeltelijk wordt geheven voor de in lid 1 van dit artikel omschreven doeleinden, wordt de vrijstelling in beginsel verleend in verhouding tot het deel van zodanige belastingen, heffingen of zakelijke belastingen dat voor die doeleinden wordt geheven. In de bijzondere gevallen van de heffingen voorgeschreven door de wetgeving van de Bizonale Economische Raad en door de overeenkomstige wetgeving van de „Länder” Rheinland-Pfalz, Baden en Württemberg-Hohenzollern inzake onmiddellijke hulp (Soforthilfe) en door de Wet inzake een gelijkmatige verdeling van lasten van 14 Augustus 1952 (Bundesgesetzblatt I Seite 446), zijn de in de volgende bepalingen van dit artikel omschreven personen en goederen, tot een aldaar vastgestelde grens, vrijgesteld van betalingen welke dienden te geschieden in de periode van 6 jaar van 1 April 1949 tot 31 Maart 1955 als heffingen inzake onmiddellijke hulp en als vermogensheffing krachtens de gelijkmatige verdeling van lasten:

In lid 2 (a) van dit artikel wordt een persoon die op 21 Juni 1948 wel, doch op 8 Mei 1945 geen eigenaar was van bepaalde goederen, geacht op 8 Mei 1945 eigenaar van deze goederen te zijn geweest indien -

Voor de doeleinden van lid 2 (b) van dit artikel zijn de bepalingen van lid 3 van dit artikel mutatis mutandis van kracht.

Indien betalingen verricht overeenkomstig de bepalingen van de onmiddellijke hulp door natuurlijke personen, maatschappijen, verenigingen van personen en trusts rechthebbende op vrijstelling krachtens lid 2 van dit artikel, uitgaan boven de voor diezelfde periode vervallende bedragen van de vermogensheffing waarbij rekening wordt gehouden met de bepalingen van lid 2, wordt het teveel betaalde niet later dan drie maanden na de vervaldatum van de door het Duitse belastingkantoor ten aanzien van de vermogensheffing opgelegde aanslag hetzij terugbetaald of verrekend met betalingsverplichtingen welke zijn vervallen of binnen drie maanden daarna zullen vervallen.

In gevallen waarin natuurlijke personen, maatschappijen, verenigingen van personen of trusts krachtens dit artikel vrijstelling van vermogensheffing genieten, is het jaarlijkse bedrag dat moet worden betaald met betrekking tot de vermogensheffing voor de periode na de afloop van de vrijstelling niet, noch vanwege deze vrijstelling noch vanwege het niet betalen van de vermogensheffing of de heffing inzake onmiddellijke hulp, hoger dan het jaarlijkse bedrag dat betaald moet worden door niet-vrijgestelde natuurlijke personen, maatschappijen, verenigingen van personen of trusts die de heffing inzake onmiddellijke hulp ten volle hebben betaald. Indien bij de berekening van de vermogensheffing de heffing inzake onmiddellijke hulp dient te worden gecompenseerd op de wijze voorgesteld in het aan de Bundestag (Bundestag Document No. 3300) voorgestelde wetsontwerp, dat wil zeggen door de heffing inzake onmiddellijke hulp af te trekken van het totaal verschuldigde bedrag uit hoofde van de vermogensheffing, dan wordt in gevallen waarin geen heffing inzake onmiddellijke hulp is opgelegd driemaal het jaarlijkse basis bedrag uit hoofde van de vermogensheffing afgetrokken van het totaal verschuldigde bedrag; het jaarlijkse basis bedrag is voor dit doel het bedrag dat ontstaat door de jaarlijkse belastingtarieven toe te passen op het totaal verschuldigde bedrag.

Bij de berekening van het verschuldigde bedrag voor alle andere heffingen uit hoofde van de wet inzake een gelijkmatige verdeling van lasten worden natuurlijke personen, maatschappijen, verenigingen van personen en trusts welke de vrijstellingen genieten krachtens dit artikel, behandeld alsof zij het volle bedrag der vermogensheffing hadden betaald.

In gevallen bedoeld in lid 2 (a) van dit artikel hebben zowel de maatschappij en iedere aandeelhouder die van mening is dat de maatschappij dient te worden vrijgesteld, recht op alle beschikbare rechtsmiddelen.

Wet No. 8 van de Geallieerde Hoge Commissie inzake de industriële, litteraire en artistieke eigendomsrechten van buitenlandse mogendheden en onderdanen, als gewijzigd bij de wetten No. 30, 39, 41 en 66 van de Geallieerde Hoge Commissie alsmede de eerste en tweede uitvoeringsbeschikking krachtens wet No. 8 van de Geallieerde Hoge Commissie van 8 Mei 1950 en 9 November 1950 (Bundesgesetzblatt Seite 357 und Seite 785) blijven van kracht.

De bepalingen van wet No. 8 van de Geallieerde Hoge Commissie, als gewijzigd, tot regeling van geschillen welke voortvloeien uit de toepassing van die wet, worden echter geacht als volgt te zijn gewijzigd:

In dit Hoofdstuk heeft de uitdrukking „Leden der Verenigde Naties” dezelfde betekenis als in Wet No. 54 van de Geallieerde Hoge Commissie welke voor dit doel van kracht blijft.

Behalve wanneer anders is bepaald betekent in dit Hoofdstuk de uitdrukking „onderdanen van leden van de Verenigde Naties”:

Tegen de volgende beslissingen kan beroep worden aangetekend bij de Scheidsrechterlijke Commissie voor goederen, rechten en belangen in de Bondsrepubliek Duitsland, bedoeld in artikel 7 van Hoofdstuk Vijf van dit Verdrag, overeenkomstig de bepalingen van haar Statuut, na een binnen dertig dagen na de betekening van een zodanige beslissing door de betrokken partij tot de Commissie gerichte aanvraag:

Indien de partij welke wordt benadeeld door een beslissing als bedoeld in (b) tot en met (f) van lid 1 van dit artikel tegen deze beslissing in beroep gaat bij een Duits gerechtshof in plaats van de Scheidsrechterlijke Commissie, kan die partij daarna niet meer in beroep gaan bij de Scheidsrechterlijke Commissie tegen de beslissing van het Duitse hof van beroep voor wat betreft punten ten aanzien waarvan zij bij de Scheidsrechterlijke Commissie in beroep had moeten gaan. Indien in een beslissing bedoeld in (b) tot en met (f) van lid 1 de vereisten voor een beroep op de Scheidsrechterlijke Commissie niet aanwezig waren, doch indien een Duits hof van beroep een uitspraak doet welke naar de mening van de betrokken partij inbreuk maakt op de artikelen van dit Hoofdstuk bedoeld in lid 1, kan die partij tegen de beslissing van het hogere Duitse hof in beroep gaan bij de Scheidsrechterlijke Commissie.

De Commissie heeft eveneens de bevoegdheid een beslissing te nemen in elke kwestie bedoeld in lid 1 van dit artikel waarin een daarvoor in aanmerking komend Duits gerechtshof of autoriteit geen definitieve beslissing heeft genomen binnen een jaar nadat de kwestie aan dat gerechtshof of die autoriteit werd voorgelegd, en indien de betrokken partij de kwestie binnen dertig dagen na het verstrijken van dat jaar ter beslissing aan de Commissie voorlegt.

In elk der in de leden 1, 2 of 3 van dit artikel bedoelde gevallen kan de Commissie een definitieve uitspraak doen of de zaak terugverwijzen naar het betrokken gerechtshof of de betrokken autoriteit met die aanwijzingen welke de Commissie noodzakelijk of passend zal oordelen.

Beslissingen en aanwijzingen van de Commissie zijn definitief en bindend voor alle Duitse gerechtshoven en autoriteiten.

De Bondsregering stelt een Hogere Bondsautoriteit (Bundesoberbehörde) in voor het ontvangen, overwegen en het nemen van beslissingen ten aanzien van aanvragen voor teruggave en herstel overeenkomstig lid 2 van artikel 1 van het voorgaande Hoofdstuk. De Bondsregering kan voorschriften uitvaardigen voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze Bijlage.

Alle Duitse gerechtshoven en autoriteiten verlenen de Hogere Bondsautoriteit rechtskundige en andere officiële bijstand overeenkomstig artikel 35 van de “Basic Law”.

Aanvragen voor teruggave of herstel worden bij de Hogere Bondsautoriteit schriftelijk ingediend of door middel van een mondelinge verklaring waarvan een proces-verbaal wordt opgemaakt.

De aanvragen omvatten:

Aanvragen dienen, indien mogelijk, inlichtingen te bevatten betreffende de persoon aan wie de goederen, rechten of belangen werden overgedragen en betreffende de persoon die de goederen, rechten of belangen in zijn bezit heeft op het ogenblik waarop de aanvraag wordt ingediend.

Verder zullen alle inlichtingen en documenten waarover de eiser beschikt en welke betrekking hebben op de goederen, rechten of belangen en op de discriminerende maatregel welke ten aanzien van de goederen, rechten of belangen werd genomen, in origineel of in een gewaarmerkt afschrift aan de aanvraag worden gehecht. Op verzoek wordt het origineel overgelegd.

De Hogere Bondsautoriteit verricht uit eigen beweging (von Amts wegen) de noodzakelijke naspeuringen. Tot dit doel kan zij bewijsmateriaal verzamelen; in het bijzonder kan zij getuigen, deskundigen en de betrokken partijen horen of voor een rechtbank doen horen. Indien een verhoor onder ede noodzakelijk blijkt, wordt de eed afgelegd voor een rechtbank. De Hogere Bondsautoriteit is gemachtigd een verklaring te accepteren in plaats van een eed (eidesstattliche Versicherungen).

Naast de eisers worden al die personen als betrokken partijen beschouwd wier rechten door de teruggave of het herstel zouden worden aangetast.

De betrokken partijen worden in de gelegenheid gesteld hun inzichten kenbaar te maken. Zij kunnen worden vertegenwoordigd door gemachtigden of rechtskundige adviseurs. Zij worden in kennis gesteld van de data van de verhoren welke zijn gelast in verband met de ondervragingen ingevolge de tweede zin van lid 1 van deze Afdeling en zij kunnen deze verhoren bijwonen. De door de betrokken partij ingediende documenten worden aan de andere partijen doorgezonden.

De Hogere Bondsautoriteit neemt alle voor de teruggave en het herstel noodzakelijke maatregelen of zij beslist welke maatregelen dienen te worden genomen door de autoriteit welke volgens de omstandigheden van de kwestie bevoegd is.

De Hogere Bondsautoriteit heeft in het bijzonder de bevoegdheid om, indien zulks voor de teruggave of het herstel noodzakelijk is, onteigening te bevelen ten gunste van de Bondsrepubliek welke dan de teruggave of het herstel verricht. De aard en het bedrag van de schadevergoeding aan personen die door de onteigening worden benadeeld, worden door een Bondswet vastgesteld.