Legalize / Polska / Ustawa

Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

Typ Ustawa

Ogłoszono 2002-06-21

Status Obowiązujący

Wydawca SEJM

Źródło Dziennik Ustaw

Historia nowelizacji JSON API

Rozdział 1. Przepisy ogólne

Art. 1.

Ustawa określa:

1) zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

2) zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zaliczonych do klasy 1 materiałów niebezpiecznych z wyłączeniem amunicji i wyrobów pirotechnicznych,

3) zasady przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i jego kontroli, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych,

4) procedury oceny zgodności oraz sposób oznaczania tych materiałów.

Art. 2.

Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo Policji.

Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych, przechowywanych i przemieszczanych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Ochrony Rządu, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, Policję, Służbę Więzienną oraz armie państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) amunicji - należy przez to rozumieć jedną z odmian wyrobów wypełnionych materiałem wybuchowym, przeznaczoną do miotania na odległość przy użyciu broni palnej,

2) bezpieczeństwie - należy przez to rozumieć zapobieganie wypadkom, a jeżeli mają one miejsce, ograniczanie ich skutków,

3) grupach zgodności - należy przez to rozumieć oznaczone literowo grupy zgodności materiałów i przedmiotów wybuchowych, określone w załączniku A,

4) jednostkach naukowych - należy przez to rozumieć jednostki, o których mowa w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o Komitecie Badań Naukowych ,

5) jednostce notyfikowanej - należy przez to rozumieć jednostkę, której udzielono notyfikacji, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw ,

6) klasach materiałów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć grupy materiałów i przedmiotów niebezpiecznych wydzielone na podstawie dominującego zagrożenia, określone w załączniku A,

7) kodzie klasyfikacyjnym - należy przez to rozumieć symbol cyfrowo-literowy, składający się z podklasy i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu wybuchowego,

8) materiałach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć jedną z odmian materiałów wybuchowych, będącą materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym.

9) materiałach wybuchowych - należy przez to rozumieć substancje chemiczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym,

10) normach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć normy europejskie ustanowione przez europejskie organizacje normalizacyjne na podstawie mandatu udzielonego przez Komisję Europejską i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,

11) osobie zagranicznej - należy przez to rozumieć osobę zagraniczną, o której mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej ,

12) przemieszczaniu - należy przez to rozumieć każde rzeczywiste przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wewnątrz obszaru Unii Europejskiej, oprócz przemieszczania w obrębie jednego przedsiębiorcy,

13) podklasach materiałów i przedmiotów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć wydzielone w klasie 1 materiałów niebezpiecznych podklasy materiałów i przedmiotów wybuchowych o podobnym zachowaniu się przy spalaniu, deflagracji lub detonacji, określone w załączniku A,

14) przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej,

15) przedsiębiorcy zagranicznym - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej,

16) umowie ADR - należy przez to rozumieć Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. ,

17) wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć przekazanie materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, po raz pierwszy w kraju, użytkownikowi, konsumentowi lub sprzedawcy przez producenta, jego przedstawiciela lub importera,

18) wyrobach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć wyroby zawierające jeden lub kilka materiałów pirotechnicznych, przeznaczone do uzyskiwania efektów pirotechnicznych, w tym widowiskowych,

19) zabezpieczeniu - należy przez to rozumieć użycie środków technicznych zapobiegających wykorzystaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnie z prawem lub w sposób zagrażający porządkowi publicznemu,

20) załączniku A - należy przez to rozumieć załącznik A do umowy ADR,

21) zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania, o których mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw .

Art. 4.

W rozumieniu ustawy jako materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego klasyfikuje się:

1) substancje i wyroby, które w toku procedury klasyfikacyjnej, o której mowa w załączniku A, nie zostały wyłączone z klasy 1 materiałów niebezpiecznych ze względu na zbyt małą wrażliwość na bodźce inicjujące,

2) materiały wybuchowe w stanie niewybuchowym ujęte w klasie 4.1 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli przez wysuszenie lub przemycie mogą być im przywrócone właściwości wybuchowe,

3) przedmioty ratownicze ujęte w klasie 9 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli zawierają materiały i przedmioty wybuchowe zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych.

Materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób wypełniony tym materiałem, budzący wątpliwości ze względu na skład chemiczny, do czasu przeprowadzenia badań klasyfikacyjnych przez jednostkę, o której mowa w ust. 3, uważa się za zaklasyfikowany wstępnie jako materiał wybuchowy.

Klasyfikacji substancji lub wyrobu jako materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego oraz nadania mu kodu klasyfikacyjnego dokonuje jednostka wyznaczona przez ministra właściwego do spraw gospodarki do prowadzenia badań, klasyfikacji oraz określania warunków dopuszczania do przewozu materiałów niebezpiecznych klas 1, 4.1 i 9, wymienionych w załączniku A.

Art. 5.

Nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także prowadzenie prac badawczych przy ich użyciu, następuje w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.

Art. 6.

Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie amunicji określają przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji .

Art. 7.

Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, w tym sposób ewidencjonowania oraz warunki przechowywania materiałów wybuchowych, wymagania dla pomieszczeń magazynowych, w tym ich warunki lokalizacyjne i niezbędne zabezpieczenia techniczne oraz zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych, określają odrębne przepisy.

Art. 8.

Nabywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jest dozwolone od przedsiębiorcy posiadającego koncesję na wytwarzanie i obrót materiałami wybuchowymi.

Zasady udzielania koncesji na obrót materiałami wybuchowymi określają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej.

Rozdział 2. Zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

Art. 9.

Nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanego dalej „pozwoleniem”, z zastrzeżeniem ust. 2.

Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie wyrobów pirotechniki widowiskowej, oznaczonych kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S, wymienionych w załączniku A, oraz wyrobów pirotechnicznych stosowanych w motoryzacji, rolnictwie, ratownictwie, leśnictwie, kolejnictwie i żegludze.

Przedsiębiorca, uznając posiadane materiały wybuchowe za zbędne, może zbyć je innemu przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody na ich zbycie wojewody właściwego dla swojej siedziby.

Art. 10.

Pozwolenie wydaje, odmawia wydania lub cofa wojewoda właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub jednostki naukowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

Pozwolenie na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w związku z działalnością gospodarczą wykonywaną w zakresie:

1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin,

2) wydobywania kopalin ze złóż,

3) bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym podziemnych wyrobiskach górniczych

wydaje, odmawia wydania lub cofa organ nadzoru górniczego, o którym mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze , właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy.

Do organu nadzoru górniczego stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału dotyczące wojewody.

Przed wydaniem pozwolenia wojewoda zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji.

Art. 11.

Pozwolenia udziela się:

1) przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który:

posiada co najmniej wykształcenie średnie,

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego , oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego,

nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie,

nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy,

udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych,

2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.

Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli:

1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy,

2) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

3) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek naukowych.

Art. 12.

Opinia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f) oraz ust. 2 pkt 2, powinna dotyczyć rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej albo naukowej i rodzaju prowadzonych prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, z uwzględnieniem towarzyszących temu zagrożeń. Opinia ta powinna zawierać ocenę:

1) prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów produkcyjnych albo służących prowadzeniu działalności naukowej, magazynowych, socjalnych, pomocniczych, środków i urządzeń przeznaczonych do przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, biorąc pod uwagę zagrożenia,

2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów przeznaczonych pod obiekty, o których mowa w pkt 1,

3) bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów,

4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.

Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się na koszt ubiegającego się o nią przedsiębiorcy albo jednostki naukowej.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określi, w drodze rozporządzenia, instytucje wydające opinię, biorąc pod uwagę ich potencjał naukowo-badawczy.

Art. 13.

Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19, są obowiązane przedstawić raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak zaburzeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c).

Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie i psychologiczne organowi wydającemu pozwolenie, a osoby określone w art. 19 - pracodawcy.

Opłatę za badanie ponosi osoba badana. Za badania pracowników, przeprowadzane w trakcie zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze rozporządzenia:

1) zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane poddać się osoby, o których mowa w ust. 1,

2) warunki i tryb:

odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy i psychologów,

wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

3) kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych,

4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory stosowanych dokumentów,

5) maksymalne stawki opłat za badania.

W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów odpowiednie do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia psychicznego osób, o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w ust. 4 pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych badań.

Art. 14.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać:

1) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,

2) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, a w przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, albo jednostki naukowej, członków organu zarządzającego, prokurentów i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia i numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa - serię i numer paszportu oraz adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy,

3) określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, warunków i miejsca ich przechowywania, a także zakresu prac, do jakich będą one używane,

4) określenie rodzaju i ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, jakie mogą być nabywane lub przechowywane w okresie roku,

5) informację o posiadanym wykształceniu i kwalifikacjach osób, o których mowa w art. 19.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty:

1) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę,

Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.