Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 lutego 2012 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach

4) rozróżnia rodzaje opakowań używanych w procesach sterylizacji;

5) przygotowuje pakiety wyrobów medycznych do sterylizacji zgodnie z przyjętymi ustaleniami;

6) stosuje materiał opakowaniowy w zależności od rodzaju sprzętu i wyrobów medycznych, zalecanej metody sterylizacji oraz przyjętego systemu opakowaniowego;

7) klasyfikuje i dobiera testy do kontroli procesów sterylizacji;

8) przeprowadza kontrolę urządzeń służących do zapewnienia szczelności opakowania;

9) wykonuje testy urządzeń w technologii mycia i dezynfekcji, interpretuje ich wyniki i orzeka o dopuszczeniu urządzeń do pracy;

10) przeprowadza kontrolę cyklu sterylizacji, interpretuje wyniki, w tym podejmuje decyzje o skuteczności sterylizacji i zwolnieniu wsadu;

11) kontroluje wizualnie integralność opakowania;

12) magazynuje pakiety po procesie sterylizacji;

13) zwalnia sprzęt i wyroby medyczne po procesie sterylizacji i przekazuje odbiorcy;

14) sporządza dokumentację dekontaminacji;

15) stosuje w technologii dekontaminacji Zasady Dobrej Praktyki Produkcyjnej;

16) współpracuje z nadzorem sanitarnym na podstawie przepisów prawa;

17) aktualizuje wiedzę i prowadzi szkolenia z zakresu dekontaminacji;

18) analizuje i oblicza zapotrzebowanie na materiały niezbędne w technologii dekontaminacji;

19) kalkuluje koszty dekontaminacji.

Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii

Uczeń:

1) rozróżnia struktury anatomiczne poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka na obrazach radiologicznych;

2) rozpoznaje i lokalizuje zmiany patologiczne w strukturach organizmu ludzkiego;

3) wykorzystuje właściwości promieniowania rentgenowskiego i jego oddziaływania z materią do wykonywania badań rentgenowskich;

4) charakteryzuje metody badań radiologicznych;

5) stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w rentgenodiagnostyce;

6) obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania i archiwizacji obrazu;

7) obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w rentgenodiagnostyce;

8) stosuje wymagania systemu zarządzania jakością w rentgenodiagnostyce;

9) przygotowuje i organizuje stanowisko pracy w gabinecie rentgenowskim;

10) dobiera projekcje, parametry ekspozycji i wykonuje badanie rentgenowskie zgodnie z procedurami i standardami;

11) współpracuje z zespołem diagnostycznym przy wykonywaniu badań i zabiegów w radiologii interwencyjnej, hemodynamice i rentgenoskopii;

12) wykonuje obróbkę chemiczną i techniczną, cyfrową (pośrednią i bezpośrednią) zdjęć rentgenowskich;

13) ocenia wartość techniczną i diagnostyczną zdjęć i badań rentgenowskich;

14) sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu rentgenowskim.

Uczeń:

1) rozróżnia obrazy struktur anatomicznych poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka w badaniach z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego;

2) rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu ludzkiego;

3) określa właściwości pola magnetycznego i jego oddziaływania z materią;

4) określa metody badań zgodnie ze standardami w rezonansie magnetycznym;

5) obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania i archiwizacji obrazu;

6) obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w pracowni rezonansu magnetycznego;

7) przygotowuje stanowisko w pracowni rezonansu magnetycznego;

8) przygotowuje pacjenta do badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego;

9) dobiera sekwencje i ich parametry w rezonansie magnetycznym;

10) ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badania rezonansu magnetycznego;

11) sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu rezonansu magnetycznego.

Uczeń:

1) rozróżnia struktury anatomiczne poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka w medycynie nuklearnej;

2) rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu ludzkiego na podstawie badań z zakresu medycyny nuklearnej;

3) wykorzystuje właściwości promieniowania jonizującego i jego oddziaływania z materią;

4) określa metody badań zgodnie ze standardami medycyny nuklearnej;

5) stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w medycynie nuklearnej;

6) obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania i archiwizacji obrazu;

7) obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w medycynie nuklearnej;

8) stosuje wymagania systemu zarządzania jakością;

9) przygotowuje stanowisko w pracowni medycyny nuklearnej;

10) przygotowuje pacjenta do badania radioizotopowego lub terapii radioizotopowej;

11) wykonuje badanie i zabiegi radioizotopowe zgodnie ze skierowaniem lekarskim;

12) wykonuje badania pozytonowej emisyjnej tomografii oraz badania radioizotopowe in vitro;

13) współpracuje z zespołem terapeutycznym podczas terapii izotopowej;

14) ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badania radioizotopowego w medycynie nuklearnej;

15) sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu w medycynie nuklearnej.

Uczeń:

1) wykorzystuje właściwości promieniowania jonizującego i jego oddziaływania z materią w radioterapii;

2) rozróżnia metody terapii zgodnie ze standardami w radioterapii;

3) wykonuje i stosuje unieruchomienia oraz osłony potrzebne do przeprowadzenia radioterapii;

4) stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w radioterapii;

5) obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania i archiwizacji obrazu;

6) obsługuje sprzęt i aparaturę stosowane w procesie planowania leczenia promieniami i radioterapii;

7) stosuje wymagania systemu zarządzania jakością;

8) przygotowuje stanowisko w pracowni radioterapii;

9) przestrzega zasad planowania napromieniania oraz uczestniczy w planowaniu leczenia;

10) wykonuje napromienianie zgodnie ze zleceniem lekarskim i planem leczenia;

11) współpracuje z zespołem terapeutycznym podczas brachyterapii;

12) udziela pacjentowi informacji na temat metody, przebiegu, czasu i miejsca leczenia oraz rozpoznaje odczyn popromienny;

13) prowadzi dokumentację medyczną po wykonanej radioterapii.

Uczeń:

1) rozróżnia struktury anatomiczne i funkcjonowanie poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka;

2) rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu ludzkiego;

3) wykorzystuje podstawy akustyki w diagnostyce elektromedycznej;

4) obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania i archiwizacji badań elektromedycznych;

5) obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w diagnostyce elektromedycznej;

6) przygotowuje stanowisko w pracowni diagnostyki elektromedycznej;

7) przygotowuje pacjenta do badania elektromedycznego;

8) wykonuje badania w zakresie diagnostyki elektromedycznej zgodnie ze skierowaniem lekarskim: elektrokardiograficzne, elektroencefalograficzne, elektromiograficzne, spirometryczne, audiometryczne i ultrasonograficzne;

9) ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badań oraz rozpoznaje i eliminuje artefakty występujące podczas badań elektromedycznych;

10) sporządza dokumentację medyczną wykonanych badań elektromedycznych.

Wykonywanie działań ratowniczych

Uczeń:

1) rozróżnia sprzęt ratowniczo-gaśniczy;

2) przygotowuje sprzęt ratowniczo-gaśniczy do działań ratowniczych;

3) użytkuje sprzęt ochrony dróg oddechowych;

4) obsługuje sprzęt ratowniczo-gaśniczy;

5) rozróżnia środki gaśnicze;

6) rozróżnia pojazdy ratowniczo-gaśnicze;

7) obsługuje układy wodno-pianowe i urządzenia specjalne;

8) rozróżnia stanowiska wodne i gaśnicze;

9) buduje stanowiska wodne i gaśnicze;

10) sprawia linie wężowe w różnych warunkach;

11) rozróżnia systemy łączności.

Uczeń:

1) wyjaśnia procesy spalania substancji;

2) rozróżnia rodzaje i fazy pożarów;

3) identyfikuje zjawiska występujące podczas pożarów;

4) rozpoznaje zagrożenia pożarowe, wybuchowe i toksyczne;

5) posługuje się pojęciami z zakresu taktyki gaśniczej i ratowniczej;

6) prowadzi korespondencję radiową oraz komunikuje się za pomocą znaków;

7) kieruje ruchem drogowym w trakcie wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

8) podaje prądy gaśnicze w natarciu i obronie;

9) rozróżnia rodzaje pododdziałów;

10) rozróżnia zasady działania specjalistycznych grup ratowniczych;

11) prowadzi ewakuację ludzi, zwierząt i mienia ze strefy zagrożenia;

12) wykonuje czynności ratownicze podczas gaszenia pożarów i likwidacji zagrożeń miejscowych;

13) charakteryzuje organizację ratownictwa medycznego;

14) ocenia stan poszkodowanego;

15) prowadzi segregację wstępną poszkodowanych;

16) udziela kwalifikowanej pierwszej pomocy zgodnie z procedurami;

17) posługuje się sprzętem ratownictwa medycznego.

Zarządzanie działaniami ratowniczymi

Uczeń:

1) klasyfikuje i charakteryzuje materiały budowlane;

2) analizuje wpływ warunków pożarowych na materiały budowlane;

3) rozróżnia konstrukcje budowlane i ich podstawowe elementy;

4) rozróżnia instalacje użytkowe w obiektach budowlanych oraz zastosowane zabezpieczenia przeciwpożarowe;

5) korzysta z dokumentacji budowlanej;

6) szacuje odporność ogniową elementów konstrukcyjnych;

7) określa wpływ różnych czynników na rozprzestrzenianie się pożaru w obiektach budowlanych;

8) rozróżnia kategorie zagrożenia ludzi;

9) wyznacza gęstość obciążenia ogniowego;

10) ustala klasę odporności pożarowej budynku;

11) określa wymagania ewakuacyjne w obiektach budowlanych;

12) ocenia stan przygotowania obiektu budowlanego do działań ratowniczo-gaśniczych;

13) rozróżnia rodzaje wentylacji pożarowej;

14) przestrzega zasad doboru i rozmieszczenia podręcznego sprzętu gaśniczego;

15) określa warunki równowagi układu sił zbieżnych i dowolnego płaskiego układu sił;

16) wskazuje przekroje niebezpieczne konstrukcji;

17) rozróżnia i wyznacza strefy zagrożone wybuchem;

18) rozróżnia rodzaje prac niebezpiecznych pożarowo i określa ogólne wskazania prewencyjne;

19) rozróżnia zagrożenia w procesie produkcji, magazynowania i transportu oraz przedstawia metody ich ograniczania;

20) przestrzega zasad profilaktyki pożarowej na stacjach paliw i w bazach paliw;

21) rozróżnia zagrożenia pożarowe i wybuchowe występujące na terenie bazy paliw;

22) rozróżnia zagrożenia pożarowe urządzeń elektrycznych i stosuje metody ich ograniczania;

23) identyfikuje zagrożenia pożarowe w lasach;

24) dobiera metody zabezpieczenia przeciwpożarowego obszarów leśnych;

25) wykorzystuje sprzęt pożarniczy podczas podawania wody i innych środków gaśniczych zgodnie z prawami i zasadami hydrostatyki i hydrodynamiki ogólnej;

26) rozróżnia i stosuje urządzenia instalacji przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę;

27) rozróżnia systemy sygnalizacji pożarowej;

28) wykorzystuje urządzenia sygnalizacji alarmowo-pożarowej podczas pożaru;

29) rozróżnia stałe urządzenia gaśnicze;

30) rozpoznaje przyczyny zdarzeń stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia oraz mienia i środowiska.

Uczeń:

1) przewiduje zagrożenia, które mogą wystąpić w trakcie prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych;

2) ocenia stopień zagrożenia w miejscu zdarzenia;

3) wykonuje pomiary parametrów cieczy, gazów i ciał stałych oraz interpretuje ich wyniki;

4) analizuje stan zagrożenia w obszarze chronionym;

5) rozróżnia działania ratowniczo-gaśnicze zastępu, sekcji, plutonu;

6) określa możliwości taktyczne pododdziałów;

7) charakteryzuje zasady organizacji Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego;

8) przeprowadza inspekcje gotowości bojowej jednostek ratowniczo-gaśniczych;

9) rozróżnia typy kierowania działaniami ratowniczo-gaśniczymi;

10) charakteryzuje uprawnienia kierującego akcją ratowniczo-gaśniczą;

11) kieruje akcją ratowniczo-gaśniczą na poziomie interwencyjnym;

12) dobiera siły i środki niezbędne do likwidacji zagrożenia;

13) dobiera taktykę ratowniczą i sprzęt do rodzaju zagrożenia;

14) kieruje ewakuacją ludzi, zwierząt i mienia ze strefy zagrożenia;

15) podejmuje decyzje podczas akcji ratowniczo-gaśniczej;

16) korzysta ze specjalistycznych programów wspomagających działania ratowniczo-gaśnicze;

17) korzysta z planów ratowniczych podczas działań ratowniczych;

18) organizuje i utrzymuje łączność na miejscu działań ratowniczych;

19) współpracuje z innymi służbami i podmiotami ratowniczymi podczas działań ratowniczo-gaśniczych;

20) współpracuje ze środkami masowego przekazu;

21) sporządza dokumentację związaną z prowadzeniem działań ratowniczo-gaśniczych;

22) analizuje przebieg działań ratowniczych;

23) rozróżnia części maszyn i urządzeń stosowanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej, służących do prowadzenia akcji ratowniczych;

24) charakteryzuje wymagania techniczne sprzętu ratowniczo-gaśniczego;

25) określa możliwości taktyczno-techniczne sprzętu ratowniczo-gaśniczego;

26) dobiera rodzaj sprzętu do prowadzonych działań ratowniczo-gaśniczych;

27) wykonuje dozwolone czynności codziennej obsługi sprzętu ratowniczego;

28) monitoruje czynności związane obsługą techniczną sprzętu ratowniczo-gaśniczego;

29) organizuje przegląd jednostek sprzętowych;

30) kieruje eksploatacją sprzętu transportowego;

31) przyjmuje zgłoszenie telefoniczne w języku obcym;

32) komunikuje się w języku obcym z poszkodowanymi i z ratownikami.

OBSZAR ARTYSTYCZNY (S)

S.1. Wykonywanie i naprawa wyrobów złotniczych i jubilerskich 1. Wykonywanie obróbki metali szlachetnych i ich stopów Uczeń: 1) analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie obróbki elementów i wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 2) rozróżnia metale szlachetne; 3) rozróżnia i dobiera materiały stosowane w złotnictwie i jubilerstwie; 4) rozróżnia i sporządza stopy metali szlachetnych; 5) określa wady stopów metali szlachetnych; 6) prowadzi racjonalną gospodarkę odpadami metali szlachetnych; 7) dobiera technologie i wykonuje obróbkę metali szlachetnych i ich stopów; 8) rozróżnia i dobiera narzędzia do wykonywania obróbki metali szlachetnych i ich stopów i posługuje się nimi; 9) wykonuje szkice i rysunki wyrobów złotniczych i jubilerskich; 10) rozróżnia i wykonuje elementy wyrobów złotniczych i jubilerskich; 11) dobiera specjalistyczne narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe do oznaczania masy i próby wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 12) wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów, urządzeń i maszyn stosowanych podczas obróbki metali szlachetnych i ich stopów; 13) stosuje przepisy prawa probierczego. 2. Łączenie elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich Uczeń: 1) analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie łączenia elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 2) dobiera techniki łączenia elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich; 3) rozróżnia i dobiera narzędzia i urządzenia niezbędne do wykonywania połączeń elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 4) dobiera rodzaje lutów oraz materiały pomocnicze do wykonywania połączeń wyrobów złotniczych i jubilerskich; 5) wykonuje połączenia elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich; 6) określa wady występujące przy montażu wyrobów, sposoby zapobiegania im i ich usuwania; 7) wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów i urządzeń wykorzystywanych do wykonywania połączeń elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich; 8) ocenia jakość wykonanych połączeń elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich. 3. Oprawianie kamieni jubilerskich Uczeń: 1) określa budowę i właściwości minerałów; 2) analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie oprawiania kamieni jubilerskich i posługuje się nimi; 3) dobiera technologie oprawiania kamieni jubilerskich uwzględniając szlif i rodzaj kamienia; 4) rozróżnia i dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do wykonywania oprawek i oprawiania kamieni jubilerskich i posługuje się nimi; 5) wykonuje oprawki kamieni jubilerskich; 6) oprawia kamienie jubilerskie; 7) określa wady powstałe w procesie oprawiania kamieni, ustala sposoby zapobiegania wadom i usuwania ich. 4. Wykonywanie obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich Uczeń: 1) analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie obróbki wykańczającej i posługuje się nimi; 2) rozpoznaje materiały stosowane do obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich; 3) rozróżnia i dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 4) wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów i urządzeń stosowanych do obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich; 5) dobiera technologię i wykonuje zdobienia wyrobów złotniczych i jubilerskich; 6) określa wady powstałe w procesie zdobienia wyrobów złotniczych i jubilerskich oraz dobiera sposoby ich usuwania; 7) dobiera technologię obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich oraz wykonuje tę obróbkę; 8) określa wady powstałe w procesie obróbki wykańczającej i dobiera sposoby ich usuwania. 5. Naprawianie i przerabianie wyrobów złotniczych i jubilerskich Uczeń: 1) ocenia stan oraz możliwości poddania wyrobów złotniczych i jubilerskich naprawie lub przeróbce; 2) dobiera technologię napraw lub przeróbek wyrobów złotniczych i jubilerskich; 3) dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do wykonywania napraw lub przeróbek wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi; 4) wykonuje naprawy lub przeróbki wyrobów złotniczych i jubilerskich; 5) ocenia jakość wykonanych napraw lub przeróbek wyrobów złotniczych i jubilerskich.

Realizacja nagrań

Uczeń:

1) rozróżnia elementy oraz określa właściwości mikserów dźwięku i przedwzmacniaczy mikrofonowych;

2) konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;

3) dokonuje analizy zleceń dotyczących rejestracji materiału dźwiękowego;

4) planuje i wykonuje adaptację akustyczną planu nagraniowego;

5) wykonuje pomiary akustyki pomieszczeń;

6) posługuje się terminologią dotyczącą procesów i urządzeń elektroakustycznych;

7) charakteryzuje zjawiska akustyczne i psychoakustyczne;

8) organizuje plan nagraniowy;

9) dobiera rodzaje i modele mikrofonów do rejestracji ścieżki dźwiękowej;

10) stosuje różne techniki mikrofonowania z wykorzystaniem wiedzy z zakresu instrumentoznawstwa;

11) rozróżnia parametry instrumentów muzycznych istotne dla rejestracji dźwięku;

12) stosuje kompresory, ograniczniki, bramki szumów;

13) obsługuje urządzenia rejestrujące materiał dźwiękowy;

14) charakteryzuje nośniki do zapisu dźwięku;

15) posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń elektroakustycznych;

16) rozpoznaje style muzyczne na podstawie analizy słuchowej;

17) charakteryzuje techniki wydobywania dźwięku z instrumentów akustycznych;

18) odtwarza na fortepianie prosty zapis nutowy;

19) wykorzystuje wiedzę z historii muzyki do realizacji określonych zadań;

20) rozróżnia elementy dzieła muzycznego;

21) dokonuje subiektywnej oceny jakości nagrań dźwiękowych.

Uczeń:

1) konfiguruje i obsługuje konsolety mikserskie;

2) konfiguruje i obsługuje programy do wielośladowego miksowania dźwięku;

3) stosuje techniki automatyzacji procesu miksowania materiału dźwiękowego;

4) przetwarza dźwięk z zastosowaniem techniki analogowej i cyfrowej;

5) rozróżnia procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;

6) stosuje standardy połączeń procesorów przetwarzających dźwięk;

7) obsługuje sprzętowe i programowe procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;

8) określa zastosowanie procesorów przekształcających w nagraniach dźwięku;

9) charakteryzuje metody i urządzenia do edycji dźwięku;

10) stosuje programy komputerowe do montażu dźwięku;

11) wykonuje prace z zakresu montażu cyfrowego i analogowego dźwięku;

12) sporządza kopie materiałów dźwiękowych na różnych nośnikach;

13) sporządza opisy nośników dźwięku;

14) wykonuje materiały dźwiękowe o różnym charakterze;

15) przestrzega zasad archiwizacji materiału dźwiękowego;

16) rozróżnia parametry techniczne plików dźwiękowych;

17) obsługuje programy do konwersji plików dźwiękowych;

18) obsługuje programy edycji danych uzupełniających w plikach dźwiękowych;

19) wykonuje konserwację konsolet mikserskich, przedwzmacniaczy mikrofonowych, procesorów przetwarzających dźwięk.

Uczeń:

1) charakteryzuje właściwości systemu MIDI;

2) dokonuje połączeń sprzętowych i programowych w systemie MIDI;

3) dobiera programy sekwencerowe;

4) rejestruje i odtwarza zdarzenia MIDI;

5) zapisuje i odczytuje pliki MIDI;

6) edytuje zdarzenia MIDI;

7) identyfikuje rozszerzenia standardu MIDI;

8) posługuje się komunikatami System Exclusive do przesyłania ustawień MIDI;

9) posługuje się komunikatami MMC (ang. MIDI Machine Control), MTC (ang. MIDI Time Code) i BeatClock (ang. MIDI Clock Beat) do synchronizacji MIDI z innymi urządzeniami studia dźwiękowego.

Uczeń:

1) konfiguruje programowe i sprzętowe instrumenty MIDI;

2) rozróżnia elementy sterujące instrumentów MIDI;

3) rozróżnia bloki generujące dźwięk w instrumentach MIDI;

4) edytuje obwiednie i generatory LFO (ang. Low Frequency Oscillator) w instrumentach MIDI;

5) stosuje i programuje arpeggiator w instrumentach MIDI;

6) dokonuje mapowania kontrolerów MIDI;

7) obsługuje programy do edycji instrumentów MIDI;

8) wykonuje konserwację instrumentów MIDI.

Realizacja nagłośnień

Uczeń:

1) rozróżnia elementy mikserów dźwięku oraz przedwzmacniaczy mikrofonowych;

2) konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;

3) dobiera i rozmieszcza urządzenia nagłaśniające we współpracy z realizatorem dźwięku;

4) przestrzega zasad organizacji planu realizacji dźwięku;

5) dokonuje analizy danych znamionowych urządzeń przed ich zastosowaniem;

6) posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń do realizacji nagłośnienia;

7) określa sprawność i przydatność urządzeń oraz sprzętu pomocniczego do wykonania nagłośnienia;

8) lokalizuje i usuwa uszkodzenia urządzeń;

9) charakteryzuje urządzenia do realizacji dźwięku;

10) stosuje różne połączenia i zestawienia urządzeń do realizacji dźwięku;

11) przestrzega zasad sporządzania kosztorysu oraz zapotrzebowania materiałowego.

Uczeń:

1) organizuje plan nagłaśniania i rozmieszczania urządzeń nagłaśniających we współpracy z realizatorem dźwięku;

2) konfiguruje i obsługuje konsolety mikserskie do realizacji nagłośnienia i realizacji odsłuchu;

3) obsługuje systemy mikrofonowe;

4) stosuje sposoby przetwarzania i odtwarzania dźwięku;

5) zestawia urządzenia do realizacji dźwięku za pomocą różnych połączeń;

6) współpracuje z podległymi pracownikami w trakcie prac nagłośnieniowych;

7) posługuje się specjalistyczną terminologią zawodową.

Montaż nagrań dźwiękowych

Uczeń:

1) posługuje się dokumentacją produkcji nagrań dźwiękowych;

2) prowadzi dokumentację prac dotyczących montażu nagrań dźwiękowych;

3) rozróżnia parametry techniczne nagrań i plików dźwiękowych;

4) dobiera i przygotowuje programy do montażu nagrań dźwiękowych.

Uczeń:

1) dokonuje montażu nagrań dźwiękowych na podstawie dokumentacji;

2) normalizuje pliki dźwiękowe zgodnie z dokumentacją;

3) obsługuje programy do konwersji plików dźwiękowych;

4) dokonuje edycji znaczników w plikach dźwiękowych;

5) sporządza kopie materiałów dźwiękowych na różnych nośnikach;

6) przestrzega zasad archiwizacji materiału dźwiękowego.

Realizacja nagrań studyjnych

Uczeń:

1) posługuje się dokumentacją produkcji nagrań dźwiękowych;

2) sporządza harmonogram prac dotyczących rejestracji dźwięku;

3) posługuje się terminologią dotyczącą procesów i urządzeń elektroakustycznych;

4) przygotowuje i podłącza mikrofony oraz osprzęt pomocniczy do rejestracji dźwięku;

5) charakteryzuje urządzenia rejestrujące dźwięk;

6) charakteryzuje nośniki do zapisu dźwiękowego;

7) obsługuje analogowe i cyfrowe urządzenia do rejestracji dźwięku;

8) charakteryzuje rodzaje mikserów fonicznych;

9) rozróżnia elementy mikserów fonicznych;

10) konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;

11) charakteryzuje rodzaje przedwzmacniaczy mikrofonowych;

12) rozróżnia elementy przedwzmacniaczy mikrofonowych;

13) dobiera rodzaje i modele mikrofonów do rejestracji ścieżki dźwiękowej;

14) stosuje różne techniki mikrofonowania źródeł dźwięku;

15) wykonuje konserwację mikrofonów, rejestratorów i osprzętu pomocniczego;

16) posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń elektroakustycznych;

17) charakteryzuje zjawiska akustyczne i psychoakustyczne;

18) wykorzystuje wiedzę z zakresu instrumentoznawstwa;

19) charakteryzuje style muzyczne na podstawie analizy słuchowej;

20) wykorzystuje określone elementy wiedzy z historii muzyki w trakcie realizacji określonych zadań;

21) rozróżnia elementy dzieła muzycznego;

22) rozróżnia parametry instrumentów muzycznych istotne dla rejestracji dźwięku;

23) wykorzystuje wiedzę dotyczącą skali instrumentów muzycznych;

24) charakteryzuje techniki wydobywania dźwięku z instrumentów akustycznych;

25) odtwarza na fortepianie prosty zapis nutowy;

26) korzysta z różnych źródeł informacji oraz z doradztwa specjalistycznego;

27) dokonuje subiektywnej oceny jakości nagrań dźwiękowych.

Uczeń:

1) konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;

2) konfiguruje i obsługuje programy do wielośladowego miksowania dźwięku;

3) stosuje techniki automatyzacji procesu miksowania;

4) stosuje standardy produkcji dźwięku;

5) przetwarza dźwięk z zastosowaniem techniki analogowej i cyfrowej;

6) rozróżnia procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;

7) stosuje standardy połączeń procesorów przetwarzających dźwięk;

8) obsługuje sprzętowe i programowe procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;

9) określa zastosowanie procesorów przekształcających nagrania dźwiękowe;

10) wykonuje konserwację konsolet mikserskich, przedwzmacniaczy dźwięku oraz procesorów przetwarzających dźwięk.

Uczeń:

1) charakteryzuje właściwości systemu MIDI;

2) dokonuje sprzętowych i programowych połączeń w systemie MIDI;

3) dobiera programy sekwencerowe;

4) rejestruje i odtwarza zdarzenia MIDI;

5) zapisuje i odczytuje pliki MIDI;

6) edytuje zdarzenia MIDI;

7) identyfikuje rozszerzenia standardu MIDI;

8) posługuje się komunikatami System Exclusive do przesyłania ustawień MIDI;

9) posługuje się komunikatami MMC, MTC i BeatClock do synchronizacji MIDI z innymi urządzeniami studia dźwiękowego.

Uczeń:

1) konfiguruje programowe i sprzętowe instrumenty MIDI;

2) rozróżnia elementy sterujące instrumentów MIDI;

3) rozróżnia bloki generujące dźwięk w instrumentach MIDI;

4) edytuje obwiednie i generatory LFO (Low Frequency Oscillator) w instrumentach MIDI;

5) stosuje i programuje arpeggiator w instrumentach MIDI;

6) dokonuje mapowania kontrolerów MIDI;

7) obsługuje programy do edycji instrumentów MIDI;

8) wykonuje konserwację instrumentów MIDI.

Budowa fortepianów i pianin

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;

2) rozpoznaje instrumenty muzyczne;

3) rozróżnia zespoły, podzespoły i elementy składowe fortepianów i pianin;

4) sporządza rysunki techniczne oraz dokumentację techniczną fortepianów i pianin;

5) dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wytwarzania elementów i podzespołów fortepianów i pianin;

6) wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wytwarzania fortepianów i pianin;

7) dobiera techniki łączenia materiałów do wytwarzania elementów i podzespołów fortepianów i pianin;

8) dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów wytwarzanych zespołów, podzespołów i elementów fortepianów i pianin;

9) sprawdza zgodność wykonywanych prac z dokumentacją techniczną.

Uczeń:

1) określa kolejność montażu podzespołów i zespołów fortepianów i pianin;

2) dobiera narzędzia do montażu podzespołów i zespołów fortepianów i pianin;

3) dobiera podzespoły i zespoły do montażu fortepianów i pianin;

4) wykonuje montaż fortepianów i pianin zgodnie z dokumentacją techniczną;

5) dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów zmontowanych fortepianów i pianin;

6) rozróżnia i stosuje metody oceny jakości fortepianów i pianin;

7) sprawdza zgodność montażu fortepianów i pianin z dokumentacją techniczną;

8) określa warunki odbioru technicznego fortepianów i pianin;

9) ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin;

10) ustala warunki eksploatowania fortepianów i pianin w pomieszczeniach.

Naprawa fortepianów i pianin

Uczeń:

1) przygotowuje materiały i elementy niezbędne do konserwacji fortepianów i pianin;

2) dobiera metody konserwacji fortepianów i pianin;

3) konserwuje fortepiany i pianina zgodnie z dokumentacją techniczną;

4) wykonuje renowację zewnętrznych powierzchni fortepianów i pianin;

5) ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;

6) rozpoznaje typowe uszkodzenia fortepianów i pianin;

7) rozróżnia objawy uszkodzeń fortepianów i pianin;

8) lokalizuje usterki i uszkodzenia fortepianów i pianin;

9) dobiera materiały i narzędzia do naprawy fortepianów i pianin;

10) dobiera podzespoły i zespoły do naprawy fortepianów i pianin;

11) wymienia uszkodzone podzespoły i zespoły fortepianów i pianin.

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;

2) rozróżnia elementy składowe fortepianów i pianin;

3) ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;

4) dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wykonania podzespołów fortepianów i pianin;

5) wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wykonania podzespołów fortepianów i pianin (w ograniczonym zakresie w przypadku kształcenia osób słabowidzących i niewidomych);

6) dobiera narzędzia do montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;

7) wymienia uszkodzone mechanizmy i podzespoły fortepianów i pianin;

8) reguluje mechanizmy i podzespoły zgodnie z dokumentacją techniczną fortepianów i pianin;

9) dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów technicznych mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;

10) wykonuje konserwację i renowację fortepianów i pianin;

11) ocenia jakość i zgodność wykonywanych prac z dokumentacją;

12) ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin.

Uczeń:

1) dobiera metody i systemy strojenia fortepianów i pianin;

2) przestrzega zasad strojenia fortepianów i pianin;

3) dobiera narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane podczas strojenia fortepianów i pianin i posługuje się nimi;

4) przeprowadza strojenie fortepianów i pianin różnymi metodami i systemami;

5) rozróżnia sposoby przeprowadzania intonacji fortepianów i pianin;

6) dobiera narzędzia do intonacji fortepianów i pianin;

7) intonuje fortepiany i pianina;

8) koryguje czystość i równość stroju fortepianów i pianin;

9) ocenia czystość stroju fortepianów i pianin;

10) dostosowuje dźwięczność i brzmienie fortepianów i pianin do warunków otoczenia;

11) przeprowadza kontrolę artystyczną fortepianów i pianin.

Strojenie fortepianów i pianin

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;

2) rozróżnia elementy składowe fortepianów i pianin;

3) ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;

4) dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wykonania podzespołów fortepianów i pianin;

5) wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wykonania podzespołów fortepianów i pianin (w ograniczonym zakresie w przypadku kształcenia osób słabowidzących i niewidomych);

6) dobiera narzędzia do montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;

7) wymienia uszkodzone mechanizmy i podzespoły fortepianów i pianin;

8) reguluje mechanizmy i podzespoły zgodnie z dokumentacją techniczną fortepianów i pianin;

9) dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów technicznych mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;

10) wykonuje konserwację i renowację fortepianów i pianin;

11) ocenia jakość i zgodność wykonywanych prac z dokumentacją;

12) ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin.

Uczeń:

1) dobiera metody i systemy strojenia fortepianów i pianin;

2) przestrzega zasad strojenia fortepianów i pianin;

3) dobiera narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane podczas strojenia fortepianów i pianin i posługuje się nimi;

4) przeprowadza strojenie fortepianów i pianin różnymi metodami i systemami;

5) rozróżnia sposoby przeprowadzania intonacji fortepianów i pianin;

6) dobiera narzędzia do intonacji fortepianów i pianin;

7) intonuje fortepiany i pianina;

8) koryguje czystość i równość stroju fortepianów i pianin;

9) ocenia czystość stroju fortepianów i pianin;

10) dostosowuje dźwięczność i brzmienie fortepianów i pianin do warunków otoczenia;

11) przeprowadza kontrolę artystyczną fortepianów i pianin.

Przygotowanie i organizacja produkcji filmowej/telewizyjnej

Uczeń:

1) przestrzega zasad planowania procesu produkcji filmowej/telewizyjnej;

2) przestrzega zasad sporządzania dokumentacji produkcyjnej audycji telewizyjnej i filmu;

3) przestrzega zasad doboru zespołów realizacyjnych w produkcji filmowej/telewizyjnej oraz doboru obsady aktorskiej;

4) rezerwuje usługi niezbędne do realizacji produkcji filmowej/telewizyjnej;

5) rozróżnia rodzaje nośników stosowanych do rejestracji audycji telewizyjnych i filmów;

6) rozróżnia rodzaje filmowego i telewizyjnego sprzętu zdjęciowego, dźwiękowego i oświetleniowego oraz materiałów do produkcji filmowej/telewizyjnej;

7) sporządza zapotrzebowania na sprzęt i materiały do określonej produkcji filmowej/telewizyjnej;

8) przestrzega procedur wyboru obiektów zdjęciowych;

9) przygotowuje dane i sporządza kosztorys planowanej produkcji;

10) przygotowuje projekty umów z wykonawcami, podwykonawcami i aktorami.

Uczeń:

1) sporządza bieżącą dokumentację produkcyjną;

2) przestrzega zasad monitorowania kosztów produkcji filmowej/telewizyjnej;

3) przestrzega procedur zabezpieczenia mienia grupy zdjęciowej podczas produkcji oraz mienia wypożyczonego;

4) monitoruje przebieg produkcji oraz analizuje jej zgodność z harmonogramem;

5) organizuje prace związane z planem zdjęciowym i jego likwidacją.

Uczeń:

1) dobiera i zamawia zestawy montażowe;

2) przygotowuje materiały do wykonania postsynchronów;

3) organizuje pracę aktorów podczas realizacji postsynchronów;

4) rozróżnia etapy opracowywania warstwy dźwiękowej filmu i audycji telewizyjnej;

5) przestrzega zasad kopiowania filmów i przegrywania audycji telewizyjnych;

6) organizuje przeglądy techniczne audycji gotowych do emisji;

7) organizuje pomieszczenia do przeprowadzenia kolaudacji filmów i audycji telewizyjnych;

8) wykonuje czynności związane z rozwiązaniem grupy zdjęciowej;

9) wykonuje czynności związane z rozliczeniem kosztów produkcji;

10) przygotowuje materiały do metryki filmu;

11) sporządza dokumentację do wykonania teledysków i zwiastunów;

12) przygotowuje materiały informacyjno-reklamowe, fotosy i listy dialogowe;

13) przygotowuje dane do sporządzenia sprawozdania organizacyjno-ekonomicznego z realizacji filmu lub audycji telewizyjnej;

14) przygotowuje dokumentację do rozliczenia dotacji ze środków publicznych;

15) przygotowuje i przekazuje dokumentację filmu lub audycji telewizyjnej do archiwum.

Część III. OPIS KSZTAŁCENIA W POSZCZEGÓLNYCH ZAWODACH

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) obsługiwania maszyn i urządzeń do sporządzania zestawu szklarskiego i topienia mas szklanych;

2) obsługiwania maszyn i urządzeń do formowania, wykańczania, zdobienia i przetwórstwa wyrobów ze szkła,

3) formowania wyrobów ze szkła sposobem ręcznym.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.a);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego opisane w części II:

A.1. Wytwarzanie wyrobów ze szkła.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: materiały i przybory rysunkowe, modele brył geometrycznych i części maszyn, kolekcje części maszyn ogólnego zastosowania, katalogi i zestawy norm dotyczących rysunku technicznego i dokumentacji technicznej, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny;

2) pracownię technologiczną, wyposażoną w: kolekcje materiałów konstrukcyjnych, narzędzia i przyrządy pomiarowe, modele maszyn i napędów elektrycznych, elementy układów automatyki i sterowania pracą maszyn i urządzeń, schematy technologiczne i dokumentację techniczną procesów produkcyjnych, schematy układów regulacji i sterowania, kolekcje surowców szklarskich, materiałów i narzędzi do: wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwórstwa szkła, kolekcje wyrobów ze szkła: formowanych, wykańczanych, zdobionych, przetwarzanych różnymi technikami, kolekcje wyrobów ze szkła z wadami masy szklanej i wadami wykonania, formy szklarskie, narzędzia i materiały do obróbki ręcznej i mechanicznej materiałów, formowania wyrobów ze szkła sposobem ręcznym, modele pieców szklarskich, maszyn i urządzeń do sporządzania zestawów szklarskich, formowania wyrobów ze szkła sposobem mechanicznym, wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwórstwa szkła, piec laboratoryjny do topienia oraz odprężania szkła, sprzęt laboratoryjny, urządzenia do badań surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła, dokumentację technologiczną, katalogi, foliogramy, instrukcje, fotografie, filmy dydaktyczne dotyczące procesów produkcji szkła.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego, hutach szkła i przedsiębiorstwach produkujących wyroby ze szkła różnymi technikami.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego po potwierdzeniu kwalifikacji A.1. Wytwarzanie wyrobów ze szkła może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii szkła po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.47. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów ze szkła oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) obsługiwania maszyn i urządzeń do przygotowania surowców i mas ceramicznych;

2) obsługiwania maszyn i urządzeń do formowania, wykańczania i zdobienia półfabrykatów ceramicznych;

3) formowania, wykańczania i zdobienia ręcznego półfabrykatów ceramicznych;

4) obsługiwania suszarń oraz pieców do wypalania surowców i półfabrykatów ceramicznych.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.b);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego opisane w części II:

A.2. Przygotowywanie surowców i mas ceramicznych;

A.3. Formowanie, suszenie i wypalanie półfabrykatów ceramicznych.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię rysunku technicznego wyposażoną w: stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia), modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle ceramicznym, modele urządzeń i układów sterowania i automatycznej regulacji ceramicznych procesów technologicznych, dokumentację techniczną urządzeń przemysłu ceramicznego, schematy instalacji technologicznych, normy dotyczące sporządzania rysunku technicznego, katalogi maszyn, urządzeń technologicznych i sterujących oraz modele brył i części maszyn, stanowiska komputerowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia), z oprogramowaniem wspomagającym wykonywanie rysunków technicznych i dokumentacji techniczno-technologicznej, drukarkę sieciową;

2) pracownię technologiczną wyposażoną w: narzędzia do ręcznego formowania, zdobienia i wykańczania półfabrykatów ceramicznych, małogabarytowe maszyny i urządzenia do przygotowania surowców, mas i szkliw ceramicznych, mieszalniki do mechanicznego formowania półfabrykatów ceramicznych, dokumentacje technologiczne produkcji wyrobów ceramicznych, receptury, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, surowce do sporządzania mas i szkliw ceramicznych, przyrządy do pomiarów międzyoperacyjnych i laboratoryjnych surowców, mas i wyrobów gotowych, modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle ceramicznym, normy dotyczące surowców, wyrobów gotowych i badań laboratoryjnych prowadzonych na surowcach, masach i wyrobach gotowych oraz formy gipsowe;

3) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego po potwierdzeniu kwalifikacji A.2. Przygotowywanie surowców i mas ceramicznych i A.3. Formowanie, suszenie i wypalanie półfabrykatów ceramicznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii ceramicznej po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.51. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów ceramicznych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) przygotowywania surowców i półproduktów do procesu wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;

2) obsługiwania maszyn i urządzeń do wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;

3) wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.c);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym opisane w części II:

A.4. Wytwarzanie wyrobów włókienniczych;

A.5. Wykańczanie wyrobów włókienniczych.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię technologii wyrobów włókienniczych, wyposażoną w: narzędzia pomiarowe, takie jak: suwmiarkę, mikrometr, sprawdziany, wzorce chropowatości; modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle włókienniczym, części robocze maszyn włókienniczych, artykuły techniczne do maszyn włókienniczych, schematy kinematyczne i technologiczne maszyn włókienniczych, dokumentacje techniczno-technologiczne wyrobów włókienniczych, zestawy płaskich wyrobów włókienniczych, wzory splotów tkackich i dziewiarskich, normy dotyczące rysunku technicznego maszynowego, poradniki z zakresu włókiennictwa, katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w procesach wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle włókienniczym;

2) pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane stanowiska badań surowców i wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem do identyfikacji włókien, sprzęt laboratoryjny, odczynniki chemiczne do identyfikacji włókien, lupę tkacką; ponadto pracownia powinna być wyposażona w przyrządy: zrywarkę do przędzy i wyrobów, grubościomierz, urządzenie do badania równowagi skrętu przędzy, skrętomierz, termosuszarkę, psychrometr, motowidło, przyrządy do aklimatyzacji próbek, eksykator, termometr do pomiaru temperatury powietrza, higrometr, sprawdzian pasmowy, katalogi surowców włókienniczych, półproduktów i wyrobów włókienniczych i barwników, instrukcje obsługi aparatów i urządzeń pomiarowych oraz instrukcje wykonywania badań;

3) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: wagi analityczne, termohigrograf oraz wózki transportowe, stojaki, pojemniki na wyroby włókiennicze, instrukcje obsługi maszyn, dokumentacje techniczno-technologiczne płaskich i liniowych wyrobów włókienniczych, dokumentacje magazynowe.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym po potwierdzeniu kwalifikacji A.4. Wytwarzanie wyrobów włókienniczych i A.5. Wykańczanie wyrobów włókienniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik włókiennik po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.41. Organizacja i nadzorowanie procesów wytwarzania wyrobów włókienniczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) wytwarzania półproduktów i produktów chemicznych;

2) obsługiwania maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego;

3) kontrolowania przebiegu procesów technologicznych przemysłu chemicznego.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.d);

3) efekty kształcenia właściwe kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego opisane w części II:

A.6. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, uproszczone schematy technologiczne, modele maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego, katalogi handlowe maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego, normy dotyczące rysunku technicznego;

2) pracownię fizykochemiczną, wyposażoną w: sprzęt i urządzenia do prowadzenia prac preparatywnych, procesów jednostkowych w skali laboratoryjnej, urządzenia do: rozdrabniania i mieszania, destylacji i rektyfikacji, ogrzewania i chłodzenia, ekstrakcji i absorpcji, badań właściwości fizykochemicznych substancji oraz instrukcje do wykonywania prac preparatywnych i procesów jednostkowych w skali laboratoryjnej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej, stanowiska komputerowe (jedno stanowisko dla czterech uczniów) z oprogramowaniem do rejestracji i opracowywania wyników badań, drukarkę sieciową;

3) pracownię technologiczną, wyposażoną w: urządzenia do prowadzenia procesów jednostkowych w skali ułamkowo-technicznej, urządzenia do: filtracji, destylacji, rektyfikacji, ekstrakcji, absorpcji i adsorpcji, procesów cieplnych oraz reaktory procesowe, urządzenia do poboru próbek, stanowisko do analiz ruchowych, urządzenia do pomiaru i regulacji parametrów procesowych: temperatury, ciśnienia, natężenia przepływu, gęstości, lepkości, pH, konduktancji, składu chemicznego, katalogi elementów i urządzeń stosowanych w układach automatycznej regulacji, instrukcje obsługi oraz dokumentacje techniczne elementów i urządzeń automatyki, instrukcje wykonywania procesów jednostkowych w skali ułamkowo-technicznej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej;

4) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: dokumentacje techniczne, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej, zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz przedsiębiorstwach przemysłu chemicznego.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego po potwierdzeniu kwalifikacji A.6. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii chemicznej po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.56. Organizacja i kontrolowanie procesów technologicznych w przemyśle chemicznym oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kaletnik powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) sporządzania dokumentacji wyrobu kaletniczego na potrzeby zamówienia;

2) obsługiwania maszyn i urządzeń do wytwarzania wyrobów kaletniczych;

3) wytwarzania wyrobów kaletniczych;

4) wykonywania napraw, renowacji i przeróbek wyrobów kaletniczych;

5) sporządzania kalkulacji kosztów produkcji i usług kaletniczych.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.e);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kaletnik opisane w części II:

A.7. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kaletnik powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię projektowania i modelowania wyrobów kaletniczych, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe z przyborami kreślarskimi (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, drukarkę umożliwiającą drukowanie w formacie A3 (jedna drukarka dla ośmiu uczniów), zestawy barw (plansze), modele i przekroje brył geometrycznych, części maszyn do produkcji wyrobów kaletniczych, wzory wyrobów kaletniczych i ich części składowe, stelaże do organizowania wystaw, manekiny, zestawy skór wyprawionych licowych i futerkowych, katalogi materiałów wykończeniowych i zdobniczych, formy i szablony wyrobów kaletniczych, plansze ilustrujące budowę sylwetki ludzkiej, konstrukcje wyrobów kaletniczych, katalogi i żurnale wyrobów skórzanych, normy dotyczące wyrobów kaletniczych;

2) pracownię materiałoznawstwa, wyposażoną w: stanowiska badawcze (jedno stanowisko badawcze dla trzech uczniów), wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem, lupę, przyrządy laboratoryjne wraz z odczynnikami chemicznymi do wyprawy i barwienia skór; ponadto w pracowni powinny znajdować się: przyrządy pomiarowe do wyznaczania parametrów budowy skór, wyrobów papierniczych, włókienniczych, tworzyw skóropodobnych i sztucznych oraz klejów, przyrządy do pomiaru warunków klimatycznych i aklimatyzacji próbek, planimetr, grubościomierz, zrywarka, skrętomierz, zestaw skór licowych galanteryjnych, kolekcje włókien naturalnych i chemicznych, próbki: wyrobów włókienniczych, tworzyw skóropodobnych i sztucznych, materiałów papierniczych, okucia, łączniki, elementy zdobnicze, tablice przedstawiające układ topograficzny i budowę skór, schematy procesów i metod wyprawy skór, instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych, normy dotyczące laboratoryjnych badań surowców, półproduktów i wyrobów skórzanych, włókienniczych, papierniczych, tworzyw skóropodobnych i sztucznych oraz klejów, normy dotyczące klasyfikacji skór licowych;

3) pracownię technologii wytwarzania wyrobów kaletniczych, wyposażoną w: materiały stosowane w produkcji wyrobów kaletniczych, wzorniki, wzorce sposobów łączenia części składowych w wyrobie, narzędzia i przyrządy stosowane w procesie wytwarzania wyrobów kaletniczych, schematy kinematyczne i technologiczne maszyn i urządzeń, instrukcje obsługi oraz konserwacji maszyn, urządzeń i narzędzi, dokumentacje techniczne wyrobów kaletniczych, prospekty, foldery, katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów kaletniczych, literaturę i czasopisma zawodowe;

4) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: zgrzewarkę, zgrzewarko-wycinarkę, ścieniarkę, nożyce stołowe, krajarkę, gilotynę, deseniarkę, pojemniki do kompletowania wykrojonych elementów, regały, stojaki na skóry, pojemniki na odpady, planimetr, grubościomierz, wagę dziesiętną; instrukcje obsługi maszyn stanowiących wyposażenie warsztatów oraz narzędzia do ich regulacji.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kaletnik po potwierdzeniu kwalifikacji A.7. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii wyrobów skórzanych po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.46. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów skórzanych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie obuwnik powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) przygotowywania materiałów oraz opracowywania elementów obuwia;

2) wykonywania operacji montażu cholewek;

3) wykonywania operacji związanych z montażem i wykańczaniem obuwia.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.e);

3) efekty kształcenia właściwe kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie obuwnik opisane w części II:

A.8. Wytwarzanie obuwia.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie obuwnik powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię technologiczną, wyposażoną w: próbki skór i innych materiałów na wierzchy i spody obuwia, narzędzia i przyrządy stosowane w procesie wytwarzania obuwia, modele różnych typów obuwia, cholewki różnych typów i ich części składowe, elementy spodów obuwia, materiały dydaktyczne ilustrujące sposób wykonania operacji technologicznych, rysunki i schematy ilustrujące: kierunki najmniejszej ciągliwości, układ kostny stopy, poprzeczne i podłużne sklepienie stopy, oznaczanie i cechowanie obuwia i elementów obuwia, wzorce szwów i ściegów, napędów i układów kinematycznych, elementy, półprodukty oraz obuwie z typowymi i niedopuszczalnymi wadami materiałowymi i produkcyjnymi, części maszyn, połączenia maszyn i mechanizmy robocze maszyn i urządzeń, filmy dydaktyczne dotyczące wykonania operacji technologicznych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, instrukcje stosowania klejów i środków wykańczalniczych, wzory opakowań;

2) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz przedsiębiorstwach produkujących obuwie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie obuwnik po potwierdzeniu kwalifikacji A.8. Wytwarzanie obuwia może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik obuwnik po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.52. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie garbarz skór powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) wykonywania czynności związanych z konserwacją, magazynowaniem oraz dobieraniem skór surowych i półproduktów skórzanych w partie produkcyjne;

2) sporządzania kąpieli roboczych i zestawów wykańczalniczych stosowanych w procesie wyprawy skór;

3) wykonywania operacji technologicznych związanych z procesem wyprawy skór;

4) wykonywania renowacji skór wyprawionych i wyrobów skórzanych.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.f);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie garbarz skór opisane w części II:

A.9. Wyprawianie skór.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie garbarz skór powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię technologiczną wyposażoną w: plansze i tablice poglądowe (histologiczna budowa skóry, podział topograficzny różnych rodzajów skór, charakterystyka skór surowych i półproduktów skórzanych, charakterystyka skór wyprawionych, charakterystyka różnych rodzajów włosa i okrywy włosowej), próbki i eksponaty skór wyprawionych, próbki środków stosowanych w procesach wyprawy skór, opisy technologiczne procesów produkcyjnych, próbki półproduktów dotyczących różnych etapów wyprawy skór, katalogi wad i uszkodzeń powstających podczas produkcji skór oraz w trakcie użytkowania wyrobów, materiały dydaktyczne ilustrujące przebieg procesów wyprawy różnych rodzajów skór, normy dotyczące mechanicznej i chemicznej obróbki skór, dokumentacje techniczne i technologiczne, prospekty, katalogi, eksponaty, modele i schematy narzędzi, przyrządów i urządzeń stosowanych w procesach wyprawy skór, urządzenia do wykonywania technologicznych prób wyprawy skór, stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym;

2) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie garbarz skór po potwierdzeniu kwalifikacji A.9. Wyprawianie skór może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik garbarz po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji A.53. Organizacja i prowadzenie procesu wyprawy skór oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie tapicer powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) wykonywania wyrobów tapicerowanych i prac dekoratorskich;

2) wykonywania napraw i renowacji wyrobów tapicerowanych;

3) wykonywania usług tapicerskich.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.g);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie tapicer opisane w części II:

A.10. Wykonywanie wyrobów tapicerowanych.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie tapicer powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię rysunku technicznego wyposażoną w: stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, modele części, podzespołów, zespołów oraz wyrobów tapicerowanych, modele podstawowych konstrukcji wyrobów tapicerowanych, modele połączeń stolarskich, okucia, akcesoria, pomoce dydaktyczne do określania i dobierania barw, plansze, przezrocza, foliogramy przedstawiające rzuty aksonometryczne, przekroje, zasady wymiarowania, zasady szkicowania; przykładowe rysunki złożeniowe i wykonawcze wyrobów;

2) pracownię tapicerską wyposażoną w: stanowiska trasowania oraz rozkroju tkanin i innych materiałów tapicerskich (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stoły tapicerskie, przecinarki tarczowe, przecinarki bagnetowe, stanowiska szycia i przeszywania (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), maszyny do szycia, stanowiska montażu wyrobów tapicerowanych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); ponadto pracownia powinna być wyposażona w narzędzia do: cięcia i krojenia, szycia i przekłuwania, przybijania i wkręcania, wyciągania łączników, przytrzymywania tkanin;

3) pracownię pomocniczych prac stolarskich i ślusarskich w której powinny być zorganizowane stanowiska (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: narzędzia ręczne i elektronarzędzia do obróbki drewna, narzędzia ręczne i elektronarzędzia ślusarskie, obrabiarki do maszynowej obróbki drewna, przyrządy pomiarowe i traserskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.

^1)^ W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych danego typu, zachowując minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.

Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kuśnierz powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) konstruowania i modelowania wyrobów kuśnierskich;

2) dobierania skór futerkowych i dodatków do wyrobu kuśnierskiego;

3) obsługiwania maszyn i urządzeń do wytwarzania wyrobów kuśnierskich;

4) wykonywania wyrobów kuśnierskich;

5) wykonywania napraw, renowacji i przeróbek wyrobów kuśnierskich.

Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia, na które składają się:

1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;

2) efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(A.e);

3) efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kuśnierz opisane w części II:

A.11. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich.

Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kuśnierz powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:

1) pracownię projektowania i modelowania wyrobów kuśnierskich, wyposażoną w: stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, drukarkę umożliwiającą drukowanie w formacie A3 (jedno urządzenie na dziesięć stanowisk); ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zestawy barw, modele i przekroje brył geometrycznych, stelaże do organizowania wystaw, manekiny, zestawy próbek skór wyprawionych licowych i futerkowych, modele wyrobów kuśnierskich, zestawy próbek materiałów wykończeniowych, zdobniczych i dodatków krawieckich, formy i szablony wyrobów kuśnierskich, plansze ilustrujące budowę sylwetki ludzkiej, konstrukcje podstawowych wyrobów kuśnierskich, katalogi i żurnale wyrobów kuśnierskich, normy dotyczące wyrobów kuśnierskich;

2) pracownię materiałoznawstwa, w której powinny być zorganizowane stanowiska badań materiałów i wyrobów ze skór (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem, lupę, przyrządy laboratoryjne wraz z zestawem odczynników do badania skór; ponadto pracownia powinna być wyposażona w: przyrządy pomiarowe do wyznaczania parametrów budowy skór, tworzyw skóropodobnych i sztucznych oraz klejów; przyrządy do pomiaru warunków klimatycznych i aklimatyzacji próbek, planimetr, grubościomierz, zrywarkę, aparat do badania odporności wybarwień na tarcie, czynniki mokre, termostabilizację i działanie światła sztucznego, próbki skór futerkowych, zestawy próbek włókien naturalnych i chemicznych, katalog wyrobów włókienniczych, schematy procesów wyprawy skór, normy dotyczące badań laboratoryjnych skór futerkowych wyprawionych i uszlachetnionych, instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych;

3) pracownię technologii wyrobów kuśnierskich, wyposażoną w: próbki skór licowych, futerkowych i materiałów pomocniczych stosowanych w produkcji wyrobów kuśnierskich, narzędzia i przybory kuśnierskie, części maszyn do produkcji wyrobów kuśnierskich, katalogi wyrobów kuśnierskich, plansze przedstawiające etapy procesu wytwarzania wyrobów kuśnierskich, schematy kinematyczne i technologiczne maszyn i urządzeń, dokumentacje wyrobów kuśnierskich, katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów kuśnierskich, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń;

4) warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:

ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: maszynę do rozkroju skór futerkowych, maszynę do trzepania skór, urządzenie suszarnicze, pojemniki na wykrojone elementy, pojemniki na odpady, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia do ich regulacji, katalogi wyrobów kuśnierskich.

Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.