Legalize / Polska / Rozporządzenie

Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie wymagań technicznych i eksploatacyjnych w stosunku do lotnisk użytku wyłącznego oraz sposobu i trybu przeprowadzania kontroli sprawdzającej

Typ Rozporządzenie

Ogłoszono 2013-06-21

Status expired

Wydawca MIN. TRANSPORTU, BUDOWNICTWA I GOSPODARKI MORSKIEJ

Źródło Dziennik Ustaw

Historia nowelizacji JSON API

Treść rozporządzenia

Na podstawie art. 59a ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze zarządza się, co następuje:

Rozdział 1. Przepisy ogólne

§ 1.

Rozporządzenie określa:

1) wymagania techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk użytku wyłącznego;

2) sposób i tryb przeprowadzenia przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego kontroli sprawdzającej na lotnisku, o której mowa w art. 59a ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

§ 2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:

1) nawierzchni naturalnej - należy przez to rozumieć nawierzchnię darniową, darniową wzmocnioną, gruntową lub gruntową wzmocnioną;

2) nawierzchni sztucznej - należy przez to rozumieć nawierzchnię wykonaną z betonu cementowego lub betonu asfaltowego;

3) drodze startowej bez nawierzchni sztucznej - należy przez to rozumieć drogę startową posiadającą jedną z nawierzchni naturalnych;

4) Prezesie Urzędu - należy przez to rozumieć Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego;

5) Załączniku 14 tom I - należy przez to rozumieć Załącznik 14 tom I - „Projektowanie i eksploatacja lotnisk” do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., ogłoszony w załączniku do obwieszczenia nr 4 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie ogłoszenia tekstu Załącznika 14, tomu I do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. ;

6) Załączniku 14 tom II - należy przez to rozumieć Załącznik 14 tom II „Lotniska dla śmigłowców” do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., ogłoszony w załączniku do obwieszczenia nr 31 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie ogłoszenia sprostowanego tłumaczenia tekstu Załącznika 14, tomu II do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. ;

7) drodze startowej, drodze kołowania, polu wzlotów, polu ruchu naziemnego, kodzie referencyjnym lotniska, przeszkodzie lotniczej, wskaźniku kierunku wiatru, progu, rozporządzalnej długości startu drogi startowej, rozporządzalnej długości rozbiegu drogi startowej, powierzchni podejścia, powierzchni wznoszenia, wzrokowych pomocach nawigacyjnych - należy przyjmować ich znaczenie zgodne z przepisami Załącznika 14 tom I;

8) strefie końcowego podejścia i startu, strefie przyziemienia i utraty siły nośnej na lotnisku dla śmigłowców oraz długościach deklarowanych - należy przyjmować ich znaczenie zgodne z przepisami Załącznika 14 tom II.

Rozdział 2. Wymagania w stosunku do lotnisk dla samolotów

§ 3.

Elementy pola ruchu naziemnego na lotnisku dla samolotów mogą mieć nawierzchnię sztuczną lub nawierzchnię naturalną.

Rozdział 3. Wymagania w stosunku do lotnisk dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej

§ 4.

Na lotnisku dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej wyznacza się co najmniej jedną drogę startową.

W przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej mającego kilka dróg startowych jako główną drogę startową wyznacza się drogę startową najdłuższą lub najczęściej użytkowaną.

§ 5.

Kształt i wymiary pola wzlotów lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej uwzględniają kierunki dominujących wiatrów, topografię terenu w otoczeniu tego lotniska oraz rodzaje statków powietrznych wykonujących na tym lotnisku operacje lotnicze.

Na lotnisku dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej z jedną drogą startową granicami tej drogi startowej są granice pola wzlotów.

§ 6.

Na lotnisku dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej mogą być stosowane nawierzchnie sztuczne na innych niż drogi startowe częściach pola ruchu naziemnego.

§ 7.

W przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej określa się wyłącznie cyfrę kodu referencyjnego lotniska.

Cyfra kodu referencyjnego lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej jest określana dla głównej drogi startowej.

§ 8.

Długość drogi startowej ma odpowiadać co najmniej długości:

1) zapewniającej wyhamowanie prędkości statku powietrznego podczas operacji lądowania statku powietrznego o dopuszczalnych największych wymiarach i największym ciężarze, aż do jego zatrzymania się, przy założeniu, że przelot nad początkiem drogi startowej następuje na wysokości co najmniej 10 m lub nad obiektami budowlanymi lub naturalnymi, występującymi w strefie powierzchni podejścia na wysokości co najmniej 15 m, albo

2) zapewniającej przelot statku powietrznego przy wykonywaniu operacji startu na wysokości co najmniej 10 m nad końcem drogi startowej oraz co najmniej 15 m nad obiektami budowlanymi lub naturalnymi, występującymi w strefie powierzchni wznoszenia

w zależności od tego, która z tych długości jest większa.

W przypadku wykonywania na lotnisku dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej lotu zespołu samolotu holującego i statku powietrznego holowanego długość drogi startowej ma odpowiadać wymaganiom określonym w ust. 1 pkt 2.

§ 9.

Szerokość drogi startowej nie może być mniejsza niż:

1) 80 m w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 3 i 4;

2) 50 m w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 1 i 2.

§ 10.

Ukształtowanie podłużne drogi startowej ma umożliwiać widzialność dowolnego punktu położonego na wysokości 2 m nad powierzchnią drogi startowej, odległego o co najmniej połowę jej długości.

W przypadku krzyżujących się dróg startowych możliwe jest uproszczenie granicy pola wzlotów i jednoczesne jego powiększenie poprzez łączenie czołowych krawędzi dróg startowych, zapewniające pośrednie kierunki lądowań i startów - między kierunkami osi dróg startowych.

Zastosowanie powiększenia, o którym mowa w ust. 2, jest uwarunkowane powierzchniami podejścia wolnymi od przeszkód lotniczych na kierunkach pośrednich podejść oraz przygotowaniem powiększonej w ten sposób powierzchni pola wzlotów zgodnie z wymaganiami określonymi w § 14.

§ 11.

Różnica między najwyżej i najniżej położonymi punktami osi drogi startowej nie może przekraczać:

1) 1,5% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 3 i 4;

2) 2,5% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 1 i 2;

3) 15% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej położonego w obszarach górskich, pod warunkiem podstawowego wykorzystywania tego lotniska do lotów sportowych, rekreacyjnych lub szkoleniowych.

Miejscowe nachylenie podłużne osi drogi startowej nie może przekraczać:

1) 2,5% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 3 i 4;

2) 3% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 1 i 2;

3) 20% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej położonego w obszarach górskich, pod warunkiem podstawowego wykorzystania tego lotniska do lotów sportowych, rekreacyjnych lub szkoleniowych.

Zmiany nachyleń podłużnych osi drogi startowej powinny być łagodne, o minimalnym promieniu krzywizny:

1) 10 000 m w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 3 i 4;

2) 5000 m w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 1 i 2.

Odległość między załamaniami sąsiednich prostych profilu podłużnego niwelety osi drogi startowej powinna wynosić nie mniej niż 40 m.

W przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej położonego w obszarach górskich odległość między załamaniami sąsiednich prostych profilu podłużnego niwelety osi drogi startowej powinna wynosić nie mniej niż 20 m, pod warunkiem podstawowego wykorzystywania tego lotniska do lotów sportowych, rekreacyjnych lub szkoleniowych.

§ 12.

Nachylenie poprzeczne powierzchni drogi startowej nie może być większe niż:

1) 2,5% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 3 i 4;

2) 3% w przypadku lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej o kodzie referencyjnym 1 i 2;

Nachylenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być mniejsze niż:

1) 1% w przypadku określonym w ust. 4;

2) 0,5% w przypadku określonym w ust. 5.

Zmiany nachyleń profilu poprzecznego drogi startowej, o której mowa w ust. 1, powinny być łagodne, z zastosowaniem krzywych o minimalnym promieniu 3000 m.

Profil poprzeczny drogi startowej powinien być wypukły, dwukierunkowy symetryczny lub jednokierunkowy.

Dopuszcza się poziomy lub wklęsły profil poprzeczny drogi startowej w przypadku występowania w jej strukturze gruntu gliniasto-piaszczystego z przewagą frakcji piaskowej zapewniającego przepuszczalność wody.

§ 13.

Ukształtowanie powierzchni drogi startowej ma ułatwiać szybkie odprowadzanie wód opadowych z nawierzchni. W celu ułatwienia szybkiego odprowadzania wód opadowych z nawierzchni ukształtowanie powierzchni drogi startowej ma uwzględniać rzeźbę terenu, rodzaj gruntu, poziom wód gruntowych, a także skrzyżowanie z inną drogą startową.

Nawierzchnie pola ruchu naziemnego inne niż nawierzchnie drogi startowej powinny mieć spadki uzależnione od rodzaju gruntu, zapewniające skuteczny spływ wód opadowych.

Do odprowadzania wód opadowych stosuje się urządzenia wspomagające:

1) odprowadzanie wód opadowych z nawierzchni pola wzlotów;

2) przechwytywanie wody, która spływa na pole wzlotów z sąsiadujących terenów;

3) obniżenie zwierciadła wód gruntowych.

W przypadku nadmiernego nawilgocenia gruntu na całym obszarze lotniska dla samolotów z drogą startową bez nawierzchni sztucznej stosuje się:

1) drenaż lub

2) rowy melioracyjne usytuowane poza zabezpieczeniem pola wzlotów

przechwytujące wodę z terenów położonych wyżej.

Urządzenia i obiekty budowlane, o których mowa w ust. 3 i 4, nie mogą stanowić przeszkody lotniczej.

Na obszarze pola ruchu naziemnego nie mogą występować uszkodzenia, zanieczyszczenia, lokalne wzniesienia lub zagłębienia, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu wykonywanych operacji lotniczych.

§ 14.

Wytrzymałość nawierzchni pola wzlotów określa się na podstawie przyjętych obciążeń eksploatowanych statków powietrznych z uwzględnieniem tych obciążeń na jednostkę powierzchni i częstotliwości ich występowania.

Nawierzchnia darniowa pola wzlotów powinna mieć jednakową nośność na całej powierzchni oraz równomierny porost traw o mocnym i gęstym systemie korzeniowym i wysokości trawy nieprzekraczającej 15 cm.

Nawierzchnie darniowe pola wzlotów zakłada się na gruncie o takiej wytrzymałości, aby odkształcenie pionowe nawierzchni podczas przejazdu koła eksploatowanego statku powietrznego o największych wymiarach, największym ciężarze oraz ciśnieniu jednostkowym na badaną powierzchnię około 6 kG/cm^2^ (0,6 MPa) wynosiło nie więcej niż 2 cm.

Nawierzchnie darniowe pola ruchu naziemnego inne niż nawierzchnie pola wzlotów mają być tak zagęszczone, aby w czasie ruchu statków powietrznych nie powstawały koleiny głębsze niż 5 cm.

Jakość nawierzchni darniowych pola ruchu naziemnego, innych niż nawierzchnie pola wzlotów, na których znajdują się samoloty z pracującymi silnikami, nie może być gorsza od jakości nawierzchni pola wzlotów.

Części pola ruchu naziemnego, inne niż nawierzchnie pola wzlotów, urządza się w taki sposób, aby kołowanie statków powietrznych z własnym napędem lub holowanych odbywało się bez narażania innych statków powietrznych na uszkodzenia, z uwzględnieniem parametrów fizycznych i eksploatacyjnych statków powietrznych.

Dopuszcza się gruntową nawierzchnię pola wzlotów wykazującą wytrzymałość, określoną w ust. 3, pod warunkiem że nawierzchnia ta będzie chroniła przed powstawaniem zastoisk wody, błota oraz pyłu, które mogłyby powodować uszkodzenia statku powietrznego.

Dopuszcza się możliwość stosowania na drogach startowych wzmocnienia podłoża nawierzchni darniowej i gruntowej w celu uzyskania zwiększonej jej wytrzymałości, pod warunkiem zachowania na powierzchni jednorodnej nawierzchni.

§ 15.

Granicę pola wzlotów oznacza się za pomocą znaków granicznych, które zapewnią jego identyfikację z kabiny statku powietrznego znajdującego się w powietrzu i na ziemi oraz wykonywanie operacji lotniczych bez możliwości niezamierzonego wykołowania poza granicę pola wzlotów.

Znaki graniczne rozmieszcza się na granicy pola wzlotów lub na zewnątrz pola wzlotów w odległości do 3 m od jego granicy.

Znaki graniczne rozmieszcza się w miarę możliwości w jednakowej odległości, nie większej niż 100 m od siebie.

Wzdłuż poprzecznej granicy drogi startowej rozmieszcza się co najmniej 3 znaki graniczne.

W przypadku kilku dróg startowych na polu wzlotów znaki graniczne rozmieszcza się również we wszystkich miejscach załamań granicy pola wzlotów.

Znak graniczny powinien być przenośny, mieć konstrukcję łamliwą, barwę białą lub pomarańczową albo kombinację tych barw w celu zapewnienia jak największego kontrastu z tłem.

Kształt i wymiary znaków granicznych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

W przypadku utrzymywania trawy o wysokości do 5 cm dopuszcza się rozmieszczenie na poziomie terenu płaskich znaków poziomych barwy białej lub innej zapewniającej jak największy kontrast z tłem.

Kształt i wymiary płaskich znaków poziomych określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 16.

W warunkach zimowych, jeżeli znaki graniczne, o których mowa w § 15, są niewidoczne z kabiny statku powietrznego znajdującego się w powietrzu i na ziemi, stosuje się znaki dla drogi startowej pokrytej śniegiem.

Do oznaczenia granicy używanej części drogi startowej pokrytej śniegiem stosuje się znaki dla drogi startowej pokrytej śniegiem.

Znaki, o których mowa w ust. 2, rozmieszcza się wzdłuż boków pokrytej śniegiem drogi startowej, w odstępach nie większych niż 100 m od siebie, symetrycznie względem osi drogi startowej i w odległości poprzecznej od osi drogi startowej nie mniejszej niż 1,5 szerokości statku powietrznego.

Znaki, o których mowa w ust. 2, rozmieszcza się poprzecznie do drogi startowej pokrytej śniegiem dla wskazania progu i końca tej drogi.

Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.