LegalizeUmowa pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Europejską Agencją Kosmiczną w sprawie przystąpienia Polski do Konwencji o utworzeniu Europejskiej Agencji Kosmicznej i związane z tym warunki, podpisana w Warszawie dnia 31 lipca 2012 r., oraz Konwencja o utworzeniu Europejskiej Agencji Kosmicznej, sporządzona w Paryżu dnia 30 maja 1975 r
W przypadku gdy ramy finansowe lub pakiet składowy muszą być zrewidowane z powodów innych niż opisane w ustępach 1 i 3, państwa uczestniczące wdrażają następującą procedurę:
Żadne państwo uczestniczące nie jest upoważnione do wycofania się z programu, jeśli całkowity koszt nie przekracza o więcej niż 20% pierwotnych ram finansowych lub zrewidowanych ram finansowych określonych zgodnie z procedurą zawartą w ustępie 1.
Jeżeli całkowity koszt przekracza o więcej niż 20% odpowiednie ramy finansowe, każde państwo uczestniczące może wycofać się z programu. Państwa uczestniczące, które nadal chcą kontynuować program konsultują się między sobą i ustalają warunki takiej kontynuacji. Składają one odpowiedni raport Radzie, która podejmuje wszelkie niezbędne kroki.
Artykuł IV
Agencja, działając w imieniu państw uczestniczących, jest właścicielem satelitów, systemów kosmicznych oraz innych obiektów stworzonych w trakcie trwania programu jak również instalacji oraz sprzętu nabytego w celu wykonywania programu. O wszelkich kwestiach dotyczących przeniesienia własności decyduje Rada.
Artykuł V
Wypowiedzenie Konwencji przez Państwo Członkowskie jest związane z wycofaniem danego państwa z wszelkich programów, w których uczestniczy. Art. XXIV Konwencji stosowany jest do praw i obowiązków wynikających z takich programów.
Brak kontynuacji zgodnie z Art. II ust. 2 oraz wycofanie się zgodnie z Art. III ust. 1 i Art. III ust. 4b uprawomocnia się w dniu, w którym Rada otrzyma informacje opisane w niniejszych Artykułach.
Państwo uczestniczące, które decyduje się zaprzestać kontynuowania programu zgodnie z Art. II ust. 2, lub wycofuje się z programu zgodnie z Art. III ust. 1 i Art. III ust. 4b, zachowuje prawa nabyte przez państwa uczestniczące do dnia wejścia w życie wycofania. Po tej dacie żadne następne prawo lub zobowiązanie wynikające z programu, w którym już nie uczestniczy, nie obowiązuje danego państwa. Państwo pozostaje zobowiązane finansować swoją część należności płatniczych, która odpowiada środkom zaaprobowanym do wydatkowania w ramach budżetu roku bieżącego lub poprzednich lat budżetowych oraz związanych z etapem programu, którego wykonywanie trwa. Jednakże państwa uczestniczące mogą jednomyślnie zgodzić się w Deklaracji, iż państwo, które decyduje się nie kontynuować programu lub wycofuje się z niego, jest zobowiązane do sfinansowania całości swojego udziału w pierwotnych ramach finansowych albo pakietach składowych.
Artykuł VI
Państwa uczestniczące mogą zdecydować o przerwaniu kontynuowania programu większością dwóch trzecich głosów wszystkich państw uczestniczących, które reprezentują przynajmniej dwie trzecie nakładów finansowych na program.
Agencja powiadamia państwa uczestniczące o zakończeniu programu zgodnie z przepisami wdrażającymi; takie przepisy wdrażające przestają obowiązywać z datą otrzymania takiego powiadomienia.
Artykuł I
Podstawową zasadą internacjonalizacji programów narodowych jest to, że każde Państwo Członkowskie udostępnia w celu uczestnictwa innym Państwom Członkowskim, w ramach Agencji, wszelkie nowe cywilne projekty kosmiczne, jakie zamierza podjąć samo lub we współpracy z innym Państwem Członkowskim. W tym zakresie:
każde Państwo Członkowskie powiadamia Dyrektora Generalnego Agencji o każdym takim projekcie przed rozpoczęciem jego etapu B (etap definicji projektu);
harmonogram i treść propozycji uczestnictwa w projekcie powinny umożliwiać innym Państwom Członkowskim podjęcie znaczącego udziału w danych pracach; odpowiednio wcześnie należy powiadomić Agencję o wszelkich powodach sprawiających, że jest to niewykonalne i o wszelkich warunkach, jakie inicjujące projekt Państwo Członkowskie może chcieć ustalić w odniesieniu do alokacji prac innych Państw Członkowskich;
Państwo Członkowskie inicjujące projekt objaśnia ustalenia, jakie proponuje w celu zarządzania technicznego projektem i podaje powody dla tychże;
Państwo Członkowskie inicjujące projekt dokłada wszelkich starań, by przyjąć wszystkie rozsądne reakcje odnośnie uzgodnień do zawarcia, w ramach czasowych wymaganych dla decyzji projektowych, dotyczących poziomu kosztów i sposobu rozdziału kosztu i prac; następnie przedkłada formalną propozycję, wedle Załącznika III, co do miejsca realizacji projektu zgodnie z warunkami tego Załącznika;
realizacja projektu w ramach Agencji nie może zostać wykluczona jedynie dlatego, że projekt nie wzbudził zainteresowania innych Państw Członkowskich w stopniu pierwotnie proponowanym przez Państwo Członkowskie inicjujące projekt.
Artykuł II
Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, by dwustronne i wielostronne projekty kosmiczne podejmowane przez nie z państwami nie będącymi członkami Agencji nie przynosiły uszczerbku dla naukowych, ekonomicznych lub przemysłowych celów Agencji. W szczególności:
informują Agencję o takich projektach, jeśli uznają że nie stanowi to uszczerbku dla projektów;
omawiają tak zaprezentowane projekty z innymi Państwami Członkowskimi w celu ustalenia zakresu szerszego uczestnictwa. Jeśli szersze uczestnictwo okaże się możliwe, stosuje się procedury określone w Art. I b - e.
Artykuł I
Przy wdrażaniu polityki przemysłowej opisanej w Art. VII niniejszej Konwencji Dyrektor Generalny działa zgodnie z zapisami niniejszego załącznika i dyrektywami Rady.
Rada bierze pod uwagę potencjał przemysłowy i strukturę przemysłową związane z działaniami Agencji, a w szczególności:
ogólną strukturę przemysłu i grupowania przemysłowe;
stopień specjalizacji pożądany w przemyśle i metody jego osiągania;
koordynację odpowiednich państwowych polityk przemysłowych;
interakcję z wszelkimi odpowiednimi politykami przemysłowymi innych ciał międzynarodowych;
powiązania między wydajnością produkcji przemysłowej i potencjalnymi rynkami;
organizację kontaktów z przemysłem pozwalających na monitorowanie i - tam gdzie to niezbędne - dostosowanie polityki przemysłowej Agencji.
Artykuł III
Przy zawieraniu kontraktów Agencja udziela preferencji przemysłowi i organizacjom Państw Członkowskich. Jednakże, dla każdego programu opcjonalnego ujętego w Art. V ust. 1 b Konwencji, szczególne preferencje udzielane są przemysłowi i organizacjom państw uczestniczących.
Rada określa, czy i w jakim zakresie Agencja może uchylać powyższą klauzulę preferencyjną.
Kwestię, czy przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za należące do jednego z Państw Członkowskich ustala się w świetle następujących kryteriów: lokalizacja oficjalnej siedziby przedsiębiorstwa, ośrodków decyzyjnych, ośrodków badawczych i terytorium, na którym mają być realizowane prace. W przypadku wątpliwości Rada zdecyduje, czy przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za należące do jednego z Państw Członkowskich, czy też nie.
Artykuł III
Na wczesnym etapie działań kontraktowych i przed wystosowaniem zaproszeń do przetargu Dyrektor Generalny przedkłada Radzie do akceptacji swą propozycję polityki zamówień dla każdego kontraktu, który:
ma szacunkową wartość przekraczającą granice określone w zasadach dotyczących polityki przemysłowej i które zależą od charakteru prac; lub
w opinii Dyrektora Generalnego nie mieści się odpowiednio w zasadach dotyczących polityki przemysłowej lub dodatkowych wytycznych określonych przez Radę, albo pozostaje w sprzeczności z tymi zasadami lub wytycznymi.
Dodatkowe wytyczne, o których mowa w ustępie 1 b powyżej, ustala okresowo Rada, jeśli uzna je za pomocne dla celu określania tych obszarów, w których konieczne jest ich wcześniejsze przedłożenie w świetle ustępu 1.
Kontrakty Agencji przyznaje bezpośrednio Dyrektor Generalny bez dalszych konsultacji z Radą poza następującymi przypadkami:
gdy ocena otrzymanych ofert sugeruje rekomendację wyboru wykonawcy, która byłaby sprzeczna albo z wcześniejszymi instrukcjami Rady wydanymi na podstawie ustępu 1, albo z jakimikolwiek ogólnymi wytycznymi polityki przemysłowej przyjętych w trakcie badań przeprowadzonych przez Radę zgodnie z Art. I ust. 2; Dyrektor Generalny przedkłada wówczas sprawę do decyzji Rady, wyjaśniając powody, dla których uznaje odstąpienie za konieczne i zaznaczając jednocześnie, czy inna decyzja Rady stanowiłaby zalecaną alternatywę ze względów technicznych, operacyjnych lub innych;
gdy Rada zdecyduje ze szczególnych względów o przeprowadzeniu kontroli przed przyznaniem umowy.
Dyrektor Generalny w regularnych odstępach czasu, które zostaną ustalone, przedkłada Radzie sprawozdania na temat kontraktów przyznanych w poprzednim okresie i działań dotyczących kontraktów okresu następnego tak, by Rada mogła monitorować realizację polityki przemysłowej Agencji.
Artykuł IV
Podział geograficzny wszystkich kontraktów Agencji odbywa się wedle następujących zasad ogólnych:
Ogólny współczynnik zwrotu nakładów Państwa Członkowskiego to stosunek jego procentowego udziału w wartości ogólnej wszystkich umów rozdzielonych między wszystkie Państwa Członkowskie i jego wkładów procentowych ogółem. Jednakże przy obliczaniu tego ogólnego współczynnika zwrotu nie bierze się pod uwagę umów zawartych przez Państwa Członkowskie ani wkładów wniesionych przez nie w programie realizowanym:
zgodnie z Art. VIII Konwencji założycielskiej Europejskiej Organizacji Badań Kosmosu pod warunkiem, że odpowiednie Uzgodnienie zawiera zapisy w tym zakresie lub że wszystkie Państwa uczestniczące uzgodnią tak jednogłośnie;
zgodnie z Art. V ust. 1 b niniejszej Konwencji pod warunkiem, że wszystkie pierwotnie uczestniczące Państwa uzgodnią tak jednogłośnie.
Dla celów obliczania współczynników zwrotu stosuje się współczynniki ważące wobec wartości umów na podstawie ich wartości technologicznej. Te współczynniki ważące określane są przez Radę. Dla pojedynczej umowy o znacznej wartości można zastosować więcej niż jeden współczynnik ważący.
Idealny podział umów zawieranych przez Agencję powinien skutkować osiągnięciem przez wszystkie kraje współczynnika równego 1.
Współczynnik zwrotu oblicza się kwartalnie i wykazuje w postaci skumulowanej dla celów kontroli formalnych ujętych w ustępie 5.
Formalne kontrole podziału geograficznego odbywają się co pięć lat z kontrolą pośrednią przed końcem trzeciego roku.
Podział umów pomiędzy kontrolami formalnymi sytuacji powinien być taki, by w czasie każdej kontroli formalnej ogólny współczynnik zwrotu każdego Państwa Członkowskiego nie odbiegał znacząco od wartości idealnej. W czasie każdej kontroli formalnej Rada może zmienić dolną granicę ogólnego współczynnika zwrotu na kolejny okres pod warunkiem, że nigdy nie będzie on niższy od 0.8.
Oddzielne oceny są przeprowadzane i przedkładane Radzie w odniesieniu do współczynników zwrotu różnych kategorii umów, jakie zostaną przez Radę określone, a w szczególności w odniesieniu do umów dotyczących zaawansowanych badań i rozwoju oraz umów w zakresie technologii związanej z projektami. Dyrektor Generalny omawia te oceny z Radą okresowo z ustaloną częstotliwością, a w szczególności w trakcie przeglądu postępów realizacji w celu określenia działań niezbędnych dla skorygowania wszelkich odstępstw od założeń.
Artykuł V
Jeśli między dwoma kontrolami formalnymi stwierdza się możliwość, że ogólny współczynnik zwrotu jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego będzie niższy od dolnej granicy określonej w Art. IV ust. 6, Dyrektor Generalny przedłoży Radzie propozycje, w których potrzeba naprawienia sytuacji przeważy nad zasadami Agencji dotyczącymi zawierania umów.
Artykuł VI
Wszelkie decyzje podejmowane na gruncie polityki przemysłowej wykluczające jakąkolwiek firmę lub organizację Państwa Członkowskiego z ubiegania się o umowy Agencji w danej dziedzinie wymagają zgody takiego Państwa Członkowskiego.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani upoważnieni pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję. SPORZĄDZONO w Paryżu dnia 30 maja 1975 r. w językach niemieckim, angielskim, hiszpańskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim i szwedzkim, a wszystkie te wersje językowe są jednakowo autentyczne, w jednym oryginale, który zostaje złożony w archiwach Rządu Republiki Francuskiej, który przekaże poświadczone kopie wszystkim państwom sygnatariuszom i państwom przystępującym.
Tekst niniejszej Konwencji sporządzony w innych językach urzędowych Państw Członkowskich Agencji musi być uwierzytelniony w jednomyślnym głosowaniu wszystkich Państw Członkowskich. Takie wersje językowe należy złożyć w archiwach Rządu Republiki Francuskiej, który przekaże poświadczone kopie wszystkim państwom sygnatariuszom i państwom przystępującym.
Dodatek - Tekst konwencji w języku angielskim
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.
Ten tekst jest publikowany na własnych warunkach ponownego wykorzystania określonych przez Dziennik Ustaw, a nie na licencji Legalize ani na licencji domeny publicznej.
Dziennik Ustaw
domena publiczna (urzędowe publikacje rządowe)