Ustawa z dnia 10 marca 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli oraz ustawy o służbie cywilnej

Art. 1.

W ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 7 otrzymuje brzmienie:

Art. 7. 1. Do mianowanych pracowników samorządowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 10 ust. 1-1b i 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych . 2. Mianowanego pracownika samorządowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko urzędnicze w urzędzie w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej , w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy albo dyrektor generalny urzędu, w którym mianowany pracownik samorządowy ma być zatrudniony, w porozumieniu z pracodawcą samorządowym dotychczas zatrudniającym pracownika. 3. W uzasadnionych przypadkach mianowany pracownik samorządowy może być przeniesiony, na okres do sześciu miesięcy, do innego pracodawcy samorządowego, w tej samej lub innej miejscowości, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne jest tylko raz na dwa lata. 4. Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, o którym mowa w ust. 3, bez zgody zainteresowanego, do pracodawcy samorządowego mającego siedzibę w innej miejscowości, kobiety w ciąży lub mianowanego pracownika samorządowego sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste lub rodzinne mianowanego pracownika samorządowego.

2) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu:

Art. 7a. 1. Pracownika samorządowego, o którym mowa w art. 2 pkt 4, można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko urzędnicze w urzędzie, o którym mowa w art. 7 ust. 2, w każdym czasie, jeżeli nie narusza to ważnego interesu pracodawcy samorządowego, który dotychczas zatrudniał pracownika, i przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej. 2. Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy albo dyrektor generalny urzędu, w którym pracownik samorządowy ma być zatrudniony, w porozumieniu z pracodawcą samorządowym dotychczas zatrudniającym pracownika.

Art. 2.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli po art. 77 dodaje się art. 77a w brzmieniu:

Art. 77a. 1. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek dyrektora generalnego urzędu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej , Prezes Najwyższej Izby Kontroli może przenieść pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne albo pracownika zatrudnionego na stanowisku administracyjnym lub obsługi do pracy na stanowisku urzędniczym w tym urzędzie. 2. Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest za zgodą pracownika; na czas przeniesienia pracownikowi udzielany jest urlop bezpłatny w Najwyższej Izbie Kontroli.

Art. 3.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2:

1. Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane lub przeniesione na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione, jeżeli za przeniesieniem przemawia szczególny interes służby cywilnej.

3a. Osoby, o których mowa w ust. 3, stają się z dniem przeniesienia pracownikami służby cywilnej. Do stażu pracy w służbie cywilnej tych osób zalicza się okres zatrudnienia w jednostce organizacyjnej, z której nastąpiło przeniesienie do służby cywilnej.

2) w art. 25 w ust. 4 wyrazy „6 miesięcy” zastępuje się wyrazami „2 miesiące”;

3) w art. 27 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

1a. Osoby, o których mowa w art. 2 ust. 3, zwolnione są z odbywania służby przygotowawczej, o ile w jednostce organizacyjnej, z której zostały przeniesione, zatrudnione były w dniu przeniesienia na czas nieokreślony i przepracowały w tej jednostce co najmniej 3 lata.

Art. 4.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy o stanowiska wymienione w art. 41 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 3, mogą ubiegać się członkowie korpusu służby cywilnej niebędący urzędnikami służby cywilnej.

Art. 5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.