LegalizeRozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 kwietnia 2013 r. w sprawie przygotowania lotnisk do sytuacji zagrożenia oraz lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 85 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1) wymagania dotyczące przygotowania lotniska do sytuacji zagrożenia oraz planu działania w sytuacji zagrożenia, zwanego dalej „PDSZ”;
2) zakres obowiązków podmiotów, o których mowa w art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, zwanej dalej „ustawą”;
3) warunki i program szkolenia lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych, zwanych dalej „lsr-g”.
Wymagania dotyczące przygotowania lotnisk do sytuacji zagrożenia aktami bezprawnej ingerencji określają przepisy wydane na podstawie art. 187 ustawy.
§ 2.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1) interwencji - należy przez to rozumieć działania ratownicze w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej , inicjowane przez lsr-g;
2) lotnisku certyfikowanym - należy przez to rozumieć lotnisko, o którym mowa w art. 4 ust. 3a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylającego dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE ;
3) operacjach na lotnisku - należy przez to rozumieć start lub lądowanie statku powietrznego, w których za początek operacji uważa się uruchomienie silnika albo silników, a za zakończenie wyłączenie silnika albo silników;
4) pianie grupy A - należy przez to rozumieć pianę gaśniczą, do tworzenia której stosuje się głównie środki pianotwórcze proteinowe (P), fluoroproteinowe (FP), syntetyczne (S), alkoholoodporne (AR);
5) pianie grupy B - należy przez to rozumieć pianę gaśniczą, do tworzenia której stosuje się głównie środki pianotwórcze tworzące film wodny (AFFF - Aqueous Film Forming Foam) lub fluoroproteinowe (FFFP - Film Forming FluoroProtein);
6) poziomie ochrony ratowniczo-gaśniczej - należy przez to rozumieć odpowiednią dla danej kategorii ochrony przeciwpożarowej lotniska liczbę pracowników lsr-g, pojazdów ratowniczo-gaśniczych, środków gaśniczych oraz wyposażenia, gotowych do podjęcia interwencji;
7) rejonie operacyjnym lotniska - należy przez to rozumieć teren lotniska i obszar wokół niego, na którym służby lotniskowe oraz inne podmioty określone w PDSZ udzielają pomocy statkowi powietrznemu będącemu w niebezpieczeństwie zgodnie z zasadami określonymi w PDSZ, o promieniu:
8000 m - w przypadku lotniska certyfikowanego,
3000 m - w przypadku lotniska o ograniczonej certyfikacji lub lotniska użytku wyłącznego
- od punktu odniesienia lotniska;
8) służbach lotniskowych - należy przez to rozumieć personel lotniska lub jednostki organizacyjne utworzone przez zarządzającego lotniskiem, których zadania są związane z operacjami na lotnisku;
9) zasadach czynnika ludzkiego (Human Factors Principles) - należy przez to rozumieć zasady czynnika ludzkiego w rozumieniu pkt 1.1 Załącznika 14 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., tom I - „Projektowanie i eksploatacja lotnisk” (Dz. Urz. ULC z 2011 r. Nr 4, poz. 4).
§ 3.
Zarządzający lotniskiem certyfikowanym oraz zarządzający innym lotniskiem, na którym utworzono lsr-g, zapewniają poziom ochrony ratowniczo-gaśniczej lotniska odpowiadający kategorii ochrony przeciwpożarowej lotniska, zwanej dalej „kategorią lotniska”.
Kategorię lotniska wyznacza się na podstawie całkowitych długości oraz maksymalnych szerokości kadłubów największych samolotów lub na podstawie całkowitych długości śmigłowców regularnie wykonujących operacje na danym lotnisku, zgodnie z tabelami nr 1 i 2 w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Zarządzający, o których mowa w ust. 1, mogą wyznaczyć niższą kategorię lotniska niż kategoria lotniska wyznaczona w sposób określony w ust. 2, jeżeli przewidują okresy zmniejszonej aktywności operacji na lotnisku. Wyznaczona kategoria lotniska nie może być jednak niższa niż kategoria lotniska wymagana w przypadku największych statków powietrznych wykonujących te operacje na danym lotnisku w okresach zmniejszonej aktywności, niezależnie od liczby tych operacji.
Zarządzający lotniskiem zapewnia przekazanie do opublikowania w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczej, o którym mowa w art. 121 ust. 3 ustawy, informacji dotyczących:
1) kategorii lotniska;
2) zmiany kategorii lotniska;
3) niezapewnienia poziomu ochrony ratowniczo-gaśniczej odpowiadającego danej kategorii lotniska.
Jeżeli zarządzający, o których mowa w ust. 1, nie mogą zapewnić poziomu ochrony ratowniczo-gaśniczej odpowiadającego danej kategorii lotniska, wprowadzają do czasu przywrócenia wymaganego poziomu ochrony ratowniczo-gaśniczej lotniska ograniczenia w wykonywaniu operacji na lotnisku, stosownie do aktualnej kategorii lotniska.
§ 4.
Lsr-g jest zorganizowana w taki sposób, aby było możliwe podjęcie zgodnie z zasadami określonymi w PDSZ interwencji w sytuacjach zagrożenia, a w szczególności:
1) wystąpienia wypadku lotniczego w rejonie operacyjnym lotniska;
2) wystąpienia wypadku lotniczego poza rejonem operacyjnym lotniska w granicach strefy kontrolowanej lotniska (CTR - Controlled Zone) albo strefy ruchu lotniskowego (ATZ - Aerodrome Traffic Zone);
3) gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że w rejonie operacyjnym lotniska wystąpiło zdarzenie mogące skutkować wypadkiem lotniczym;
4) gdy statek powietrzny, który znalazł się w rejonie operacyjnym lotniska, uległ uszkodzeniu lub awarii technicznej, lub wystąpiło inne zdarzenie mające wpływ na bezpieczeństwo lotu tego statku.
Zarządzający, o których mowa w § 3 ust. 1, opracowują procedury, które umożliwią ogłoszenie w przypadku, o którym mowa w ust. 1:
1) pkt 1 i 2 - „fazy niebezpieczeństwa” oznaczającej udanie się służb lotniskowych oraz podmiotów określonych w PDSZ na miejsce wypadku lotniczego;
2) pkt 3 - „fazy alarmu” oznaczającej udanie się służb lotniskowych oraz podmiotów określonych w PDSZ w rejony koncentracji lub miejsca oczekiwania;
3) pkt 4 - „fazy niepewności” oznaczającej udanie się służb lotniskowych określonych w PDSZ w rejony koncentracji lub miejsca oczekiwania.
W fazach, o których mowa w ust. 2, wskazuje się źródło zagrożenia przez dodanie określenia:
1) „powietrze” - gdy sytuacja ma związek ze statkiem powietrznym;
2) „ziemia” - gdy sytuacja ma związek z elementami infrastruktury lotniskowej;
3) „powietrze - ziemia” - gdy sytuacja ma związek ze statkiem powietrznym i elementami infrastruktury lotniskowej.
Zarządzający lotniskiem certyfikowanym zapewnia system alarmowy umożliwiający dyżurnemu operacyjnemu portu lotniczego, a na lotniskach, na których funkcjonuje służba ruchu lotniczego (ATS), również tej służbie, ogłoszenie fazy, o której mowa w ust. 2, dla pracowników lsr-g, personelu medycznego i personelu ochrony.
§ 5.
Lsr-g:
1) ma osiągać czas reakcji wynoszący:
do trzech minut do każdego punktu drogi startowej używanej do operacji na lotnisku - w przypadku lotnisk naziemnych dla samolotów,
do dwóch minut do każdego punktu strefy przyziemienia i utraty siły nośnej (TLOF) - w przypadku lotnisk naziemnych dla śmigłowców;
2) ma mieć możliwość natychmiastowego podjęcia interwencji lub ma przebywać w bezpośrednim sąsiedztwie lotniska podczas wykonywania operacji na lotnisku - w przypadku lotnisk nawodnych dla samolotów, śmigłowców oraz lotnisk dla śmigłowców na obiektach.
W przypadku lotniska zaliczonego do kategorii lotniska 1, 2 albo H1, na którym używa się pojazdu samochodowego lub przyczepy niebędących pojazdami ratowniczo-gaśniczymi, czas reakcji, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wydłuża się o minutę.
Czas reakcji jest mierzony od momentu poinformowania lsr-g o ogłoszonej fazie, o której mowa w § 4 ust. 2, do pierwszej interwencji pojazdu lub pojazdów ratowniczo-gaśniczych, zapewniających podanie co najmniej 50% wydatku środków gaśniczych określonych w tabelach nr 3-5 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, w warunkach dobrej widzialności, w dzień, przy braku opóźnień w podejmowaniu działań i nawierzchniach pozbawionych wody, lodu lub śniegu.
W celu zapewnienia ciągłości podawania środków gaśniczych z określonym wydatkiem, w ilości podanej w tabelach nr 3-5 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, pojazdy ratowniczo-gaśnicze inne niż te, które reagują jako pierwsze, przybywają na miejsce zdarzenia nie później niż cztery minuty od ogłoszenia fazy, o której mowa w § 4 ust. 2.
§ 6.
Minimalną liczbę pracowników lsr-g gotowych do podjęcia interwencji, którzy są jednocześnie obecni w godzinach otwarcia lotniska, określa tabela nr 6 w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Zarządzający, o których mowa w § 3 ust. 1, ustalają liczbę pracowników lsr-g obecnych na lotnisku w godzinach otwarcia lotniska, z uwzględnieniem charakteru i rodzaju wykonywanych operacji na lotnisku oraz potrzeby zapewnienia ciągłości podawania środków gaśniczych z wymaganymi wydatkami.
§ 7.
Lsr-g posiada co najmniej pojazdy ratowniczo-gaśnicze w liczbie określonej w tabeli nr 7 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, spełniające minimalne parametry techniczne określone w tabeli nr 8 w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz przewożące łącznie wyposażenie ratownicze określone w tabeli nr 9 w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Pojazdy lsr-g są wyposażone w:
1) środki łączności służące do współdziałania z innymi pojazdami lsr-g oraz strażnicami;
2) środki łączności służące do współdziałania ze służbą ruchu lotniczego (ATS);
3) środki łączności służące do współdziałania ze służbami lotniskowymi oraz podmiotami określonymi w PDSZ;
4) mapę rejonu operacyjnego lotniska i planu lotniska z naniesioną siatką kwadratów.
Pojazd kierującego interwencją posiada łączność radiową, działającą w lotniczym paśmie częstotliwości, z dowódcą statku powietrznego w niebezpieczeństwie, gdy statek powietrzny nie jest w locie ani w trakcie wykonywania ruchu na lotnisku.
Pojazd lsr-g dysponowany do interwencji jako pierwszy lub działający samodzielnie jest wyposażony w druki do dokumentowania przebiegu działań lub czynności.
W przypadku lotniska zaliczonego do kategorii lotniska 1, 2 albo H1 dopuszcza się stosowanie pojazdu samochodowego lub przyczepy niebędących pojazdami ratowniczo-gaśniczymi.
Na lotniskach dla śmigłowców na obiektach zamiast pojazdów ratowniczo-gaśniczych stosuje się wyposażenie ratownicze, o którym mowa w tabeli nr 9 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, oraz:
1) na lotnisku na budynku, co najmniej:
jedną linię gaśniczą wodno-pianową - w przypadku lotniska zaliczonego do kategorii lotniska H1,
jedną linię gaśniczą wodno-pianową oraz dwa działka wodno-pianowe - w przypadku lotniska zaliczonego do kategorii lotniska H2 albo H3;
2) na lotnisku na platformie wiertniczej i na statku, co najmniej:
jedno działko wodno-pianowe,
dwie linie gaśnicze wodno-pianowe,
dwie gaśnice proszkowe o łącznej ilości proszku gaśniczego nie mniejszej niż 50 kg.
§ 8.
Zarządzający, o których mowa w § 3 ust. 1, zapewniają minimalne objętości wody do wytwarzania pian gaśniczych oraz minimalne ilości uzupełniających środków gaśniczych, a także sprzęt zapewniający odpowiednie wydatki tych środków gaśniczych, wymaganych dla danej kategorii lotniska, określone odpowiednio w tabelach nr 3-5 w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Minimalne ilości środków pianotwórczych, które mają posiadać zarządzający, o których mowa w § 3 ust. 1, oblicza się odpowiednio na podstawie danych określonych w tabelach nr 3-5 w załączniku nr 1 do rozporządzenia z uwzględnieniem wskazań producenta danego środka pianotwórczego.
Jako główny środek gaśniczy na lotniskach stosuje się:
1) pianę grupy A;
2) pianę grupy B;
3) jednocześnie piany grupy A i B.
W przypadku jednoczesnego stosowania pian grupy A i B całkowita ilość wody przeznaczona do wytwarzania pian jest określona przez ilość wody wymaganej do wytworzenia piany grupy A, pomniejszoną o 3 dm^3^ na każde 2 dm^3^ wody, przeznaczone do wytwarzania piany grupy B.
Wymagane minimalne objętości wody do wytwarzania pian gaśniczych i środka pianotwórczego znajdują się w zbiornikach pojazdów ratowniczo-gaśniczych. Objętości te należy powiększyć o objętość wody i środka pianotwórczego wymaganą do zapewnienia obrony własnej pojazdu co najmniej przez dwie minuty.
Objętość środka pianotwórczego znajdującego się w zbiornikach pojazdów ratowniczo-gaśniczych ma być proporcjonalna do objętości wody oraz wymaganego stężenia roztworu pianotwórczego i wystarczyć do wytworzenia przynajmniej dwóch objętości roztworu pianotwórczego.
Zarządzający lotniskiem certyfikowanym, na którym liczba operacji na lotnisku podczas przeciętnej godziny szczytu wynosi więcej niż 16 dla jednej drogi startowej lub więcej niż 20 dla całego lotniska, zapewnia w sytuacji zagrożenia statku powietrznego dostawy wody w ilości 4540 dm^3^/min przez co najmniej 30 minut.
Liczba operacji na lotnisku podczas przeciętnej godziny szczytu jest średnią arytmetyczną wyliczaną z największych godzinowych liczb operacji wykonywanych każdego dnia w roku.
§ 9.
Głównym środkiem gaśniczym stosowanym przez lsr-g na lotniskach zaliczonych do kategorii lotniska 1, 2 albo H1-H3 jest piana grupy B.
Na lotniskach zaliczonych do kategorii lotniska 1, 2 albo naziemnych kategorii lotniska H1-H3 dopuszcza się zamianę do 100% objętości wody, określonej w tabelach nr 3 i 4 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, na uzupełniające środki gaśnicze.
Na lotniskach zaliczonych do kategorii lotniska 3-10, jeżeli używa się pian grupy A, dopuszcza się zamianę do 30% objętości wody na uzupełniający środek gaśniczy.
W przypadku zamiany, o której mowa w ust. 2 i 3, kilogram proszku gaśniczego jest równoważny:
1) 1 dm^3^ wody potrzebnej do wytwarzania piany grupy A;
2) 0,66 dm^3^ wody potrzebnej do wytwarzania piany grupy B.
Dopuszcza się stosowanie innych niż proszki gaśnicze uzupełniających środków gaśniczych o równoważnych właściwościach gaszenia pożaru.
Zarządzający lotniskiem certyfikowanym zapewnia środki pianotwórcze wystarczające do wytworzenia pian gaśniczych oraz uzupełniające środki gaśnicze na poziomie 200% wartości określonych w tabelach nr 3-5 w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
§ 10.
Pojazdy lsr-g rozmieszcza się w garażu strażnicy.
W przypadku braku możliwości osiągnięcia czasu reakcji, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 1, na lotnisku należy wybudować dodatkowe strażnice zlokalizowane w sposób umożliwiający osiągnięcie wymaganego czasu reakcji.
Jeżeli na lotnisku znajduje się więcej niż jedna strażnica, w każdej z nich jest garażowany co najmniej jeden pojazd ratowniczo-gaśniczy.
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.