Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o terminach zapłaty w obrocie gospodarczym

Typ Ustawa
Ogłoszono 2001-09-06
Status expired
Wydawca SEJM
Źródło Dziennik Ustaw
Historia nowelizacji JSON API
Art. 1.
1.

Ustawę stosuje się do umów, których przedmiotem jest odpłatne dostarczanie towarów lub świadczenie usług przez małego przedsiębiorcę, w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej , na rzecz przedsiębiorcy nieposiadającego takiego statusu, z wyjątkiem umów, których przedmiotem jest:

1) świadczenie usług związanych z wykonywaniem czynności bankowych,

2) świadczenie polegające na odpłatnym dostarczaniu towarów lub świadczeniu usług, finansowane w całości lub w części ze środków międzynarodowych instytucji finansowych, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub z którymi ma podpisane umowy o współpracy, oraz ze środków pochodzących z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej.

2.

Ustawę stosuje się także do umów, których przedmiotem jest odpłatne dostarczanie towarów lub świadczenie usług przez osoby, które prowadzą działalność, o której mowa w art. 3 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, i spełniają warunki, o których mowa w art. 54 tej ustawy.

3.

Ustawy nie stosuje się do umów, których jedną ze stron jest podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej , apteka lub hurtownia farmaceutyczna w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne .

Art. 2.
1.

Jeżeli strony w umowie przewidziały termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, wierzyciel może żądać odsetek ustawowych, za okres począwszy od 31 dnia po spełnieniu swego świadczenia niepieniężnego i doręczeniu dłużnikowi faktury lub rachunku - do dnia zapłaty, ale nie dłuższy niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

2.

Nie można przez czynność prawną wyłączyć lub ograniczyć roszczenia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 3.

Jeżeli strony w umowie zastrzegły wyższe od ustawowych odsetki za opóźnienie, wierzyciel może żądać odsetek określonych w umowie za cały okres, o którym mowa w art. 2.

Art. 4.

Ustawa niniejsza nie narusza przepisów Kodeksu cywilnego o wymagalności świadczeń pieniężnych oraz o skutkach opóźnienia i zwłoki dłużnika.

Art. 5.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.