Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 21 maja 2018 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona przechowywanego i przewożonego zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa

Wymagania, jakim powinna odpowiadać ochrona przechowywanego zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa, zwanego dalej „zabytkiem”, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Wymagania, jakim powinna odpowiadać ochrona przewożonego zabytku, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek wpisany na listę Skarbów Dziedzictwa, zwany dalej „zabytkiem”:

Zabytek przechowuje się w pomieszczeniu, z którego zapewniono warunki jego ewakuacji, wynikające z instrukcji, o której mowa w pkt 5.

W pomieszczeniu, w którym przechowuje się zabytek, nie używa się otwartego ognia oraz innych czynników mogących zainicjować pożar.

Urządzenia, środki oraz systemy zabezpieczające przechowywany zabytek przed pożarem utrzymuje się w stanie zapewniającym ich sprawność.

Dla strefy pożarowej obejmującej pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, opracowuje się i wdraża instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, która oprócz elementów zawartych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620) zawiera wskazanie:

Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, jest wyposażone:

Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, znajduje się w budynku objętym systemem sygnalizacji włamania i napadu.

System sygnalizacji włamania i napadu w pomieszczeniu, w którym przechowuje się zabytek:

Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, wyposaża się w system telewizji dozorowej zapewniający:

Urządzenia systemu telewizji dozorowej, w szczególności rejestrujące, zasilające lub przełączające, zabezpiecza się przed przypadkowym albo celowym uszkodzeniem, wyłączeniem, nieuprawnioną zmianą konfiguracji lub kradzieżą.

W przypadku przechowywania zabytku w gablotach stosuje się gabloty bezpieczne posiadające:

W przypadku przechowywania zabytku za osłonami zabezpieczającymi stosuje się szklane osłony i przegrody zabezpieczające wykonane ze szkła bezpiecznego minimum w klasie P2A zgodnie z PN-EN 356 albo tworzyw o parametrach zbliżonych do tych właściwości.

Urządzenia oraz systemy zabezpieczające przechowywany zabytek przed kradzieżą lub innym zagrożeniem utrzymuje się w stanie zapewniającym ich sprawność.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zabytek wpisany na Listę Skarbów Dziedzictwa, zwany dalej „zabytkiem”, w czasie przewożenia, podlega ochronie wykonywanej przez pracownika ochrony specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138 i 650), zwanego dalej „konwojentem”.

Na terytorium państwa innego niż Rzeczpospolita Polska zabytek w czasie przewożenia podlega ochronie przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania na terenie tego państwa działalności w zakresie ochrony osób i mienia z bronią.

Właściciel lub posiadacz zabytku, odpowiadający za organizację przewożenia zabytku, przekazuje pisemną informację dotyczącą przewożenia zabytku państwowej instytucji kultury, której celem statutowym jest wyznaczanie i upowszechnianie standardów w zakresie muzealnictwa i ochrony zbiorów, koordynującej i sprawującej nadzór nad przewożeniem zabytku.

Instytucja kultury, o której mowa w pkt 3, przekazuje otrzymaną informację Policji.

Przewożenie zabytku, na którego stan zachowania ma wpływ temperatura, wilgotność powietrza lub drgania o minimalnym nawet natężeniu, wykonuje się przy użyciu środka transportu wyposażonego w system powiadamiania o zagrożeniach, wskazujący w trakcie przewożenia zabytku miejsce usytuowania środka transportu oraz zmiany, które zagrażają bezpieczeństwu przewożonego zabytku, oraz zapewniającego utrzymanie stałej temperatury i wilgotności powietrza, a także eliminującego drgania związane z przemieszczaniem się środka transportu.

W przypadku gdy przewożony zabytek jest muzealium w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2018 r. poz. 720), w przewożeniu zabytku uczestniczy kurier muzealny.

Ochronę podczas przewożenia zabytku wykonuje:

W przypadku gdy wartość przewożonego zabytku jest wyższa niż 15 jednostek obliczeniowych, o których mowa w pkt 7 ppkt 1, przewożenie zabytku odbywa się z udziałem Policji.

O udział Policji w przewożeniu zabytku występuje instytucja kultury, o której mowa w pkt 3.

Podczas przewożenia zabytku drogą lotniczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochronę wykonuje co najmniej jeden konwojent.

W przypadku przewożenia samochodem zabytku o wartości większej niż 15 jednostek obliczeniowych, o których mowa w pkt 7 ppkt 1, przydziela się do ochrony dodatkowy pojazd samochodowy co najmniej z dwoma konwojentami.

Przewożenie zabytku planuje się tak, aby mogło być wykonywane w dni robocze. Planowane rozpoczęcie i zakończenie przewożenia zabytku osoba dowodząca konwojentami zgłasza telefonicznie do instytucji kultury, o której mowa w pkt 3.

W przypadku gdy przewidywany jest dłuższy postój, miejsce postoju przewożonego zabytku i organizację jego ochrony właściciel lub posiadacz uzgadnia wcześniej z kierownikiem jednostki Policji, na terenie działania której postój jest planowany.

Przy wyznaczaniu dłuższego postoju w czasie przewożenia zabytku bierze się przede wszystkim pod uwagę możliwości wykorzystania do tego celu zamkniętych terenów muzeów i innych obiektów ochranianych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia lub terenów pozostających w trwałym zarządzie organów lub instytucji państwowych, po wcześniejszym uzgodnieniu przez właściciela lub posiadacza zabytku z tymi organami lub instytucjami możliwości spełnienia wymagań dotyczących przechowywania i zabezpieczenia zabytku podczas postoju.