Ustawa z dnia 8 lipca 2021 r. o zmianie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz niektórych innych ustaw
- W zakresie nieuregulowanym w ustawie do decyzji oraz do postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1: 1) stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 8 i 9, art. 103 ust. 1, 3, 4 i 5, art. 104-106 i art. 109 ust. 1-5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji; 2) stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów art. 9, art. 10, art. 13, art. 31, art. 35 § 2-5, art. 36-38, art. 39^1^, art. 46 § 3-9, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 66a, art. 73, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89-96, art. 105 § 2, art. 106, art. 109 i art. 127-140 tej ustawy.
5) w art. 19f:
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
- Przeniesienie zdematerializowanych praw udziałowych następuje przez dokonanie, w dniu realizacji dyspozycji, zapisu tych akcji na rachunku papierów wartościowych podmiotu przejmującego prawa udziałowe w zamian za zapłatę ceny ustalonej zgodnie z ust. 8.
ust. 6a otrzymuje brzmienie:
6a. W przypadku gdy przedmiotem przeniesienia są prawa udziałowe zarejestrowane w rejestrze akcjonariuszy, podmiot prowadzący rejestr akcjonariuszy, po otrzymaniu od Bankowego Funduszu Gwarancyjnego decyzji, o której mowa w art. 19d ust. 1, dokonuje ich blokady w rejestrze akcjonariuszy od dnia otrzymania tej decyzji do dnia realizacji dyspozycji wpisu podmiotu przejmującego jako uprawnionego z tych praw udziałowych.
ust. 6c otrzymuje brzmienie:
6c. Przeniesienie praw udziałowych, o których mowa w ust. 6a, następuje przez dokonanie wpisu do rejestru akcjonariuszy danych podmiotu przejmującego jako akcjonariusza podmiotu objętego instrumentem tymczasowej własności publicznej w zamian za zapłatę ceny ustalonej zgodnie z ust. 8.
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
- Do ustalenia ceny za przeniesienie praw udziałowych stosuje się oszacowanie, o którym mowa w art. 137 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, dokonane na zlecenie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. W przypadku zaistnienia istotnej zmiany Bankowy Fundusz Gwarancyjny zleca podmiotowi przygotowującemu oszacowanie dokonanie jego aktualizacji w części niezbędnej do zastosowania rządowych instrumentów stabilizacji finansowej.
6) w art. 19g:
w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
Organ sprawujący nadzór właścicielski nad tym podmiotem, w drodze decyzji, nakazuje podmiotowi przejmującemu prawa udziałowe zbycie tych praw.
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
- Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, organ sprawujący nadzór właścicielski zasięga opinii Prezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, ministra właściwego do spraw aktywów państwowych, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego i Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
7) po art. 19g dodaje się art. 19h i art. 19i w brzmieniu:
Art. 19h. 1. Informacje związane z zastosowaniem rządowych instrumentów stabilizacji finansowej mogą być udostępniane na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej nie wcześniej niż po ustaniu okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 1. 2. Bankowy Fundusz Gwarancyjny, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw aktywów państwowych, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego i ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, udostępnia decyzję, o której mowa w art. 19a ust. 4, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, o ile jej udostępnienie nie spowoduje negatywnych skutków dla stabilności finansowej lub ograniczenia albo uniemożliwienia skutecznego zastosowania rządowych instrumentów stabilizacji finansowej. Decyzję udostępnia się nie wcześniej niż po ustaniu okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 1. 3. Informacje uzyskane lub wytworzone w związku z zastosowaniem rządowych instrumentów stabilizacji finansowej, których nieuprawnione udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes Skarbu Państwa, stanowią tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 320 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Art. 19i. 1. Podmiot przejmujący może utworzyć fundusz w celu przejęcia i finansowania działalności podmiotu przejmowanego. Fundusz ulega rozwiązaniu po zbyciu praw udziałowych podmiotu przejmowanego i pokryciu jego zobowiązań. 2. W przypadku utworzenia funduszu wyodrębnia się plan finansowy funduszu w planie finansowym podmiotu przejmującego. 3. Księgi rachunkowe podmiotu przejmowanego są prowadzone odrębnie. 4. W celu doprecyzowania sposobu przejęcia i finansowania podmiotu przejmowanego, zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 19d ust. 1, podmiot przejmujący może zawrzeć umowę w tym zakresie z Bankowym Funduszem Gwarancyjnym. 5. Brak umowy, o której mowa w ust. 4, nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w art. 19d ust. 1. 6. Podmiot przejmujący nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania podmiotu przejmowanego oraz za działania podjęte w ramach zastosowania instrumentu tymczasowej własności publicznej, o którym mowa w art. 19c ust. 1.
8) w art. 21:
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
2a. W przypadku zastosowania rządowego instrumentu stabilizacji finansowej w postaci tymczasowej własności publicznej środki określone w ust. 1 i 2 stanowią dochód lub przychód podmiotów, o których mowa w art. 19c ust. 1, w części odpowiadającej partycypacji tych podmiotów w finansowaniu przejęcia.
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
- W przypadku wystąpienia kryzysu systemowego rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Rada Ministrów wydaje bez zasięgnięcia opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu.
Art. 17.
W ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych po art. 34b dodaje się art. 34c w brzmieniu:
Art. 34c. 1. W przypadku powzięcia informacji, że użytkownik niebędący konsumentem w zakresie prowadzonej działalności dopuszcza się naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009, KNF może: 1) wezwać tego użytkownika do usunięcia naruszeń i przedstawienia informacji o sposobie usunięcia tych naruszeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania albo 2) powiadomić o naruszeniach właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego użytkownika - w przypadku użytkowników stale zamieszkujących lub mających siedzibę na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska. 2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, KNF poucza użytkownika o wskazanych w ust. 3 możliwych skutkach nieusunięcia naruszeń lub braku odpowiedzi na wezwanie. 3. W przypadku nieusunięcia naruszeń, o których mowa w ust. 1, lub w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, KNF może, w drodze decyzji, nałożyć na użytkownika karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. 4. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 3, KNF uwzględnia rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową użytkownika, który dopuścił się naruszenia.
Art. 18.
W ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym w art. 43c w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
1) wpływów z tytułu kar pieniężnych nakładanych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie ustaw, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym , oraz art. 3c ust. 1 pkt 5, art. 3g ust. 1 pkt 7 i art. 3h ust. 2 pkt 2 tej ustawy, z wyjątkiem kar pieniężnych nakładanych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 3 pkt 3a i art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz art. 72 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych;
Art. 19.
W ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym w art. 6 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
4) stwierdzanie przesłanek wystąpienia i ustania kryzysu systemowego, o którym mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej .
Art. 20.
W ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 18:
w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii Generalnej o projektach umów, ugód oraz jednostronnych czynności prawnych dokonywanych przez Skarb Państwa, jeżeli wartość przedmiotu czynności prawnej przekracza kwotę 50 000 000 zł.
w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii Generalnej w przedmiocie wzoru umowy, istotnych postanowień umowy, ogólnych warunków umowy lub projektu umowy dotyczących zamówień udzielanych na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli wartość przedmiotu zamówienia przekracza kwotę 50 000 000 zł.
2) w art. 19 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
1a. Osoba zastępowana może zlecić Prokuratorii Generalnej wydanie opinii prawnej niezależnie od tego, czy wyraziła zgodę, o której mowa w art. 12 ust. 5 pkt 2.
3) w art. 26:
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
- W przypadku sporu między innymi niż Skarb Państwa państwowymi osobami prawnymi, osobami prawnymi z udziałem Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych oraz spółkami kapitałowymi z udziałem tych podmiotów, każda z nich może wystąpić do Sądu Polubownego z wnioskiem o: 1) rozstrzygnięcie sporu; 2) przeprowadzenie mediacji lub inne polubowne rozwiązanie sporu.
ust. 2b otrzymuje brzmienie:
2b. Sąd Polubowny może prowadzić również mediacje w postępowaniu administracyjnym z udziałem organu administracji publicznej lub podmiotu, o którym mowa w ust. 2a.
4) po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu:
Art. 30a. Organ administracji rządowej, państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej lub podmiot reprezentujący Skarb Państwa niezwłocznie zawiadamia Prokuratorię Generalną o wszczęciu postępowania przed sądem administracyjnym, w którym jest stroną albo uczestnikiem na prawach strony, jeżeli w tym postępowaniu może zachodzić potrzeba ochrony ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej.
5) w art. 40 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
2a. Prezes Prokuratorii Generalnej, po zawiadomieniu Prezesa Rady Ministrów, może powoływać rady i zespoły w sprawach należących do zakresu działania Prokuratorii Generalnej. Prezes Prokuratorii Generalnej informuje niezwłocznie Prezesa Rady Ministrów o zakończeniu działalności powołanych rad i zespołów.
6) w art. 133 w ust. 1:
pkt 6-10 otrzymują brzmienie:
6) 2022 r. - 56 493 193 zł; 7) 2023 r. - 56 493 193 zł; 8) 2024 r. - 56 493 193 zł; 9) 2025 r. - 56 493 193 zł; 10) 2026 r. - 56 493 193 zł;
dodaje się pkt 11-14 w brzmieniu:
11) 2027 r. - 56 493 193 zł; 12) 2028 r. - 56 493 193 zł; 13) 2029 r. - 56 493 193 zł; 14) 2030 r. - 56 493 193 zł.
Art. 21.
W ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 50 w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
Dokumentację corocznej oceny systemu wewnętrznej kontroli jakości sporządza się w języku polskim i przechowuje się przez okres co najmniej 8 lat.
2) w art. 61:
w ust. 7 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „w okresie ostatnich 5 lat” zastępuje się wyrazami „w okresie ostatnich 8 lat”,
w ust. 7b w zdaniu pierwszym wyrazy „w okresie ostatnich 5 lat” zastępuje się wyrazami „w okresie ostatnich 8 lat”;
3) w art. 67:
w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „okres nie krótszy niż 5 lat” zastępuje się wyrazami „okres nie krótszy niż 8 lat”,
w ust. 5 wyrazy „co najmniej 5 lat” zastępuje się wyrazami „co najmniej 8 lat”,
w ust. 5a wyrazy „co najmniej 5 lat” zastępuje się wyrazami „co najmniej 8 lat”,
w ust. 6 wyrazy „okres nie krótszy niż 5 lat” zastępuje się wyrazami „okres nie krótszy niż 8 lat”,
w ust. 7 wyrazy „co najmniej 5 lat” zastępuje się wyrazami „co najmniej 8 lat”,
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
- W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub postępowania w sprawie odpowiedzialności firmy audytorskiej okres przechowywania dokumentacji klienta, akt badania oraz innych dokumentów istotnych dla oceny zgodności działalności firmy audytorskiej lub biegłych rewidentów z przepisami ustawy lub rozporządzenia nr 537/2014 ulega wydłużeniu do czasu przedawnienia odpowiednio okresu karalności przewinienia dyscyplinarnego albo nałożenia kary administracyjnej. Agencja zawiadamia firmę audytorską o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.
4) w art. 141 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
- Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego w sprawie przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli od chwili jego popełnienia upłynęło 8 lat. 2. Jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, wszczęto postępowanie dyscyplinarne, karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje z upływem 10 lat od chwili popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
5) w art. 183 dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu:
- Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej, o której mowa w ust. 1, jeżeli od dnia naruszenia przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 537/2014 upłynęło 8 lat. 8. Kara administracyjna, o której mowa w ust. 1, nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 10 lat od dnia naruszenia przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 537/2014.
6) w art. 193 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
- Do wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 192, oraz do terminu nakładania kar administracyjnych w tych sprawach przepisy art. 183 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
Art. 22.
W ustawie z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 w ust. 1 uchyla się pkt 5;
2) w art. 11:
uchyla się ust. 3,
w ust. 5 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10-14 w brzmieniu:
10) związanych z procesem wypłat środków gwarantowanych, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji , w szczególności usług świadczonych przez podmiot, z którym zostanie zawarta umowa o dokonanie wypłat środków gwarantowanych; 11) związanych z przymusową restrukturyzacją albo umorzeniem lub konwersją instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 101 ust. 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, których przedmiotem jest: a) przeprowadzenie oszacowania, b) świadczenie usług doradztwa, w tym doradztwa strategicznego, ekonomiczno-finansowego, podatkowego, prawnego i informatycznego, c) powierzenie przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu wykonywania pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , w imieniu i na rzecz banku w restrukturyzacji, oraz czynności związanych z działalnością prowadzoną przez firmę inwestycyjną w restrukturyzacji, w tym z prowadzoną przez nią działalnością maklerską; 12) udzielanych przez instytucję pomostową, o której mowa w art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, lub podmiot zarządzający aktywami, o którym mowa w art. 2 pkt 46 tej ustawy; 13) związanych z zastosowaniem rządowych instrumentów stabilizacji finansowej, o których mowa w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej , w szczególności zamówień, których przedmiotem jest: a) dokonanie oszacowania określonego w art. 19f ust. 8 tej ustawy, b) świadczenie usług doradztwa, w tym doradztwa strategicznego, ekonomiczno-finansowego, podatkowego, prawnego i informatycznego, c) powierzenie podmiotowi trzeciemu zarządzania prawami, o których mowa w art. 19b ust. 1 tej ustawy; 14) na usługi Banku Gospodarstwa Krajowego, w zakresie zlecenia przez: a) ministra właściwego do spraw finansów publicznych spraw i czynności związanych z udzieleniem wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym , lub udzieleniem gwarancji spłaty kredytu refinansowego, o której mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym związanych z zabezpieczeniem lub obsługą udzielonego wsparcia lub udzielonej gwarancji, b) Narodowy Bank Polski spraw i czynności związanych z udzieleniem kredytów, o których mowa w art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim , w tym związanych z zabezpieczeniem lub obsługą tych kredytów.
Art. 23.
W ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych wprowadza się następujące zmiany:
1) po art. 115a dodaje się art. 115b w brzmieniu:
Art. 115b. W ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 19a w ust. 5 w pkt 2 skreśla się wyrazy „art. 46 § 3-9,”; 2) w art. 19d w ust. 6 w pkt 2 skreśla się wyrazy „art. 46 § 3-9,”.
2) po art. 133 dodaje się art. 133a w brzmieniu:
Art. 133a. W ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji w art. 11 w ust. 5 skreśla się wyrazy „art. 46 § 3-9,”.
Art. 24.
W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. za niespełnienie wskazanych w art. 91 ust. 5a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 wymogów, o których mowa w art. 92a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”, uznaje się niespełnienie wymogów, o których mowa w art. 494 tego rozporządzenia.
W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. na wymóg minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który jest obowiązana spełniać globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub jej podmiot zależny będący podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, składa się, zgodnie z art. 97 ust. 16 ustawy zmienianej w art. 1, zamiast wymogu, o którym mowa w art. 92a rozporządzenia nr 575/2013, wskazanego w art. 97 ust. 16 ustawy zmienianej w art. 1, wymóg, o którym mowa w art. 494 rozporządzenia nr 575/2013, a także dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla każdej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub jej podmiotu zależnego będącego podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji ustalany przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego.
W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. na wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który jest obowiązany spełniać mający siedzibę na terytorium państwa członkowskiego istotny podmiot zależny od globalnej instytucji o znaczeniu systemowym niemającej siedziby na terytorium państwa członkowskiego, składa się, zgodnie z art. 97 ust. 17 ustawy zmienianej w art. 1, zamiast wymogu, o którym mowa w art. 92a rozporządzenia nr 575/2013, wskazanego w art. 97 ust. 17 ustawy zmienianej w art. 1, wymóg, o którym mowa w art. 494 rozporządzenia nr 575/2013, a także dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ustalany przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, za pomocą instrumentów, zgodnych z art. 98 ust. 2g-2n ustawy zmienianej w art. 1.
W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. Bankowy Fundusz Gwarancyjny określa dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 2 i 3, i uzasadnia jego zastosowanie, w przypadku gdy wymóg, o którym mowa w art. 494 rozporządzenia nr 575/2013, nie jest wystarczający do spełnienia warunków określonych w art. 97 ust. 2c ustawy zmienianej w art. 1.
W celu realizacji art. 98 ust. 2d ustawy zmienianej w art. 1, w przypadku gdy więcej niż jeden podmiot zależny od tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym jest podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, Bankowy Fundusz Gwarancyjny określa wymóg, o którym mowa w ust. 4, dla:
1) każdego podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji lub
2) krajowego podmiotu dominującego jako jedynego podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny dokonuje przeglądu wymogu, o którym mowa w ust. 4, i, w razie konieczności, jego korekty, uwzględniając zmiany w zakresie dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych, zgodnie z art. 138 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 6 albo art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi , zwanej dalej „ustawą o obrocie instrumentami finansowymi”.
Art. 25.
Minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji określony na podstawie art. 97 ust. 2, art. 98 ust. 2 oraz art. 99 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia określenia minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie później niż do dnia 31 grudnia 2021 r., a dla podmiotów, w stosunku do których Rada Bankowego Funduszu Gwarancyjnego podjęła uchwałę, o której mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 - nie później niż do dnia 31 grudnia 2023 r.
W przypadku gdy Bankowy Fundusz Gwarancyjny przewodniczy kolegiom przymusowej restrukturyzacji albo w nich uczestniczy zgodnie z art. 127-129 ustawy zmienianej w art. 1, minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określony na podstawie art. 97 ust. 2, art. 98 ust. 2 oraz art. 99 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, oraz przepisy art. 19 ust. 2, art. 21 ust. 3, art. 42 i art. 48 ustawy zmienianej w art. 19 stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 127 ust. 1 lub art. 129 ustawy zmienianej w art. 1, nie później niż do dnia 31 grudnia 2022 r.
Art. 26.
Przepis art. 3h ust. 1 ustawy zmienianej w art. 14 stosuje się do instrumentów kapitałowych i zobowiązań wyemitowanych po dniu 28 grudnia 2020 r., jeżeli te instrumenty lub zobowiązania mogą zostać zaliczone do wymogów, o których mowa w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1.
Art. 27.
Do zobowiązań, o których mowa w art. 440 ust. 2 pkt 7-10 ustawy zmienianej w art. 10, istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisu art. 206 ust. 1 pkt 11 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.
Art. 28.
Decyzje, o których mowa w art. 96a ust. 2 i art. 96b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, mogą być wydawane od dnia 1 stycznia 2022 r.
W okresie do dnia 31 grudnia 2023 r., a w przypadku, o którym mowa w art. 33, przed upływem terminu ustalonego przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, Fundusz może podjąć decyzję, o której mowa w art. 96a ust. 2 oraz art. 96b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w przypadku gdy podmiot objęty wymogiem, o którym mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, spełnia wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 92 rozporządzenia nr 575/2013, i wymóg połączonego bufora stosowany ponad wymóg dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 6 albo art. 110y ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, a jednocześnie nie posiada wystarczającej kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, aby spełnić wymóg połączonego bufora stosowany jako uzupełnienie planowanego minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ustalonego zgodnie z art. 32 ust. 2, na dzień 31 grudnia 2021 r.
Art. 29.
Do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 30.
Przepis art. 144b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do umów finansowych, o których mowa w tym przepisie, zmieniających w istotny sposób zobowiązania podmiotu powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 31.
Podmioty, o których mowa w art. 97h ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, są obowiązane spełnić wymóg, o którym mowa w art. 97h ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do dnia 31 grudnia 2021 r.
Art. 32.
Podmioty, o których mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, są obowiązane spełnić wymogi określone w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 31 grudnia 2023 r.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny ustali, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na okresy 12-miesięczne, planowany minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zapewniający spełnienie przez podmioty, o których mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wymogów określonych w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 31 grudnia 2023 r. Bankowy Fundusz Gwarancyjny nie ustala planowanego minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla podmiotów, w stosunku do których Rada Bankowego Funduszu Gwarancyjnego podjęła uchwałę, o której mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny, ustalając minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych do dnia 31 grudnia 2023 r., zapewnia, aby wartości w poszczególnych 12-miesięcznych okresach umożliwiały równomierny rozkład przyrostu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.
Każdy z okresów 12-miesięcznych, o których mowa w ust. 2 i 3, kończy się 31 grudnia danego roku.
Przepisów, o których mowa w ust. 1-3, nie stosuje się do podmiotów, dla których minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ustala się na poziomie kwoty na pokrycie strat, zgodnie z art. 97 ust. 2d ustawy zmienianej w art. 1.
W przypadku krajowych podmiotów zależnych niebędących podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji Bankowy Fundusz Gwarancyjny podejmuje decyzję, biorąc pod uwagę okres przejściowy dla podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji należącego do tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji.
W przypadku gdy Bankowy Fundusz Gwarancyjny przewodniczy kolegiom przymusowej restrukturyzacji albo w nich uczestniczy zgodnie z art. 127-129 ustawy zmienianej w art. 1, pierwszy okres, dla którego został wyznaczony planowany minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 2, może kończyć się później niż 31 grudnia 2021 r.
Art. 33.
W szczególnie uzasadnionym przypadku Bankowy Fundusz Gwarancyjny może określić termin, po którym podmiot, o którym mowa w art. 97 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jest obowiązany spełniać wymogi określone w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przypadający po dniu 31 grudnia 2023 r., uwzględniając:
1) rozwój sytuacji finansowej podmiotu;
2) szanse na spełnienie przez podmiot, w rozsądnym terminie, wymogów, o których mowa w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;
3) możliwość zastąpienia przez podmiot zobowiązań, które nie spełniają warunków określonych w art. 72b i art. 72c rozporządzenia nr 575/2013, art. 97a-97g lub art. 98 ust. 2l i 2m ustawy zmienianej w art. 1, a w przypadku braku możliwości tego zastąpienia - charakter indywidualny lub wpływ zakłóceń na rynku;
4) ryzyko systemowe oraz możliwość zapewnienia finansowania działalności gospodarczej, w szczególności poprzez udzielanie kredytów, pożyczek pieniężnych, udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw, udzielanie i potwierdzanie poręczeń.
Art. 34.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny, określając termin, o którym mowa w art. 33, może określić inny termin na podanie przez podmioty informacji do wiadomości publicznej, zgodnie z art. 99a ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1.
Art. 35.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny może dokonywać zmiany wysokości wymogów, o których mowa w art. 32 ust. 2, lub terminów ustalonych zgodnie z art. 33.
Art. 36.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny, ustalając 12-miesięczne okresy, o których mowa w art. 32 ust. 2, oraz termin, o którym mowa w art. 33, uwzględnia:
1) udział depozytów w strukturze finansowania banku oraz brak instrumentów dłużnych w modelu finansowania;
2) dostęp do rynku kapitałowego, którego przedmiotem obrotu są zobowiązania kwalifikowalne;
3) zakres, w jakim podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji utrzymuje kapitał podstawowy Tier I w celu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 98 ust. 1-2a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 37.
W przypadku podmiotu, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zastosowano instrumenty przymusowej restrukturyzacji lub wykonano uprawnienie do umorzenia lub konwersji, o którym mowa w art. 70 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem podmiotów, w stosunku do których Rada Bankowego Funduszu Gwarancyjnego podjęła uchwałę, o której mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, Bankowy Fundusz Gwarancyjny do dnia 31 grudnia każdego roku określa okres, w którym podmiot ten jest obowiązany spełnić wymogi określone w art. 97-99 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 38.
Określenia użyte w art. 24-26, art. 28, art. 32, art. 33, art. 36 i art. 37 mają znaczenie nadane im w ustawie zmienianej w art. 1.
Art. 39.
Członkowie organów Bankowego Funduszu Gwarancyjnego i pracownicy Bankowego Funduszu Gwarancyjnego są obowiązani dostosować się do wymagań określonych w art. 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 7 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 40.
Przepisy art. 6 ust. 7 i 8 ustawy zmienianej w art. 15, stosuje się do wymagalnych wierzytelności Skarbu Państwa z tytułu udzielonych gwarancji. Nadwyżka środków pieniężnych i pozostałe zabezpieczenie, o których mowa w art. 6 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 15, nie wchodzą do masy upadłości ani do masy układowej do chwili zaspokojenia należności Skarbu Państwa.
Art. 41.
Do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nakładania kar administracyjnych za:
1) naruszenia przepisów ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE , o których mowa w art. 182 i art. 192 ustawy zmienianej w art. 21,
2) nieprawidłowości związane z naruszeniem ustawy, o której mowa w art. 301 ustawy zmienianej w art. 21
- które wystąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się termin, o którym mowa w art. 183 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 21, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Do nakładania kar administracyjnych w postępowaniach administracyjnych w sprawach, o których mowa w ust. 1, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się termin, o którym mowa w art. 183 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 21, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Art. 42.
Do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w sprawie przewinień dyscyplinarnych popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się termin, o którym mowa w art. 141 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Do karalności przewinień dyscyplinarnych, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wszczęto postępowanie dyscyplinarne, stosuje się termin, o którym mowa w art. 141 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. W takim przypadku przepisu art. 278 ustawy zmienianej w art. 21 nie stosuje się.
Art. 43.
Dokumentację, o której mowa w art. 50 ust. 3 i art. 67 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, której okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 i art. 67 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Do akt zleceń usług atestacyjnych oraz akt zleceń usług pokrewnych, o których mowa w art. 61 ust. 7 i 7b ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, których okresy przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynęły, stosuje się art. 61 ust. 7 i 7b ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Akta badania, o których mowa w art. 67 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, których okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Akta zleceń usług atestacyjnych oraz akta zleceń usług pokrewnych, o których mowa art. 67 ust. 5a ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, których okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 5a ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Dokumentację klienta, o której mowa w art. 67 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, której okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Dokumentację wszystkich przekazanych firmie audytorskiej skarg pisemnych, o której mowa w art. 67 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, których okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Dokumentację klienta, akta badania oraz inne dokumenty, o których mowa w art. 67 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu dotychczasowym, których okres przechowywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął, przechowuje się do upływu okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 44.
Do umów ramowych zawartych przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, z uwzględnieniem art. 10 ust. 1 pkt 5 lub art. 11 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 22, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r.
Do udzielenia zamówienia publicznego na podstawie umów ramowych zawartych przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, z uwzględnieniem art. 10 ust. 1 pkt 5 lub art. 11 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 22, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r.
Art. 45.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 304 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 304 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 46.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1) art. 1 pkt 114 i art. 14 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2) art. 1 pkt 1 lit. n, pkt 5 lit. b tiret trzecie, pkt 40 lit. d w zakresie art. 101 ust. 12b pkt 3, pkt 46, pkt 67, pkt 83 lit. a, pkt 84, pkt 87 lit. b, pkt 106 lit. c oraz art. 3 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia;
3) art. 20 pkt 1, 2 i 4-6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;
4) art. 1 pkt 39 w zakresie art. 99a ust. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.
Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.
Ten tekst jest publikowany na własnych warunkach ponownego wykorzystania określonych przez Dziennik Ustaw, a nie na licencji Legalize ani na licencji domeny publicznej.
Dziennik Ustaw
domena publiczna (urzędowe publikacje rządowe)