LegalizeUstawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady wspierania twórczości filmowej i innej działalności w dziedzinie kinematografii oraz ochrony zasobów sztuki filmowej.
Art. 2.
Ustawy nie stosuje się do:
1) audiowizualnej rejestracji:
wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych i scenicznych,
zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego i sportowego,
sporządzanej na potrzeby nauki, nauczania, techniki, reklamy, promocji, informacji i instruktażu,
sporządzanej na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych,
zdarzeń z życia prywatnego;
2) produkcji filmu i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym, a także produkcji filmów i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne więziennictwa podległe Ministrowi Sprawiedliwości lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań w zakresie instruktażu oraz działalności ochronnej i resocjalizacyjnej.
Art. 3.
Państwo sprawuje mecenat nad działalnością w dziedzinie kinematografii, jako części kultury narodowej, polegający w szczególności na wspieraniu produkcji i promocji filmu, upowszechnianiu kultury filmowej oraz ochronie dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie filmu.
Kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi filmowe, dystrybucję i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin, upowszechnianie kultury filmowej, promocję polskiej twórczości filmowej oraz gromadzenie, ochronę i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej.
Art. 4.
Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów dokumentalnych i animowanych, przeznaczony do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto spełniony jest co najmniej jeden z warunków:
1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100%, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w języku polskim;
2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20% przy filmie będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10% przy filmie będącym koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.
Art. 5.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dystrybucja filmu - nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do wykonywania kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji językowej innej niż ta, w której został wytworzony, oraz przekazanie tego prawa innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu;
2) film niskobudżetowy - film, którego koszt produkcji jest niższy niż dwukrotność maksymalnej kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok przez Radę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej;
3) kino - miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego wyświetlania filmu;
4) kopia wzorcowa - kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii eksploatacyjnych;
5) koproducent filmu - podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych;
6) producent filmu - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, o której mowa w art. 33^1^ § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;
7) produkcja filmu - zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu w postaci kopii wzorcowej;
8) rozpowszechnianie filmu - publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek sposób, z wyłączeniem nadawania przez nadawców telewizyjnych;
9) upowszechnianie kultury filmowej - działalność polegającą na organizowaniu przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej;
10) usługi filmowe - usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności gospodarczej przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów produkcji filmowej, obejmujące w szczególności czynności dokonywane przy pomocy własnych pracowników, udostępnianie pomieszczeń i hal zdjęciowych, sprzętu filmowego bez obsługi oraz wykonywanie specjalistycznych usług transportowych.
Art. 6.
Zadania organów administracji rządowej w zakresie kinematografii realizuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwany dalej „ministrem”.
Do zakresu działania ministra należy w szczególności:
1) projektowanie kierunków realizacji polityki kulturalnej państwa w dziedzinie kinematografii;
2) zapewnienie powszechnego dostępu społeczeństwa do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
3) tworzenie warunków do rozwoju wszystkich gatunków i rodzajów twórczości filmowej;
4) wspieranie rozwoju artystycznego młodych twórców;
5) wspieranie edukacji i doskonalenia zawodowego oraz ochrony zawodów filmowych;
6) wspieranie upowszechniania kultury filmowej i działanie na rzecz rozwoju społecznego ruchu filmowego oraz piśmiennictwa filmowego.
Rozdział 2. Polski Instytut Sztuki Filmowej
Art. 7.
W celu wspierania rozwoju kinematografii tworzy się Polski Instytut Sztuki Filmowej, zwany dalej „Instytutem”, będący państwową osobą prawną.
Siedzibą Instytutu jest miasto stołeczne Warszawa.
Art. 8.
Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie kinematografii, w szczególności przez:
1) tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji filmowej;
2) inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości filmowej, a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
3) wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego dostępu do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
4) wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych twórców filmowych;
5) promocję polskiej twórczości filmowej;
6) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, w tym produkcji filmów podejmowanych przez środowiska polonijne;
7) świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;
8) wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;
9) wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu kinematograficznego, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców działających w kinematografii.
Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, współpracuje z organami administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego.
Art. 9.
Instytut samodzielnie gospodaruje mieniem oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadą efektywnego ich wykorzystania.
Instytut nie może wykonywać działalności gospodarczej.
Art. 10.
Nadzór nad działalnością Instytutu sprawuje minister.
Minister, w terminie 30 dni, bada uchwały podejmowane przez Radę Instytutu i przesyłane mu niezwłocznie przez ten organ, w zakresie zgodności z prawem, i stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części, jeżeli narusza ona prawo lub stwarza zagrożenie wystąpienia ujemnego wyniku finansowego.
Minister zatwierdza roczny plan działalności oraz roczny plan finansowy Instytutu.
Minister rozpatruje i zatwierdza roczne sprawozdanie z działalności oraz roczne sprawozdanie finansowe Instytutu.
Minister wskazuje biegłego rewidenta do badania rocznego sprawozdania finansowego.
Art. 11.
Instytut działa na podstawie ustawy i statutu.
Minister, w drodze zarządzenia, nadaje Instytutowi statut, w którym określa w szczególności:
1) szczegółowy zakres działania Instytutu,
2) organizację wewnętrzną Instytutu,
3) szczegółowe zadania organów Instytutu oraz tryb ich działania
- uwzględniając stworzenie właściwych warunków do prawidłowej realizacji zadań przez Instytut.
Zarządzenie, o którym mowa w ust. 2, ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 12.
Organami Instytutu są:
1) Dyrektor Instytutu, zwany dalej „Dyrektorem”;
2) Rada Instytutu, zwana dalej „Radą”.
Art. 13.
Dyrektor kieruje Instytutem i reprezentuje go na zewnątrz.
Do zadań Dyrektora należy w szczególności:
1) opracowanie rocznego planu działalności oraz rocznego planu finansowego Instytutu, a także występowanie do ministra z wnioskami w sprawie wysokości dotacji na realizację zadań Instytutu;
2) sporządzanie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu oraz rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
3) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji i rozpowszechniania filmów, promocji twórczości filmowej oraz upowszechniania kultury filmowej, po zasięgnięciu opinii ekspertów wskazanych przez ministra spośród przedstawicieli środowisk filmowych;
4) sprawowanie zarządu majątkiem Instytutu;
5) prowadzenie gospodarki finansowej Instytutu.
Dyrektor może ustanawiać stypendia i nagrody ze środków Instytutu.
Art. 14.
Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu. Komisję konkursową powołuje minister, w szczególności spośród kandydatów zgłoszonych przez środowiska filmowe, w tym twórców i producentów filmowych oraz związki zawodowe działające w kinematografii.
Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.
Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.
Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.
Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że do Dyrektora nie stosuje się art. 70 § 1 Kodeksu pracy.
Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed upływem kadencji w przypadku:
1) działania z naruszeniem prawa;
2) zrzeczenia się funkcji;
3) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
6) negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać Dyrektora również na wniosek Rady.
W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej działalności związanej z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony w instytucjach kultury oraz podmiotach wykonujących działalność gospodarczą w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów, posiadać akcji lub udziałów w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.
Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację i tryb przeprowadzania konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności potrzebę sprawnego przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów.
Art. 15.
Rada składa się z jedenastu członków powoływanych na okres 3 lat przez ministra.
W skład Rady minister powołuje:
1) trzech członków zgłoszonych przez twórców filmowych;
2) jednego członka zgłoszonego przez producentów filmowych;
3) jednego członka zgłoszonego przez związki zawodowe działające w sferze kinematografii;
4) pięciu członków zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 19 ust. 1-5;
5) jednego członka reprezentującego ministra.
Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej członków w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej sześciu członków. Rada może w czasie kadencji dokonać, w tym samym trybie, zmiany jej przewodniczącego.
Nie można pełnić funkcji członka Rady przez więcej niż dwie kolejno po sobie następujące kadencje.
Za pełnienie funkcji członka Rady nie przysługuje wynagrodzenie.
Art. 16.
Minister może odwołać członka Rady przed upływem kadencji w przypadku:
1) zrzeczenia się funkcji;
2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
3) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
W przypadku odwołania członka Rady przed upływem kadencji minister powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji.
Art. 17.
Do zadań Rady należy w szczególności:
1) wytyczanie kierunków działania Instytutu;
2) opiniowanie rocznego planu działalności oraz rocznego planu finansowego Instytutu;
3) opiniowanie rocznego sprawozdania z działalności oraz rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
4) opiniowanie zmian statutu.
Rada może przedstawiać ministrowi, innym organom administracji publicznej i Dyrektorowi stanowiska, opinie lub wnioski we wszystkich sprawach dotyczących Instytutu i kinematografii.
Art. 18.
Przychodami Instytutu są:
1) dotacje podmiotowe z budżetu państwa, przekazywane przez ministra ze środków ujętych w części budżetowej, której jest dysponentem;
2) przychody z eksploatacji filmów, do których autorskie prawa majątkowe przysługują Instytutowi;
3) darowizny, spadki i zapisy;
4) przychody z majątku Instytutu;
5) środki przyznawane przez ministra z Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 47e ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych ;
6) wpłaty, o których mowa w art. 19 ust. 1-5, 6 i 7;
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.