LegalizePorozumienie o zabezpieczeniu społecznym między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Quebecu, podpisane w Quebecu dnia 3 czerwca 2015 r
Treść porozumienia
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
Dnia 3 czerwca 2015 r. w Quebecu zostało podpisane Porozumienie o zabezpieczeniu społecznym między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Quebecu, w następującym brzmieniu:
POROZUMIENIE
O ZABEZPIECZENIU SPOŁECZNYM
MIĘDZY
RZĄDEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
A
RZĄDEM QUEBECU
RZĄD RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
I
RZĄD QUEBECU
zwane dalej „Stronami”;
KIEROWANEwolą zapewnienia koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
USTALIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1 DEFINICJE
Dla celów niniejszego Porozumienia poniższe terminy i wyrażenia oznaczają:
„ustawodawstwo” - ustawy, rozporządzenia i inne przepisy wykonawcze Rzeczypospolitej Polskiej lub Quebecu, dotyczące zakresu przedmiotowego, o którym mowa w artykule 2 niniejszego Porozumienia,
„władza właściwa” - ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego Rzeczypospolitej Polskiej lub Ministra Quebecu właściwego do stosowania ustawodawstwa,
„instytucja łącznikowa” - instytucję odpowiedzialną za koordynację i wymianę informacji między instytucjami każdej ze Stron w celu stosowania niniejszego Porozumienia;
„instytucja właściwa” - instytucję odpowiedzialną za stosowanie ustawodawstwa,
„okres ubezpieczenia”:
w Rzeczypospolitej Polskiej: okres uwzględniany przy ustalaniu prawa do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej, który obejmuje okresy składkowe, okresy równorzędne oraz okresy nieskładkowe,
w Quebecu: każdy rok, za który zostały opłacone składki lub została wypłacona renta inwalidzka na mocy ustawy o systemie emerytalno-rentowym Quebecu lub każdy inny rok uznany za równorzędny,
„świadczenie” - świadczenie pieniężne przewidziane przez ustawodawstwo każdej ze Stron, łącznie ze wszystkimi dodatkami i podwyżkami tego świadczenia pieniężnego,
„terytorium” - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium Quebecu,
„obywatel”:
w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej - osoba posiadająca obywatelstwo polskie,
w odniesieniu do Quebecu - osoba posiadająca obywatelstwo kanadyjskie, która podlega lub podlegała ustawodawstwu, o którym mowa w artykule 2 ustęp 1 litera b niniejszego Porozumienia.
Wszelkie określenia, które nie zostały zdefiniowane w niniejszym Porozumieniu mają znaczenie nadane im przez ustawodawstwo stosowane przez każdą ze Stron.
Artykuł 2 ZAKRES PRZEDMIOTOWY
Niniejsze Porozumienie stosuje się:
w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej do ustawodawstwa dotyczącego następujących świadczeń z ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia społecznego rolników:
emerytur, rent z tytułu niezdolności do pracy oraz rent rodzinnych,
jednorazowych odszkodowań oraz rent z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,
zasiłków pogrzebowych;
w odniesieniu do Quebecu do ustawodawstwa dotyczącego:
Planu Emerytalno-Rentowego Quebecu,
wypadków przy pracy i chorób zawodowych.
Niniejsze Porozumienie stosuje się także do ustaw, rozporządzeń i innych przepisów wykonawczych, które zmieniają, uzupełniają, kodyfikują lub zastępują ustawodawstwo.
Niniejsze Porozumienie ma także zastosowanie do ustaw i przepisów wykonawczych, które rozszerzają ustawodawstwo o nowe kategorie świadczeniobiorców lub o nowe świadczenia, chyba że Strona ta zgłosi drugiej Stronie zastrzeżenie, nie później niż w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie tych ustaw lub przepisów wykonawczych.
Niniejsze Porozumienie nie ma zastosowania do ustaw i przepisów wykonawczych dotyczących nowego działu zabezpieczenia społecznego, jeżeli do niniejszego Porozumienia nie zostaną wniesione odpowiednie zmiany.
Artykuł 3 ZAKRES PODMIOTOWY
Niniejsze Porozumienie stosuje się do każdej osoby, która podlega lub podlegała ustawodawstwu jednej lub każdej ze Stron oraz do innych osób, których prawa pochodzą od praw takiej osoby.
Artykuł 4 RÓWNE TRAKTOWANIE
Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, osoby, o których mowa w artykule 3 niniejszego Porozumienia, podlegają zobowiązaniom ustawodawstwa drugiej Strony i są uprawnione do świadczeń przewidzianych przez to ustawodawstwo na tych samych warunkach, jak obywatele tej drugiej Strony.
Artykuł 5 EKSPORT ŚWIADCZEŃ
Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, świadczenia nabyte zgodnie z ustawodawstwem Strony lub świadczenia nabyte na mocy niniejszego Porozumienia, nie podlegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu lub wstrzymaniu wyłącznie z uwagi na fakt, że świadczeniobiorca ma miejsce zamieszkania na terytorium drugiej Strony.
W odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej ustępu 1 nie stosuje się do świadczeń przyznawanych w szczególnym trybie lub w drodze wyjątku.
Świadczenia przysługujące od jednej ze Stron nabyte na mocy niniejszego Porozumienia są wypłacane świadczeniobiorcy, który ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, na tych samych warunkach, jak własnym obywatelom, zamieszkałym na terytorium państwa trzeciego.
Artykuł 6 ZASADY OGÓLNE
Z zastrzeżeniem artykułów od 7 do 9 niniejszego Porozumienia:
pracownik wykonujący pracę na terytorium jednej ze Stron podlega, w odniesieniu do tej pracy, ustawodawstwu tej Strony,
osoba pracująca na własny rachunek, która ma miejsce zamieszkania na terytorium jednej ze Stron i która pracuje na własny rachunek na terytorium drugiej Strony lub na terytoriach obydwu Stron podlega, w odniesieniu do tej pracy, wyłącznie ustawodawstwu pierwszej Strony.
Artykuł 7 DELEGOWANIE
Pracownik, który podlega ustawodawstwu jednej Strony, który jest oddelegowany przez swego pracodawcę na terytorium drugiej Strony w celu wykonywania pracy na rzecz tego pracodawcy podlega, w odniesieniu do tej pracy, wyłącznie ustawodawstwu pierwszej Strony, jak gdyby praca ta była wykonywana na jej terytorium. Bez zgody władz właściwych obu stron lub instytucji przez nie upoważnionych, okres delegowania nie może przekraczać 60 miesięcy.
Artykuł 8 ZATRUDNIENIE W ADMINISTRACJI PAŃSTWOWEJ
Niezależnie od postanowień niniejszego Porozumienia, nadal zastosowanie mają postanowienia dotyczące zabezpieczenia społecznego Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku oraz Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 roku.
Osoba zatrudniona w administracji państwowej jednej Strony i delegowana do pracy na terytorium drugiej Strony podlega, w odniesieniu do tego zatrudnienia, wyłącznie ustawodawstwu pierwszej Strony.
Z zastrzeżeniem postanowień przewidzianych w ustępach 1 i 2, osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium jednej Strony i tam zatrudniona w administracji państwowej na rzecz drugiej Strony, podlega, w odniesieniu do tego zatrudnienia, wyłącznie ustawodawstwu pierwszej Strony.
Artykuł 9 WYJĄTKI
Władze właściwe Stron lub instytucje przez nie upoważnione mogą, za obopólną zgodą, zmienić stosowanie postanowień przewidzianych w artykułach 6, 7 i 8 ustęp 2 i 3 niniejszego Porozumienia, w odniesieniu do jakiejkolwiek osoby czy kategorii osób.
Rozdział 1. SUMOWANIE
Artykuł 10 OKRESY UBEZPIECZENIA ZGODNIE Z USTAWODAWSTWEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ I QUEBECU
Jeżeli ustawodawstwo jednej Strony uzależnia nabycie prawa do świadczeń od zgromadzenia przez osobę określonych okresów ubezpieczenia, instytucja właściwa tej Strony uwzględnia, jeżeli jest to konieczne, okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem drugiej Strony, tak jakby zostały przebyte zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, pod warunkiem że okresy te się nie pokrywają.
Artykuł 11 OKRESY UBEZPIECZENIA KRÓTSZE NIŻ JEDEN ROK
Jeżeli łączne okresy ubezpieczenia, zgromadzone przez osobę zgodnie z ustawodawstwem jednej ze Stron, są krótsze niż jeden rok oraz jeżeli, biorąc pod uwagę wyłącznie te okresy, nie powstaje żadne prawo do świadczenia zgodnie z ustawodawstwem tej Strony, instytucja właściwa tej Strony nie jest zobowiązana, na mocy niniejszego Porozumienia, do wypłacenia tej osobie świadczenia w odniesieniu do tych okresów.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, takie okresy ubezpieczenia są uwzględniane przez instytucję właściwą drugiej Strony w celu ustalenia prawa do świadczenia zgodnie z ustawodawstwem tej Strony przez zastosowanie postanowień tego rozdziału.
Artykuł 12 OKRESY UBEZPIECZENIA ZGODNIE Z USTAWODAWSTWEM PAŃSTWA TRZECIEGO
Jeżeli, po uwzględnieniu okresów ubezpieczenia, o których mowa w artykule 10 niniejszego Porozumienia, osoba nie nabywa prawa do świadczenia, instytucja właściwa uwzględnia również okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem państwa trzeciego, z którym obie Strony są związane instrumentami zabezpieczenia społecznego przewidującymi sumowanie okresów,
Rozdział 2. ŚWIADCZENIA PRZYSŁUGUJĄCE ZGODNIE Z USTAWODAWSTWEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Artykuł 13 EMERYTURY, RENTY Z TYTUŁU NIEZDOLNOŚCI DO PRACY I RENTY RODZINNE
Jeżeli zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej istnieje prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, emerytura, renta z tytułu niezdolności do pracy lub renta rodzinna są ustalane wyłącznie zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że wysokość emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej obliczonej zgodnie z zasadą określoną w ustępie 2, jest korzystniejsza.
Jeżeli prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej powstaje wyłącznie przez zastosowanie postanowień dotyczących sumowania określonych w artykułach od 10 do 12 niniejszego Porozumienia, instytucja właściwa Rzeczypospolitej Polskiej:
oblicza teoretyczną kwotę świadczenia, które zostałoby wypłacone, gdyby przyjąć, że zsumowane okresy ubezpieczenia zostały zgromadzone zgodnie z ustawodawstwem, które stosuje,
na podstawie kwoty teoretycznej, obliczonej zgodnie z punktem a), ustala rzeczywistą kwotę świadczenia przez zastosowanie proporcji długości okresów ubezpieczenia zgromadzonych zgodnie z ustawodawstwem, które stosuje, do sumy wszystkich okresów ubezpieczenia zgromadzonych zgodnie z ustawodawstwem każdej ze Stron i, jeżeli to konieczne, z ustawodawstwem państwa trzeciego.
Dla celów ustalenia podstawy wymiaru świadczenia są uwzględniane wyłącznie zarobki uzyskane zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej oraz składki odprowadzone zgodnie z tym ustawodawstwem.
W przypadku, gdy ustawodawstwo Rzeczypospolitej Polskiej uzależnia powstanie prawa do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej od podlegania przez osobę ubezpieczeniu w chwili wystąpienia zdarzenia rodzącego skutki prawne, wymóg ten jest uznawany za spełniony dla celów ustalenia prawa, jeżeli osoba podlegała ubezpieczeniu zgodnie z ustawodawstwem Quebecu.
Dla celów ustalenia prawa do emerytury zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej oraz stosując artykuł 10 niniejszego Porozumienia:
rok kalendarzowy, który jest okresem ubezpieczenia zgodnie z Planem Emerytalno-Rentowym Quebecu, jest uważany za 12 miesięcy, które są uznawane zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej;
miesiąc, który jest okresem uznawanym zgodnie z Ustawą Zabezpieczenia Emerytalnego Kanady, która ma zastosowanie na terytorium Quebecu oraz niebędący częścią okresu ubezpieczenia uznawanego zgodnie z Planem Emerytalno-Rentowym Quebecu, jest uważany za miesiąc, który jest uznawany zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej.
Dla celów ustalenia prawa do świadczenia innego niż emerytura zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej oraz stosując artykuł 10 niniejszego Porozumienia, rok kalendarzowy, który jest okresem ubezpieczenia zgodnie z Planem Emerytalno-Rentowym Quebecu jest uważany za 12 miesięcy, które są uznawane zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 3. ŚWIADCZENIA PRZYSŁUGUJĄCE ZGODNIE Z USTAWODAWSTWEM QUEBECU
Artykuł 14 ŚWIADCZENIA EMERYTALNE, INWALIDZKIE I RODZINNE
Jeżeli osoba, która podlegała ustawodawstwu jednej i drugiej Strony spełnia warunki wymagane do nabycia prawa do świadczenia lub do świadczeń dla osób na jej utrzymaniu, osób pozostałych przy życiu, albo osób uprawnionych, zgodnie z ustawodawstwem Quebecu bez stosowania sumowania wymienionego w artykułach od 10 do 12 niniejszego Porozumienia, instytucja właściwa Quebecu ustala wysokość świadczenia zgodnie z postanowieniami ustawodawstwa, które stosuje.
Jeżeli osoba, o której mowa w ustępie 1, nie spełnia warunków wymaganych do nabycia prawa do świadczenia bez stosowania sumowania, instytucja właściwa Quebecu postępuje w następujący sposób:
uznaje jeden rok składkowy, jeżeli instytucja właściwa Rzeczypospolitej Polskiej potwierdzi co najmniej trzymiesięczny okres ubezpieczenia przebyty w roku kalendarzowym zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że ten rok zalicza się do okresu składkowego określonego w ustawodawstwie Quebecu;
sumuje, zgodnie z artykułami od 10 do 12 niniejszego Porozumienia, uznane lata składkowe, o których mowa w punkcie a) i okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem Quebecu.
Jeżeli prawo do świadczenia zostaje nabyte na podstawie sumowania zgodnie z ustępem 2, instytucja właściwa Quebecu ustala wysokość należnego świadczenia dodając kwoty obliczone zgodnie z poniższymi punktami a) i b):
kwota części świadczenia zależna od dochodów jest obliczana według postanowień ustawodawstwa Quebecu;
kwota składnika świadczenia o jednolitej stawce należnego według postanowień niniejszego Porozumienia jest ustalana przez pomnożenie:
kwoty składnika świadczenia o jednolitej stawce, określonego zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym Planu Emerytalno-Rentowego Quebecu
przez
ułamek, który wyraża stosunek przebytych okresów składkowych w Planie Emerytalno-Rentowym Quebecu do okresu składkowego określonego w ustawodawstwie dotyczącym tego Systemu.
Rozdział 4. ŚWIADCZENIA Z TYTUŁU WYPADKÓW PRZY PRACY I CHORÓB ZAWODOWYCH
Artykuł 15 PRAWO DO ŚWIADCZEŃ
Prawo do świadczeń z tytułu wypadku przypracy ustala się zgodnie z ustawodawstwem, które miało zastosowanie w chwili zaistnienia wypadku przy pracy.
Prawo do świadczeń z tytułu choroby zawodowej ustala się zgodnie z ustawodawstwem, które miało zastosowanie w chwili gdy osoba była narażona na ryzyko powodujące daną chorobę. W przypadku narażenia na to samo ryzyko na podstawie ustawodawstwa jednej i drugiej Strony, ustawodawstwem, które stosuje się jest ustawodawstwo tej Strony, na której terytorium dana osoba ma miejsce zamieszkania w dniu złożenia wniosku o świadczenie.
Artykuł 16 CHOROBY ZAWODOWE
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.