Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego

Przyznanie dodatkowego uposażenia rocznego następuje w rozkazie personalnym albo decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej dalej „ustawą”, właściwego ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dodatkowe uposażenie roczne.

Odmowa przyznania dodatkowego uposażenia rocznego w przypadkach, o których mowa w art. 83 ust. 4 ustawy, następuje w formie rozkazu personalnego albo decyzji organu, o którym mowa w ust. 1.

W przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego w ciągu roku kalendarzowego do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił dotychczas służbę wojskową, zawiadamia dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, o liczbie dni nieobecności żołnierza w służbie, które nie zostały usprawiedliwione.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wyznaczenia żołnierza zawodowego do pełnienia służby w instytucji cywilnej albo przeniesienia żołnierza do dyspozycji lub rezerwy kadrowej.

Dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się po wydaniu rozkazu personalnego albo decyzji, o których mowa w § 2 ust. 1, w terminie wypłaty uposażenia w okresie pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje dodatkowe uposażenie roczne.

Dodatkowe uposażenie roczne przysługujące żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej oraz żołnierzowi zawodowemu, który zmarł, został uznany za zmarłego albo zaginął, wypłaca się odpowiednio w terminie wypłaty odprawy lub w terminie wypłaty odprawy pośmiertnej.

W przypadkach, o których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy, dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się w terminie wypłaty zawieszonej części uposażenia.