Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdzi zgodność ustaleń zawartych w raporcie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, ze stanem faktycznym, przekazuje prowadzącemu instalację albo operatorowi statku powietrznego i Krajowemu ośrodkowi informacje w tym zakresie.

Krajowy ośrodek wprowadza do Krajowego rejestru informację o wielkości emisji na podstawie:

Krajowy ośrodek powiadamia pisemnie prowadzącego instalację oraz operatora statku powietrznego o wprowadzeniu informacji o wielkości emisji określonej w raporcie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, do Krajowego rejestru, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3.

W terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku prowadzący instalację oraz operator statku powietrznego dokonują, za pośrednictwem rachunku w Krajowym rejestrze, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej wielkości emisji ustalonej na podstawie raportu, o którym mowa w art. 62 ust. 1, sporządzonego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego.

Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 62 ust. 7, lub ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 63 ust. 4, wynika, że wielkość emisji była większa niż określona w raporcie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, prowadzący instalację oraz operator statku powietrznego, w terminie 14 dni od dnia wprowadzenia do Krajowego rejestru informacji o wielkości emisji, dokonują umorzenia brakującej liczby uprawnień do emisji.

Umorzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, stanowi rozliczenie wielkości emisji.

Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 62 ust. 7, lub ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 63 ust. 4, wynika, że wielkość emisji była mniejsza niż określona w raporcie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, umorzone uprawnienia w liczbie przekraczającej wielkość emisji są zaliczane na poczet rozliczenia wielkości emisji w kolejnych latach okresu rozliczeniowego. Zwrotu uprawnień do emisji za ostatni rok okresu rozliczeniowego dokonuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów, stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

Prowadzący instalację nie może wykorzystać do rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w ust. 1 i 2, uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego.

Krajowy ośrodek sporządza wykaz prowadzących instalacje lub operatorów statków powietrznych, którzy w terminie:

Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, właściwym wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska w terminie do dnia 15 maja każdego roku.

Krajowy ośrodek informuje właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o prowadzącym instalację lub operatorze statku powietrznego, który w terminie nie dokonał umorzenia, o którym mowa w art. 65 ust. 2.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, zawierają:

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska:

Minister właściwy do spraw środowiska zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, oraz informację, o której mowa w art. 66 ust. 3.

Prowadzący instalacje należące do tego samego rodzaju działalności mogą do dnia 31 grudnia 2011 r. utworzyć grupę instalacji objętych systemem, w ramach której mogą wspólnie rozliczać wielkość emisji w okresie rozliczeniowym 2008-2012.

Prowadzący instalacje przed wystąpieniem z wnioskiem o utworzenie grupy instalacji objętych systemem powołują zarządcę.

Zarządca na czas istnienia grupy instalacji objętych systemem:

Prowadzący instalacje występują z wnioskiem o utworzenie grupy instalacji objętych systemem do ministra właściwego do spraw środowiska.

Wniosek o utworzenie grupy instalacji objętych systemem zawiera:

Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 4, zajmuje stanowisko i niezwłocznie przekazuje Komisji Europejskiej wniosek wraz z zajętym stanowiskiem.

W przypadku zgłoszenia przez Komisję Europejską zastrzeżeń do wniosku minister właściwy do spraw środowiska wzywa prowadzących instalacje do uwzględnienia uwag Komisji Europejskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, a następnie przekazuje Komisji Europejskiej poprawiony wniosek.

W przypadku wydania przez Komisję Europejską decyzji o braku zastrzeżeń do wniosku minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o utworzeniu grupy instalacji objętych systemem.

W przypadku gdy zarządca grupy instalacji objętych systemem nie rozliczy wielkości emisji, za rozliczenie wielkości emisji z instalacji objętych grupą odpowiadają prowadzący instalacje na zasadach określonych we wniosku, o którym mowa w ust. 4.

Prowadzący instalację oraz operator statku powietrznego mogą wykorzystać do rozliczenia wielkości emisji:

Do rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie wykorzystuje się jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji uzyskanych w wyniku:

Prowadzący instalację może wykorzystać do rozliczenia wielkości emisji w okresie rozliczeniowym 2008-2012 jednostki redukcji emisji oraz jednostki poświadczonej redukcji emisji w liczbie lub procentowym udziale określonych w krajowym planie.

Liczba jednostek redukcji emisji oraz jednostek poświadczonej redukcji emisji, którą operator statku powietrznego może wykorzystać w celu rozliczenia wielkości emisji za rok 2012, wynosi nie więcej niż 15% liczby uprawnień do emisji dla operatora statku powietrznego przyznanych na ten rok.

Liczba jednostek redukcji emisji oraz jednostek poświadczonej redukcji emisji, którą operator statku powietrznego może wykorzystać do rozliczenia wielkości emisji, odpowiada procentowej wartości wielkości emisji określonej w raporcie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, za każdy rok w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r., określonej na poziomie nie niższym niż 1,5%.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” procent jednostek redukcji emisji oraz jednostek poświadczonej redukcji emisji, które operator statku powietrznego może wykorzystać w celu rozliczenia wielkości emisji.

Jeżeli prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie przedłoży w terminie Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 albo 7, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 euro.

Jeżeli prowadzący instalację nie zgłosi w terminie faktu, że instalacja przestała spełniać przesłanki objęcia systemem, podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 euro.

Wysokość kary ustala się, stosując średni kurs euro w przeliczeniu na złote polskie ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w pierwszym dniu roboczym po upływie terminu wykonania obowiązku.

Jeżeli prowadzący instalację, operator statku powietrznego albo zarządca grupy instalacji objętych systemem nie dokona w terminie umorzenia, o którym mowa w art. 65 ust. 1 lub 2, podlega karze pieniężnej w wysokości równej iloczynowi liczby uprawnień do emisji, która nie została umorzona, i jednostkowej stawki kary pieniężnej.

Jednostkowa stawka kary pieniężnej wynosi 100 euro.

Wysokość stawki ustala się, stosując średni kurs euro w przeliczeniu na złote polskie ogłaszany przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy następujący po dniu 30 kwietnia roku, w którym powstał obowiązek rozliczenia.

Jeżeli prowadzący instalację nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 40, podlega karze pieniężnej w wysokości 50 000 euro.

Wysokość kary ustala się, stosując średni kurs euro w przeliczeniu na złote polskie ogłaszany przez Narodowy Bank Polski na dzień nałożenia kary.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie zezwolenia w terminach, o których mowa w art. 45, kary pieniężnej nie nakłada się, a postępowanie w sprawie jej nałożenia umarza się.

Kary pieniężne nakłada, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 70-72, na podstawie wykazów, o których mowa w art. 66 ust. 1, informacji, o której mowa w art. 66 ust. 3, lub ustaleń kontroli.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przesyła kopię decyzji o nałożeniu kary Krajowemu ośrodkowi oraz Narodowemu Funduszowi, a w przypadku nałożenia na operatora statku powietrznego kary, o której mowa w art. 70, także ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

Kary pieniężne wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzję.

Wpływy z kar pieniężnych wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska przekazują na rachunek bankowy Narodowego Funduszu w terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.

Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów dotyczących terminów płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań.

Uprawnienia organów podatkowych w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 15 lutego każdego roku, przekazuje Krajowemu ośrodkowi oraz Narodowemu Funduszowi informacje o karach pieniężnych nałożonych w poprzednim roku.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera nazwy prowadzących instalacje lub operatorów statków powietrznych, na których nałożono kary pieniężne, oraz wysokość tych kar wraz z podaniem, za jaki rodzaj naruszenia zostały nałożone.

W terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o operatorach statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku:

Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 1, oraz stwierdzeniu, że operator statku powietrznego:

Operator statku powietrznego po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, może złożyć ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie 10 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, wyjaśnienia.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu zgody Rady Ministrów przesyła do Komisji Europejskiej wniosek o nałożenie zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego operacji lotniczych.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:

Postępowanie w sprawie nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego operacji lotniczych jest prowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia wydanego w związku z art. 16 ust. 12 dyrektywy 2003/87/WE.

Z dniem wejścia w życie ustawy:

Zezwolenia wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 96, zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane.

Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji przyjęty na podstawie ustawy, o której mowa w art. 96, staje się krajowym planem rozdziału uprawnień do emisji w rozumieniu niniejszej ustawy.

W przypadku ujęcia w krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji instalacji, której uprawnienia zostały przyznane w zezwoleniu wydanym na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 96, zezwolenie to wygasa w części dotyczącej liczby uprawnień do emisji określonej w tym zezwoleniu.

Audytorzy, którzy uzyskali uprawnienia do weryfikacji rocznych raportów na podstawie ustawy, o której mowa w art. 96, zachowują uprawnienia do weryfikacji raportów w rozumieniu niniejszej ustawy jako jednostki uprawnione.

Grupy instalacji utworzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 96, mogą działać do dnia 31 grudnia 2012 r., z tym że obowiązek rozliczenia wielkości emisji za rok 2012 realizuje się do dnia 30 kwietnia 2013 r.

W przypadku gdy zarządca grupy instalacji nie rozliczy wielkości emisji, za rozliczenie wielkości emisji z instalacji objętych grupą odpowiadają prowadzący instalacje.

Operator statku powietrznego na okres rozliczeniowy rozpoczynający się od dnia 1 stycznia 2012 r. i na okres rozliczeniowy rozpoczynający się od dnia 1 stycznia 2013 r. składa do ministra właściwego do spraw środowiska, niezwłocznie po dniu wejścia w życie ustawy, wniosek o przyznanie uprawnień do emisji.

Wniosek o przyznanie uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości stanowiącej równowartość 100 euro, w przeliczeniu na złote polskie według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu poprzedzającym dzień dokonania wpłaty. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu państwa.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 22 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Weryfikacji danych, o których mowa w ust. 3 pkt 3, może dokonywać podmiot, który uzyskał uprawnienie do weryfikacji tych danych w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Krajowy ośrodek prowadzi listę podmiotów uprawnionych do weryfikacji danych, o których mowa w ust. 3 pkt 3, na podstawie wniosków tych podmiotów. Do wniosku dołącza się oświadczenie podmiotu o posiadaniu uprawnienia określające organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wydał uprawnienie, wraz z numerem tego uprawnienia.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wnioski, o których mowa w ust. 1, do Komisji Europejskiej do dnia 30 czerwca 2011 r.

Operator statku powietrznego, który wykonywał operacje lotnicze w 2010 r., przedkłada Krajowemu ośrodkowi dane o wielkości emisji za rok 2010 w formie pisemnej i w postaci elektronicznej, zweryfikowane przez podmiot, o którym mowa w art. 86 ust. 6, niezwłocznie po dniu wejścia w życie ustawy.

Operator statku powietrznego nie dokonuje rozliczenia wielkości emisji za lata 2010 i 2011.

Operator statku powietrznego jest obowiązany złożyć wnioski o zatwierdzenie planów monitorowania, o których mowa w art. 51 ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Wnioski o zatwierdzenie planów monitorowania wielkości emisji i planów monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonanych operacji lotniczych złożone przez operatorów statków powietrznych przed dniem wejścia w życie ustawy stają się wnioskami, o których mowa w art. 52 ust. 1, w rozumieniu niniejszej ustawy.

Prowadzący instalację, który posiada instalację, która nie jest objęta systemem w okresie rozliczeniowym 2008-2012, a zostanie objęta systemem w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r., jest obowiązany do uzyskania zezwolenia w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, nie przyznaje się uprawnień do emisji i nie określa się wysokości opłaty, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1, nie monitoruje wielkości emisji i nie dokonuje rozliczenia wielkości emisji w latach 2011 i 2012.

Jeżeli prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1, przekazał Krajowemu ośrodkowi informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, przed dniem wejścia w życie ustawy, uznaje się, że obowiązek określony w tym przepisie został spełniony.

Prowadzący instalację, posiadający przed dniem wejścia w życie ustawy rachunek w Krajowym Rejestrze Uprawnień do Emisji, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 96, jest obowiązany do przekazania do Krajowego ośrodka dowodu wniesienia opłaty, o której mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 96, za pierwszy wpis dokonany w okresie rozliczeniowym 2008-2012, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, chyba że dowód został już dostarczony.

W przypadku nieprzekazania dowodu wniesienia opłaty Krajowy ośrodek blokuje rachunek instalacji. Odblokowanie rachunku instalacji następuje niezwłocznie po przekazaniu dowodu wniesienia tej opłaty.

Do postępowań wszczętych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 96, i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2.

Decyzje wydane na podstawie art. 47 ustawy, o której mowa w art. 96, przed dniem wejścia w życie ustawy wygasają, a wszczęte postępowania umarza się.

Do dnia 31 grudnia 2011 r.:

Z dniem 1 stycznia 2012 r. rachunki, o których mowa w ust. 1, stają się rachunkami, o których mowa w art. 8 ust. 2.

Do dnia 31 grudnia 2011 r. Krajowy rejestr jednostek Kioto i uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, działa na zasadach określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Z dniem 1 stycznia 2012 r. krajowy rachunek posiadania, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, staje się krajowym rachunkiem posiadania, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady .

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 96, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 ust. 4 niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 15 ust. 4 niniejszej ustawy, jeżeli jest to uzasadnione względami gospodarczymi oraz bezpieczeństwem energetycznym państwa. Do zmiany stosuje się odpowiednio przepisy art. 13-16 niniejszej ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 41 ustawy, o której mowa w art. 96, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 58 ust. 2 niniejszej ustawy.

Parametry tego samego rodzaju (nominalna moc cieplna lub zdolność produkcyjna), charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji, odnoszące się do więcej niż jednej instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się.

W celu włączenia do systemu instalacji, w których jest prowadzona działalność tego samego rodzaju, oblicza się moc cieplną, w której uwzględnia się sumę nominalnych mocy cieplnych wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych stanowiących część tej instalacji, w których zachodzi spalanie. Stacjonarne urządzenia techniczne, w których zachodzi spalanie, obejmują w szczególności: wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin, podgrzewaczy, pieców, w tym pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, suszarnie, silniki, ogniwa paliwowe, pochodnie gazowe. Spalanie oznacza każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii elektrycznej, energii mechanicznej, ciepła oraz wszelkich innych bezpośrednio z tym związanych czynności, w tym przemywania gazów odlotowych. W obliczeniach tych nie uwzględnia się stacjonarnych urządzeń technicznych o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW oraz stacjonarnych urządzeń technicznych wykorzystujących wyłącznie biomasę. Przez stacjonarne urządzenie techniczne wykorzystujące wyłącznie biomasę rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, które wykorzystuje paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń.

W przypadku gdy w instalacji jest prowadzona działalność objęta systemem, dla której wartość progowa nie została określona za pomocą nominalnej mocy cieplnej, wartość progowa dla tej działalności ma nadrzędne znaczenie przy podejmowaniu decyzji dotyczącej włączenia instalacji do systemu.

W przypadku przekroczenia wartości progowej (nominalnej mocy cieplnej lub zdolności produkcyjnej) jakiegokolwiek rodzaju działalności prowadzonej w instalacji, wszystkie stacjonarne urządzenia techniczne, w których dochodzi do spalania innego niż spalanie odpadów niebezpiecznych lub komunalnych, powinny być objęte zezwoleniem na uczestnictwo w systemie.

Współczynnik ocieplenia służący do porównania wielkości udziału poszczególnych gazów cieplarnianych w powstawaniu globalnego ocieplenia oraz wyrażający wielkość wpływu cząsteczki danego gazu na pochłanianie promieniowania długofalowego Ziemi w stosunku do pochłaniania tego promieniowania przez cząsteczkę dwutlenku węgla (CO2) dla:

Współczynnik ocieplenia dla heksafluorku siarki (SF6), perfluorowęglowodorów (PFCs) oraz wodorofluorowęglowodorów (HFC) określa rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 161 z 14.06.2006, str. 1, z późn. zm.).