Legalize / Polska / Obwieszczenie

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 stycznia 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roślin przed agrofagami

Typ Obwieszczenie

Ogłoszono 2021-01-22

Status Expired

Wydawca MARSZAŁEK SEJMU

Źródło Dziennik Ustaw

artykuły 85

1) nakazuje na piśmie usunięcie stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi, albo

2) cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do wydawania paszportów roślin albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego upoważnienia, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi, w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

10.

W przypadku gdy podmiot upoważniony do wydawania paszportów roślin nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do wydawania paszportów roślin albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego upoważnienia w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

11.

O cofnięciu upoważnienia do wydawania paszportów roślin, w przypadkach określonych w art. 92 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/2031, rozstrzyga, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor.

12.

Wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do wydawania paszportów roślin również:

1) na wniosek podmiotu upoważnionego do wydawania paszportów roślin;

2) w przypadku gdy podmiot upoważniony do wydawania paszportów roślin uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli urzędowej, o której mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tej kontroli urzędowej, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie, czy ten podmiot przestrzega wymogów określonych w art. 83 ust. 1, 2, 4 lub 5, art. 87, art. 88, art. 89 ust. 1, art. 90 lub art. 93 ust. 1, 2, 3 lub 5 rozporządzenia 2016/2031.

13.

Decyzje, o których mowa w ust. 7 pkt 2, ust. 8, ust. 9 pkt 2, ust. 10, 11 i ust. 12 pkt 2, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

14.

Podmiot, któremu cofnięto upoważnienie do wydawania paszportów roślin decyzją, o której mowa w ust. 7 pkt 2, ust. 8, 10, 11 lub ust. 12 pkt 2, może złożyć oświadczenie, o którym mowa w art. 66 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/2031, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

15.

Jeżeli podmiot, któremu cofnięto upoważnienie do wydawania paszportów roślin decyzją, o której mowa w ust. 7 pkt 2, ust. 8, 10, 11 lub ust. 12 pkt 2, złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 66 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/2031, przed upływem terminu określonego w ust. 14, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, zakazuje temu podmiotowi wydawania paszportów roślin.

16.

Środki inne niż cofnięcie upoważnienia do wydawania paszportów roślin, o których mowa w art. 92 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, polegają na wydaniu przez wojewódzkiego inspektora pisemnych zaleceń pokontrolnych, które określają termin usunięcia stwierdzonych uchybień. Środki te wojewódzki inspektor wprowadza, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

Art. 23.

Ocena, o której mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, może być przeprowadzana przez:

1) osobę posiadającą zaświadczenie o zdaniu egzaminu potwierdzającego posiadanie wiedzy określonej w art. 89 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031, dotyczącej danej grupy roślin lub danego typu produktów roślinnych lub innych przedmiotów - w odniesieniu do tej grupy roślin lub tego typu produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

2) wojewódzkiego inspektora.

Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 1:

1) przeprowadza wojewódzki inspektor;

2) może zostać przeprowadzony przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego.

Badania laboratoryjne na obecność regulowanych agrofagów niekwarantannowych mogą być wykonywane w ramach oceny, o której mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, przeprowadzanej przez osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w laboratoriach:

1) akredytowanych, o których mowa w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie, lub jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 70 ust. 2 tej ustawy;

2) instytutów badawczych;

3) posiadających akredytację w zakresie ogólnych wymagań dotyczących laboratoriów badawczych i wzorcujących udzieloną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ;

4) Inspekcji, jeżeli z przepisów:

o których mowa w art. 1 pkt 1, wynika obowiązek przeprowadzenia określonych badań przez właściwy organ lub

ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie wynika obowiązek przeprowadzenia określonych badań przez wojewódzkiego inspektora lub Głównego Inspektora.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe sposoby przeprowadzania oceny określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, o której mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, w zakresie, w jakim nie zostały one określone w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/2031, mając na uwadze zapewnienie właściwego wykonywania tej oceny.

Art. 24.

Jeżeli osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, przeprowadza ocenę, o której mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, z naruszeniem przepisów rozporządzenia 2016/2031 lub przepisów Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/2031, przepisów ustawy lub przepisów wydanych na podstawie art. 23 ust. 4, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, zakazuje tej osobie przeprowadzania takich ocen do czasu ponownego zdania egzaminu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1.

Osoba, której wojewódzki inspektor wydał zakaz przeprowadzania ocen, o których mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, decyzją, o której mowa w ust. 1, może ponownie przystąpić do egzaminu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Jeżeli osoba, której wojewódzki inspektor wydał zakaz przeprowadzania ocen, o których mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, decyzją, o której mowa w ust. 1, zgłosi zamiar przystąpienia do egzaminu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, przed upływem terminu określonego w ust. 2, wojewódzki inspektor odmawia tej osobie na piśmie przeprowadzenia tego egzaminu.

Art. 25.

Właściwym organem do zatwierdzenia planu zarządzania zagrożeniem agrofagami jest wojewódzki inspektor, o którym mowa w art. 21 ust. 2.

Wojewódzki inspektor zatwierdza plan zarządzania zagrożeniem agrofagami na wniosek podmiotu.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do trybu postępowania z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy art. 6 ust. 3-5.

Wojewódzki inspektor informuje podmiot na piśmie o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia planu zarządzania zagrożeniem agrofagami, podając przyczynę odmowy zatwierdzenia tego planu, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.

O cofnięciu zatwierdzenia planu zarządzania zagrożeniem agrofagami w przypadku, o którym mowa w art. 91 ust. 3 rozporządzenia 2016/2031, rozstrzyga, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor.

Środki inne niż cofnięcie zatwierdzenia planu zarządzania zagrożeniem agrofagami, o których mowa w art. 91 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/2031, polegają na wydaniu przez wojewódzkiego inspektora pisemnych zaleceń pokontrolnych, które określają termin usunięcia stwierdzonych uchybień. Środki te wojewódzki inspektor wprowadza, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

Art. 26.

Paszporty roślin mogą być wydawane także przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania lub składowania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów albo ze względu na miejsce zakończenia kontroli roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z państwa trzeciego, na wniosek zainteresowanego podmiotu, który nie został upoważniony do wydawania paszportów roślin dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby wniosek ten zawiera adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

3) nazwę botaniczną roślin lub nazwę produktów roślinnych lub innych przedmiotów, ze wskazaniem nazwy botanicznej roślin, z których zostały one wytworzone, dla których ma zostać wydany paszport roślin;

4) ilość roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, dla których ma zostać wydany paszport roślin;

5) liczbę wnioskowanych paszportów roślin;

6) oznaczenie strefy chronionej, jeżeli rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są przeznaczone do tej strefy;

7) numer w urzędowym rejestrze podmiotów profesjonalnych podmiotu, od którego wnioskodawca nabył rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty - w przypadku paszportu zastępującego inny paszport roślin wydany dla tej samej jednostki handlowej;

8) nazwę państwa pochodzenia albo państwa wysyłającego, jeżeli rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pochodzą z państwa trzeciego.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do trybu postępowania z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 6 ust. 3-5.

Jeżeli podmiot składający wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku tym zamiast informacji określonych w ust. 2 pkt 1 i 2 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie paszportu roślin dla roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, niespełniających wymagań określonych w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, wojewódzki inspektor odmawia, w drodze decyzji, wydania paszportu roślin dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

Jeżeli wniosek o wydanie paszportu roślin został złożony przez podmiot upoważniony do wydawania paszportów roślin dla roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, których dotyczy ten wniosek, wniosek ten pozostawia się bez rozpatrzenia.

Art. 27.

Wojewódzki inspektor, w przypadku określonym w art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, w drodze pisemnych zaleceń pokontrolnych, unieważnia paszport roślin i nakazuje niezwłoczne usunięcie unieważnionego paszportu roślin z jednostki handlowej roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, dla której został wydany.

W przypadku gdy istnieje ryzyko ponownego wykorzystania unieważnionego paszportu roślin, wojewódzki inspektor dokonuje jego przekreślenia i umieszcza na nim napis „anulowany” lub opatruje go pieczęcią z napisem „anulowany”.

Art. 28.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia:

1) jaka odległość oznacza niewielką odległość, o której mowa w art. 82 akapit drugi rozporządzenia 2016/2031, lub

2) dokumenty, o których mowa w art. 82 akapit drugi rozporządzenia 2016/2031

mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa fitosanitarnego.

Art. 29.

Upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, udziela, na wniosek zarejestrowanego podmiotu, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę tego podmiotu.

W decyzji o udzieleniu upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, określa się zakres tego upoważnienia oraz numer, jaki stosuje się w oznaczeniu, o którym mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) numer, pod którym wnioskodawca został wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych;

2) wskazanie zabiegów, których wykonanie będzie potwierdzane przez stosowanie oznaczenia, o którym mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, na drewnianym materiale opakowaniowym, drewnie lub innych przedmiotach;

3) opis procedur zapewniających spełnienie wymagań, o których mowa w art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031 - w przypadku wniosku o upoważnienie do stosowania na drewnianym materiale opakowaniowym, drewnie lub innych przedmiotach oznaczenia, o którym mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, potwierdzającego poddanie tego materiału, drewna, w tym drewna, z którego został wytworzony ten materiał, lub innych przedmiotów zabiegom, o których mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, w zakładzie innego podmiotu;

4) wskazanie, czy wnioskodawca ubiega się o uzyskanie upoważnienia do naprawiania drewnianego materiału opakowaniowego zgodnie z art. 97 rozporządzenia 2016/2031;

5) opis zakładów i sprzętu, o których mowa w art. 98 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające posiadanie wiedzy, o której mowa w art. 98 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031.

Wojewódzki inspektor przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, przeprowadza kontrolę urzędową w celu sprawdzenia, czy wnioskodawca spełnia wymagania, o których mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, a w przypadku gdy wnioskodawca zamierza wykonywać działalność określoną w art. 97 lub art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031 - także wymagania określone w tych przepisach.

Jeżeli na podstawie kontroli urzędowej lub na podstawie analizy opisu procedur zapewniających spełnienie wymagań, o których mowa w art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, zawartego we wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub dokumentów określonych w ust. 4 wojewódzki inspektor stwierdzi, że nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, a w przypadku gdy wnioskodawca zamierza wykonywać działalność określoną w art. 97 lub art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031 - wymagania określone w tych przepisach, odmawia, w drodze decyzji, udzielenia upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 w zakresie, w jakim nie są spełnione te wymagania.

Do zmiany zakresu upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio, przy czym w przypadku:

1) ograniczenia zakresu tego upoważnienia - nie stosuje się przepisu ust. 5;

2) rozszerzenia zakresu tego upoważnienia - przepisy ust. 1-6 stosuje się w zakresie, w jakim dotyczą one rozszerzenia zakresu tego upoważnienia.

Podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 powiadamia wojewódzkiego inspektora o zmianie informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub w dokumentach dołączonych do tego wniosku, w terminie 30 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych informacji.

Jeżeli podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 nie dopełnił obowiązku określonego w ust. 8, wojewódzki inspektor:

1) nakazuje, w drodze pisemnych zaleceń pokontrolnych, usunięcie stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi, albo

2) cofa, w drodze decyzji, to upoważnienie albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego upoważnienia, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi, w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

10.

W przypadku gdy podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, to upoważnienie albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego upoważnienia w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

11.

Jeżeli z informacji zawartych w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 8, wynika, że podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania tego upoważnienia, wojewódzki inspektor:

12.

W przypadku gdy podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, to upoważnienie albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego upoważnienia w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

13.

O cofnięciu upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, rozstrzyga, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor.

14.

Wojewódzki inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, również:

1) na wniosek podmiotu upoważnionego na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031;

2) w przypadku gdy podmiot upoważniony na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli urzędowej, o której mowa w art. 98 ust. 3 rozporządzenia 2016/2031, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tej kontroli urzędowej, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie, czy ten podmiot przestrzega wymogów określonych w art. 96 ust. 1 lub art. 97 lub warunków określonych w art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/2031.

15.

Decyzje, o których mowa w ust. 9 pkt 2, ust. 10, ust. 11 pkt 2 i ust. 12, 13 i ust. 14 pkt 2, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

16.

Podmiot, któremu cofnięto upoważnienie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, decyzją, o której mowa w ust. 9 pkt 2, ust. 10, 12, 13 lub ust. 14 pkt 2, może złożyć wniosek o ponowne udzielenie tego upoważnienia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

17.

Jeżeli podmiot, któremu cofnięto upoważnienie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, decyzją, o której mowa w ust. 9 pkt 2, ust. 10, 12, 13 lub ust. 14 pkt 2, złoży wniosek o ponowne udzielenie tego upoważnienia przed upływem terminu określonego w ust. 16, wniosek ten pozostawia się bez rozpoznania.

18.

Środki inne niż cofnięcie upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, o których mowa w art. 98 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, polegają na wydaniu przez wojewódzkiego inspektora pisemnych zaleceń pokontrolnych, które określają termin usunięcia stwierdzonych uchybień. Środki te wojewódzki inspektor wprowadza, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

Art. 30.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, w zakresie, w jakim nie zostały one określone w przepisach rozporządzenia 2016/2031 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/2031:

1) wymagania dotyczące wiedzy, o której mowa w art. 98 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031, lub

2) wymagania organizacyjno-techniczne dotyczące zakładów i sprzętu, o których mowa w art. 98 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031, lub

3) sposób wykonywania zabiegów, jakim poddaje się drewniany materiał opakowaniowy, drewno lub inne przedmioty przed zastosowaniem na nich oznaczenia, o którym mowa w art. 96 rozporządzenia 2016/2031

mając na uwadze ujednolicenie wymagań w odniesieniu do podmiotów upoważnionych na podstawie art. 98 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz zapewnienie bezpieczeństwa fitosanitarnego.

Art. 31.

Jeżeli określone rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą stwarzać szczególne zagrożenie rozprzestrzenienia się określonych agrofagów kwarantannowych dla Unii lub agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 i nie zostały one objęte obowiązkiem zaopatrzenia w paszport roślin, oznaczenie, o którym mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, lub inne dokumenty lub oznaczenia określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przypadku wprowadzania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przemieszczania na tym terytorium lub wyprowadzania do innych państw członkowskich powinny być one zaopatrzone w dokumenty lub oznakowania potwierdzające, że spełniają one wymagania ograniczające to zagrożenie.

Jeżeli określone rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą stwarzać szczególne zagrożenie rozprzestrzenienia się określonych agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi i nie zostały one objęte obowiązkiem zaopatrzenia w paszport roślin, oznaczenie, o którym mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, lub w inne dokumenty lub oznaczenia określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przypadku wprowadzania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na obszar tej strefy lub przemieszczania na tym obszarze powinny być one zaopatrzone w dokumenty lub oznakowania potwierdzające, że spełniają one wymagania ograniczające to zagrożenie.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, obowiązek zaopatrywania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w dokumenty lub oznakowania, inne niż paszporty roślin, oznaczenia, o których mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, oraz inne dokumenty lub oznaczenia określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym:

1) w jakich przypadkach te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty powinny być zaopatrzone w te dokumenty lub oznakowania lub

2) wymagania, jakie powinny spełniać te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty, aby mogły zostać zaopatrzone w te dokumenty lub oznakowania, lub

3) wymagania, jakie powinny zostać spełnione przy uprawie, wytwarzaniu, pakowaniu, sortowaniu, składowaniu lub przemieszczaniu tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, aby mogły zostać zaopatrzone w te dokumenty lub oznakowania, lub

4) informacje, jakie powinny być zawarte we wniosku o wydanie tych dokumentów lub oznakowań

mając na uwadze ograniczenie ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

Rozdział 5. Import roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów

Art. 32.

Właściwym organem do wprowadzenia nakazu zatrzymania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z państw trzecich, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/625, jest wojewódzki inspektor, który w ramach kontroli urzędowej w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625, pobrał z tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów próbki, o których mowa w art. 46 ust. 1 rozporządzenia 2017/625.

Nakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/625, wprowadza się w drodze decyzji. Postępowanie w tej sprawie wszczyna się z urzędu.

W przypadku dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 56 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/625, nie zawiadamia się strony o wszczęciu postępowania.

W przypadku przesyłki niezgłoszonej w systemie zarządzania informacjami w zakresie kontroli urzędowych (IMSOC), o którym mowa w art. 131 rozporządzenia 2017/625, zwanym dalej „systemem IMSOC”, doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, o której mowa w ust. 2, osobie faktycznie władającej przesyłką, której dotyczy to postępowanie, uznaje się za skuteczne zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania.

W postępowaniach w sprawach określonych w ust. 2 nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, w formie dokumentu elektronicznego w systemie IMSOC uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej w systemie IMSOC uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

W przypadku przesyłki niezgłoszonej w systemie IMSOC, doręczenie decyzji osobie faktycznie władającej tą przesyłką uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 33.

Właściwym organem do wyznaczenia:

1) punktów kontroli granicznej, o których mowa w art. 59 rozporządzenia 2017/625, w których przeprowadza się kontrolę urzędową określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z państw trzecich w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625, zwanych dalej „punktami kontroli granicznej”,

2) punktów kontroli, innych niż punkty kontroli granicznej, o których mowa w art. 53 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/625, w których mogą być przeprowadzane kontrole identyfikacyjne i kontrole bezpośrednie przesyłek określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z państw trzecich w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625, zwanych dalej „punktami kontroli, innymi niż punkty kontroli granicznej”

wycofania tego wyznaczenia, zawieszenia tego wyznaczenia i nakazania wstrzymania działalności tych punktów oraz odwołania tego zawieszenia jest minister właściwy do spraw rolnictwa.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw transportu wyznaczy, w drodze rozporządzenia, punkty kontroli granicznej, mając na uwadze zapewnienie w tych punktach spełnienia wymogów, o których mowa w art. 64 rozporządzenia 2017/625.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw transportu może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia, punkty kontroli, inne niż punkty kontroli granicznej, mając na uwadze zapewnienie w punktach, innych niż punkty kontroli granicznej spełnienia wymogów, o których mowa w art. 64 rozporządzenia 2017/625.

Wykaz, o którym mowa w art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/625, dotyczący punktów kontroli granicznej wyznaczonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2 udostępnia się na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat. Wykaz ten, w zakresie określonym w art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, obejmuje również punkty kontroli, inne niż punkty kontroli granicznej wyznaczone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

Zawieszenie punktu kontroli granicznej lub punktu kontroli, innego niż punkt kontroli granicznej oraz nakaz wstrzymania działalności tych punktów są dokonywane na wniosek Głównego Inspektora.

O zawieszeniu punktu kontroli granicznej lub punktu kontroli, innego niż punkt kontroli granicznej oraz nakazie wstrzymania jego działalności minister właściwy do spraw rolnictwa informuje, w drodze obwieszczenia, które jest ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Zawieszenie punktu kontroli granicznej lub punktu kontroli, innego niż punkt kontroli granicznej oraz nakaz wstrzymania działalności tych punktów są skuteczne od dnia następującego po dniu, w którym zostało ogłoszone obwieszczenie określone w ust. 6.

Do odwołania zawieszenia punktu kontroli granicznej lub punktu kontroli, innego niż punkt kontroli granicznej przepisy ust. 5-7 stosuje się odpowiednio.

Główny Inspektor wykonuje obowiązki państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie przekazywania informacji, o których mowa w art. 63 ust. 2 i ust. 4 lit. b rozporządzenia 2017/625.

Art. 34.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego współpracuje z wojewódzkim inspektorem przeprowadzającym kontrolę urzędową, o której mowa w art. 43 rozporządzenia 2017/625, w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625, zwaną dalej „graniczną kontrolą fitosanitarną”.

W ramach współpracy, o której mowa w ust. 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego informuje wojewódzkiego inspektora właściwego dla punktu kontroli granicznej lub innego miejsca wprowadzania z państw trzecich przesyłki w sytuacji, o której mowa w art. 65 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, jeżeli podejrzewa, że przesyłka ta zawiera rośliny, produkty roślinne lub przedmioty podlegające obowiązkowi granicznej kontroli fitosanitarnej.

Niezwłocznie po otrzymaniu informacji określonej w ust. 2 wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce wprowadzania z państw trzecich roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów przeprowadza ich graniczną kontrolę fitosanitarną.

W przypadku przeprowadzania granicznej kontroli fitosanitarnej w portach morskich, wojewódzki inspektor informuje naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego dla portu morskiego o terminie, w tym o godzinie, i miejscu planowanej kontroli. Wojewódzki inspektor przeprowadza graniczną kontrolę fitosanitarną w portach morskich w sposób pozwalający na zachowanie terminów, o których mowa w przepisach art. 60 ust. 2-5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej .

Kontrola dokumentacji wprowadzanych z państw trzecich roślin, o których mowa w art. 73 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/2031, oraz drewnianego materiału opakowaniowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, może być przeprowadzana przez naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który w wyniku kontroli dokumentacji stwierdzi, że:

1) rośliny, o których mowa w art. 73 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/2031, nie są zaopatrzone w fitosanitarne świadectwo eksportowe lub fitosanitarne świadectwo reeksportowe,

2) drewniany materiał opakowaniowy, o którym mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, nie jest oznakowany zgodnie z art. 43 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031

wprowadza, w drodze decyzji, środki, o których mowa w art. 66 ust. 3 lit. a lub b rozporządzenia 2017/625.

Decyzja, o której mowa w ust. 6, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 35.

Wojewódzki inspektor przeprowadzający kontrolę urzędową przesyłki roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z państw trzecich, w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625, jest właściwym organem do wydania:

1) nakazu zatrzymania, odizolowania lub poddania kwarantannie tej przesyłki w sytuacji, o której mowa w art. 65 ust. 3 rozporządzenia 2017/625;

2) nakazu zatrzymania i odmowy wprowadzenia tej przesyłki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, o której mowa w art. 66 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 2017/625;

3) nakazu odizolowania lub poddania kwarantannie tej przesyłki w sytuacji, o której mowa w art. 66 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2017/625;

4) nakazu zniszczenia, ponownego wysłania przesyłki poza Unię Europejską lub poddania tej przesyłki szczególnemu traktowaniu zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/625 w sytuacji, o której mowa w art. 66 ust. 3 rozporządzenia 2017/625;

5) nakazów, o których mowa w art. 66 ust. 6 rozporządzenia 2017/625;

6) nakazu odizolowania lub poddania kwarantannie tej przesyłki w sytuacji, o której mowa w art. 67 akapit pierwszy rozporządzenia 2017/625;

7) nakazu zatrzymania, zniszczenia lub poddania tej przesyłki szczególnemu traktowaniu zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/625 w sytuacji, o której mowa w art. 67 akapit drugi rozporządzenia 2017/625;

8) nakazów, o których mowa w art. 69 ust. 2 rozporządzenia 2017/625;

9) zezwolenia na ponowną wysyłkę tej przesyłki w sytuacji, o której mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia 2017/625.

Odmowę, nakazy lub zezwolenie, o których mowa w ust. 1, wydaje się w drodze decyzji. Postępowanie w tych sprawach wszczyna się z urzędu.

W przypadku dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 56 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/625, nie zawiadamia się strony o wszczęciu postępowania.

W przypadku przesyłki niezgłoszonej w systemie IMSOC, doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, o której mowa w ust. 2, osobie faktycznie władającej przesyłką, której dotyczy to postępowanie, uznaje się za skuteczne zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania.

W postępowaniach w sprawach określonych w ust. 2 nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, w formie dokumentu elektronicznego w systemie IMSOC uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej w systemie IMSOC uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

W przypadku przesyłki niezgłoszonej w systemie IMSOC, doręczenie decyzji osobie faktycznie władającej tą przesyłką uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Zmiana lub uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, nie wymaga zgody strony.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 36.

Właściwym organem do wprowadzenia zakazu tranzytu fitosanitarnego w sytuacji, o której mowa w art. 47 ust. 2 i art. 57 rozporządzenia 2016/2031, jest wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce wprowadzania z państw trzecich roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

Zakaz tranzytu fitosanitarnego określony w ust. 1 wprowadza się w drodze decyzji.

W przypadku dołączenia do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oświadczenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031, nie zawiadamia się strony o wszczęciu postępowania.

W przypadku niedołączenia oświadczenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031, jeżeli rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty:

1) zostały zgłoszone w systemie IMSOC - umieszczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, o której mowa w ust. 2, w formie dokumentu elektronicznego w systemie IMSOC, uznaje się za skuteczne doręczenie tego zawiadomienia stronie;

1) zostały zgłoszone w systemie IMSOC - umieszczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, o której mowa w ust. 2, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej w systemie IMSOC, uznaje się za skuteczne doręczenie tego zawiadomienia stronie;

2) nie zostały zgłoszone w systemie IMSOC - doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, o której mowa w ust. 2, osobie faktycznie władającej roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami, których dotyczy to postępowanie, uznaje się za skuteczne zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania.

W postępowaniach w sprawach określonych w ust. 2 nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, w formie dokumentu elektronicznego w systemie IMSOC, uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Umieszczenie decyzji, o której mowa w ust. 2, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej w systemie IMSOC, uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

W przypadku przesyłki niezgłoszonej w systemie IMSOC, doręczenie decyzji osobie faktycznie władającej tą przesyłką uznaje się za skuteczne doręczenie tej decyzji stronie.

Zmiana lub uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, nie wymaga zgody strony.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 37.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie uznania, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, oraz wprowadzenia środków tymczasowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031.

Każdy, do kogo odnoszą się obowiązki, nakazy lub zakazy mające na celu zastosowanie środków tymczasowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, przestrzega tych obowiązków, nakazów i zakazów.

Obowiązki, nakazy i zakazy, o których mowa w ust. 2, mogą obejmować zwłaszcza:

1) zakaz wprowadzania z określonych państw trzecich określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów lub

2) nakaz zaopatrywania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z określonych państw trzecich w fitosanitarne świadectwo eksportowe lub fitosanitarne świadectwo reeksportowe, lub

3) obowiązek spełnienia określonych wymagań dotyczących uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania, składowania lub przemieszczania w państwie pochodzenia określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z określonych państw trzecich, lub

4) obowiązek poddania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z określonych państw trzecich przed ich wysyłką kontroli przez organ państwa pochodzenia właściwy do spraw ochrony roślin przed agrofagami, lub

5) obowiązek potwierdzenia w fitosanitarnym świadectwie eksportowym lub fitosanitarnym świadectwie reeksportowym:

spełnienia wymagań, o których mowa w pkt 3, lub

poddania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów kontroli, o której mowa w pkt 4, lub

6) obowiązek poddania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z określonych państw trzecich kwarantannie, lub

7) obowiązek poddania określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych z określonych państw trzecich granicznej kontroli fitosanitarnej w zakresie niezbędnym do wykrycia agrofaga, o którym mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, określa, w drodze rozporządzenia, obowiązki, nakazy lub zakazy, o których mowa w ust. 2, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa fitosanitarnego.

Minister właściwy do spraw rolnictwa jest właściwy do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia 2016/2031.

Rozdział 6. Prowadzenie prac nad agrofagami

Art. 38.

Inspekcja przeprowadza badania urzędowe wykonywane przez właściwe organy, o których mowa w art. 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/829 z dnia 14 marca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, upoważniającego państwa członkowskie do ustanowienia tymczasowych odstępstw na potrzeby badań urzędowych, celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli (Dz. Urz. UE L 137 z 23.05.2019, str. 15), zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/829”.

Główny Inspektor wykonuje obowiązki państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie wydawania tymczasowego zezwolenia, o którym mowa w:

1) art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, również w przypadku określonym w art. 32 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/2031,

2) art. 48 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, również w przypadku określonym w art. 58 rozporządzenia 2016/2031

zwanego dalej „zezwoleniem na prowadzenie prac nad agrofagami”, na prowadzenie prac nad agrofagami przez podmioty inne niż Inspekcja.

Art. 39.

Zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami przez podmioty inne niż Inspekcja jest wydawane w drodze decyzji. W tej decyzji określa się także zakres zezwolenia.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami, o którym mowa w art. 4 akapit pierwszy rozporządzenia 2019/829, oprócz informacji i danych określonych w załączniku I do rozporządzenia 2019/829, dołącza się informacje o numerze identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada.

Główny Inspektor przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, może przeprowadzić kontrolę urzędową w celu sprawdzenia spełnienia warunków wymaganych do wydania zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami.

Do zmiany zakresu zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami przepisy ust. 1-3 i art. 38 ust. 2 stosuje się odpowiednio, przy czym w przypadku:

1) ograniczenia zakresu tego zezwolenia - nie stosuje się przepisu ust. 3;

2) rozszerzenia zakresu tego zezwolenia - przepisy ust. 1-3 i art. 38 ust. 2 stosuje się w zakresie, w jakim dotyczą one rozszerzenia zakresu tego zezwolenia.

Główny Inspektor wykonuje obowiązki właściwego organu w zakresie wydawania dokumentu upoważniającego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2019/829.

Art. 40.

Właściwym organem do monitorowania, o którym mowa w art. 8 ust. 4 i art. 48 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031 oraz art. 8 rozporządzenia 2019/829, w przypadku prowadzenia prac nad agrofagami przez podmioty inne niż Inspekcja, jest wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce prowadzenia prac nad agrofagami.

Jeżeli wojewódzki inspektor stwierdzi w wyniku monitorowania, o którym mowa w:

1) art. 8 ust. 4 lub art. 48 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, że podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, nie przestrzega warunków, wymagań lub ograniczeń określonych w tym zezwoleniu lub

2) art. 8 rozporządzenia 2019/829, że podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, nie przestrzega wymogów prowadzenia tych prac określonych w art. 8 rozporządzenia 2019/829

informuje o tym Głównego Inspektora.

Główny Inspektor po otrzymaniu informacji o nieprzestrzeganiu przez podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, warunków, wymagań lub ograniczeń określonych w tym zezwoleniu:

2) cofa, w drodze decyzji, zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego zezwolenia, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi, w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

W przypadku gdy podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, to zezwolenie albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego zezwolenia w zależności od rodzaju i zakresu stwierdzonych uchybień.

Główny Inspektor po otrzymaniu informacji o nieprzestrzeganiu przez podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, wymogów prowadzenia tych prac określonych w art. 8 rozporządzeniu 2019/829 podejmuje działania, o których mowa w art. 9 rozporządzenia 2019/829, z tym że:

1) o cofnięciu lub zawieszeniu zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami Główny Inspektor rozstrzyga w drodze decyzji;

2) środki, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia 2019/829, inne niż cofnięcie lub zawieszenie zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami, polegają na wydaniu przez Głównego Inspektora pisemnych zaleceń, w których określa się termin usunięcia stwierdzonych uchybień.

Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami albo ogranicza, w drodze decyzji, zakres tego zezwolenia również:

1) na wniosek podmiotu, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, lub

2) w przypadku gdy podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie prac nad agrofagami, uniemożliwia lub utrudnia monitorowanie, o którym mowa w:

art. 8 ust. 4 lub art. 48 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tego monitorowania, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie przestrzegania warunków, wymagań lub ograniczeń określonych w tym zezwoleniu, lub

art. 8 rozporządzenia 2019/829, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tego monitorowania, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie przestrzegania wymogów prowadzenia prac nad agrofagami, które są określone w art. 8 rozporządzenia 2019/829.

Decyzje, o których mowa w ust. 3 pkt 2, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 pkt 2, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 41.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, wynika obowiązek określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej warunków prowadzenia prac nad agrofagami lub wykonania określonych zadań lub czynności przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub właściwy organ związanych z wydawaniem zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami, monitorowaniem, o którym mowa w art. 8 ust. 4 i art. 48 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, lub działaniami podejmowanymi w przypadku nieprzestrzegania warunków prowadzenia takich prac, określa, w drodze rozporządzenia:

1) warunki prowadzenia prac nad agrofagami lub

2) rodzaje zadań lub czynności określonych w tych przepisach wykonywanych przez wojewódzkiego inspektora lub Głównego Inspektora w tym zakresie lub sposób ich wykonywania

mając na uwadze realizację celów określonych w tych przepisach oraz zapewnienie bezpieczeństwa fitosanitarnego.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, wynika uprawnienie do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej warunków prowadzenia prac nad agrofagami lub wykonania określonych zadań lub czynności przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub właściwy organ związanych z wydawaniem zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami, monitorowaniem, o którym mowa w art. 8 ust. 4 i art. 48 ust. 4 rozporządzenia 2016/2031, lub działaniami podejmowanymi w przypadku nieprzestrzegania warunków prowadzenia takich prac, może określić, w drodze rozporządzenia:

1) warunki prowadzenia prac nad agrofagami lub

2) rodzaje zadań lub czynności określonych w tych przepisach wykonywanych przez wojewódzkiego inspektora lub Głównego Inspektora w tym zakresie lub sposób ich wykonywania

mając na uwadze realizację celów określonych w tych przepisach oraz zapewnienie bezpieczeństwa fitosanitarnego.

Rozdział 7. Stacje kwarantanny i obiekty zapewniające izolację

Art. 42.

Główny Inspektor wykonuje obowiązki państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie wyznaczania stacji kwarantanny i obiektów zapewniających izolację.

Jako stacje kwarantanny lub obiekty zapewniające izolację mogą zostać wyznaczone:

1) obiekty Inspekcji;

2) obiekty podmiotów innych niż Inspekcja.

Art. 43.

Główny Inspektor wyznacza stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, jeżeli zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 61 rozporządzenia 2016/2031.

Wyznaczenie obiektu podmiotu innego niż Inspekcja jako stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację jest dokonywane, na wniosek tego podmiotu, w drodze decyzji Głównego Inspektora.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

2) adres do korespondencji, jeżeli jest inny niż określony w pkt 1;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

4) imię, nazwisko i adres do korespondencji osoby odpowiedzialnej za stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację;

5) lokalizację obiektu przeznaczonego na stację kwarantanny lub na obiekt zapewniający izolację;

6) opis działań, jakie będą prowadzone w stacji kwarantanny lub obiekcie zapewniającym izolację, w tym zakres, cel i czas trwania tych działań, oraz określenie agrofagów, których będą dotyczyć te działania;

7) opis sposobu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 lit. a-d i ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, w tym dane osobowe osób spełniających wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2016/2031;

8) plan awaryjny, o którym mowa w art. 61 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/2031.

Jeżeli wnioskodawca jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku, o którym mowa w ust. 2, zamiast informacji określonych w ust. 3 pkt 1-3 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

Główny Inspektor przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, może wystąpić do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na lokalizację obiektu, którego dotyczy wniosek, o którym mowa w ust. 2, o przeprowadzenie kontroli urzędowej w celu sprawdzenia spełnienia wymogów, o których mowa w art. 61 rozporządzenia 2016/2031.

Główny Inspektor zamieszcza i aktualizuje na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat wykaz wyznaczonych stacji kwarantanny oraz obiektów zapewniających izolację zawierający informacje wymienione w ust. 3 pkt 1, 5 i 6.

Podmiot, który prowadzi stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, powiadamia Głównego Inspektora o zmianie informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych informacji.

Jeżeli podmiot, który prowadzi stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, nie dopełnił obowiązku określonego w ust. 7, Główny Inspektor:

2) cofa, w drodze decyzji, wyznaczenie stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

W przypadku gdy podmiot, który prowadzi stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, wyznaczenie stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację.

10.

Jeżeli z informacji zawartych w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 7, wynika, że stacja kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację przestały spełniać warunki wymagane do wyznaczenia stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację, Główny Inspektor:

11.

W przypadku gdy podmiot, który prowadzi stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, wyznaczenie stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację.

12.

Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, wyznaczenie stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację, również:

1) na wniosek podmiotu prowadzącego tę stację lub ten obiekt;

2) w przypadku gdy podmiot, który prowadzi stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli urzędowej, o której mowa w art. 63 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tej kontroli, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie, czy ten podmiot przestrzega wymogów określonych w art. 61 lub art. 62 rozporządzenia 2016/2031.

13.

Decyzje, o których mowa w ust. 8 pkt 2, ust. 9, ust. 10 pkt 2, ust. 11 i ust. 12 pkt 2, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 44.

Właściwym organem do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 63 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, jest:

1) Główny Inspektor - w przypadku obiektów Inspekcji;

2) wojewódzki inspektor właściwy ze względu na lokalizację stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację - w przypadku obiektów podmiotów innych niż Inspekcja.

Właściwym organem do cofnięcia i zawieszenia wyznaczenia stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację, w przypadku, o którym mowa w art. 63 ust. 2 lub 3 rozporządzenia 2016/2031, jest Główny Inspektor, z tym że w przypadku obiektów podmiotów innych niż Inspekcja cofnięcie lub zawieszenie jest dokonywane, w drodze decyzji, na wniosek wojewódzkiego inspektora przeprowadzającego kontrolę.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Środki, o których mowa w art. 63 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/2031, inne niż cofnięcie lub zawieszenie wyznaczenia stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację, w przypadku obiektów podmiotów innych niż Inspekcja, polegają na wydaniu przez wojewódzkiego inspektora pisemnych zaleceń pokontrolnych, w których określa się termin usunięcia stwierdzonych uchybień. Środki te wojewódzki inspektor wprowadza, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

Art. 45.

Właściwym organem do udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/2031, w przypadku obiektów podmiotów innych niż Inspekcja jest wojewódzki inspektor, o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 2.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/2031, udziela się, w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, który prowadzi:

1) stację kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację lub

2) działania, o których mowa w art. 43 ust. 3 pkt 6.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/2031, zawiera:

2) adres do korespondencji, jeżeli jest inny niż określony w pkt 1;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

4) nazwę botaniczną roślin lub nazwę produktów roślinnych lub innych przedmiotów, ze wskazaniem nazwy botanicznej roślin, z których zostały one wytworzone, oraz ich ilość.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 64:

1) ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, zawiera ponadto:

lokalizację stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację,

opis działań przeprowadzonych w celu zapewnienia, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są wolne od agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 oraz agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej;

2) ust. 2 rozporządzenia 2016/2031, zawiera ponadto:

lokalizację stacji kwarantanny lub obiektów zapewniających izolację, między którymi będą przemieszczane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty,

uzasadnienie przemieszczenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów badaniami urzędowymi lub przyczynami naukowymi.

Jeżeli podmiot składający wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku tym zamiast informacji określonych w ust. 3 pkt 1-3 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

Właściwym organem do udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/2031, w przypadku obiektów Inspekcji jest Główny Inspektor.

Art. 46.

Główny Inspektor wykonuje obowiązki państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie udzielania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031.

Główny Inspektor udziela zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031, na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze decyzji, jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie zaplanowanych działań w stacji kwarantanny lub obiekcie zapewniającym izolację zlokalizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

2) adres do korespondencji, jeżeli jest inny niż określony w pkt 1;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

4) lokalizację stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację;

5) opis działań, jakie będą prowadzone w stacji kwarantanny lub obiekcie zapewniającym izolację, w tym zakres, cel i czas trwania tych działań, oraz określenie agrofagów, których będą dotyczyć te działania.

Jeżeli wnioskodawca jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku, o którym mowa w ust. 3, zamiast informacji określonych w ust. 3 pkt 1-3 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, Główny Inspektor zwraca się do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym jest zlokalizowana stacja kwarantanny lub obiekt zapewniający izolację, o wyrażenie zgody, o której mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2031/2016.

Podmiot, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031, powiadamia Głównego Inspektora o zmianie informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych informacji.

Jeżeli podmiot, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031, nie dopełnił obowiązku określonego w ust. 6, Główny Inspektor, mając na uwadze zakres i stopień stwierdzonych uchybień:

2) cofa, w drodze decyzji, to zezwolenie, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko rozprzestrzenienia się agrofagów kwarantannowych dla Unii, agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej na obszarze strefy ustanowionej ze względu na te agrofagi.

W przypadku gdy podmiot, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/2031, nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, to zezwolenie.

Decyzje, o których mowa w ust. 7 pkt 2 i ust. 8, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Rozdział 8. Eksport roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów

Art. 47.

Właściwym organem do wydania fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego dla roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wyprowadzanych do państw trzecich lub przemieszczanych przez państwa trzecie jest wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania, składowania lub łączenia tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

Wniosek o wydanie fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego składa się w terminie umożliwiającym stwierdzenie, że:

1) podmioty, które prowadzą uprawę, zajmują się wytwarzaniem, pakowaniem, sortowaniem lub składowaniem lub dokonują wyprowadzania do państwa trzeciego lub przemieszczania przez państwo trzecie roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, spełniają wymagania państwa trzeciego, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane, lub państwa trzeciego, przez które będą przemieszczane, zwane dalej „wymaganiami importowymi państwa trzeciego”, dotyczące uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania, składowania, przemieszczania lub wyprowadzania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

2) rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty spełniają wymagania importowe państwa trzeciego.

Wniosek o wydanie fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego zawiera:

1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres eksportera roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, z tym że w przypadku gdy eksporterem jest:

osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby wniosek ten zawiera adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej,

podmiot niemający miejsca zamieszkania i siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zamiast adresu i miejsca zamieszkania albo siedziby tego podmiotu wniosek ten zawiera miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania, składowania lub łączenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

2) adres do korespondencji eksportera, jeżeli jest inny niż określony w pkt 1;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) eksportera roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, a w przypadku eksportera nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

4) numer wpisu eksportera roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, jeżeli taki numer posiada;

5) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy, jeżeli nie jest on eksporterem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby wniosek ten zawiera adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

6) adres do korespondencji wnioskodawcy, o którym mowa w pkt 5, jeżeli jest inny niż określony w pkt 5;

7) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, jeżeli nie jest on eksporterem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego takiego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

8) imię, nazwisko i adres albo nazwę, siedzibę i adres odbiorcy roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

9) nazwę państwa trzeciego, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane;

10) nazwę państwa trzeciego, przez które rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą przemieszczane;

11) miejsce pochodzenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

12) oznaczenie nazwy i ilości roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

13) liczbę i rodzaj opakowań, w których będą wyprowadzane do państwa trzeciego lub przemieszczane przez państwo trzecie rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty;

14) deklarowany środek transportu, w którym będą wyprowadzane do państwa trzeciego lub przemieszczane przez państwo trzecie rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty;

15) miejsce wwozu roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów do państwa trzeciego, do którego będą wprowadzane, lub państwa trzeciego, przez które będą przemieszczane;

16) informacje o przeprowadzonych zabiegach, jeżeli takie zabiegi są wymagane przez państwo trzecie, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane, lub państwo trzecie, przez które będą przemieszczane;

17) informacje o znakach rozpoznawczych umieszczanych na opakowaniach, w których rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane do państwa trzeciego lub przemieszczane przez państwo trzecie.

Do wniosku o wydanie fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego dołącza się:

1) dokumenty potwierdzające przeprowadzenie zabiegów, jeżeli takie zabiegi są wymagane przez państwo trzecie, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane, lub państwo trzecie, przez które będą przemieszczane;

2) pozwolenie importowe lub jego kopię, jeżeli takie pozwolenie jest wymagane przez państwo trzecie, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane, lub państwo trzecie, przez które będą przemieszczane, oraz tłumaczenie tego pozwolenia;

3) zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań importowych państwa trzeciego dotyczących miejsca uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania lub składowania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, jeżeli ich spełnienie jest wymagane przez państwo trzecie, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane, lub państwo trzecie, przez które będą przemieszczane, wydane przez właściwego ze względu na miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania lub składowania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wojewódzkiego inspektora - w przypadku gdy świadectwo to wydaje wojewódzki inspektor, który nie jest właściwy ze względu na miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania lub składowania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów;

4) oryginał fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego państwa pochodzenia lub jego kopię poświadczoną przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zostały wprowadzone na terytorium Unii Europejskiej - w przypadku reeksportu;

5) świadectwo przedeksportowe wydane przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli jest to konieczne do stwierdzenia, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty spełniają wymagania państwa trzeciego, do którego będą wyprowadzane, lub państwa trzeciego, przez które będą przemieszczane;

6) inne niż wymienione w pkt 1-5 dokumenty lub informacje wymagane przez państwo trzecie, do którego rośliny, produkty roślinne lub przedmioty będą wyprowadzane, lub państwo trzecie, przez które będą przemieszczane, w tym imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotów uprawiających, wytwarzających, pakujących, sortujących, składujących, wyprowadzających lub przemieszczających te rośliny, produkty roślinne lub przedmioty, lub numer, pod którym te podmioty zostały wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, jeżeli państwo trzecie wymaga wpisu tych podmiotów do tego rejestru.

Jeżeli eksporter lub wnioskodawca niebędący eksporterem jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku, o którym mowa w ust. 2, zamiast informacji określonych odpowiednio w ust. 3 pkt 1-3 albo w ust. 3 pkt 5-7 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 4, zostały uprzednio dołączone do innego wniosku o wydanie fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego złożonego do wojewódzkiego inspektora, wnioskodawca może - zamiast ponownie dołączać te dokumenty - wskazać wniosek, do którego te dokumenty zostały dołączone.

Fitosanitarne świadectwo eksportowe oraz fitosanitarne świadectwo reeksportowe jest:

1) zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego;

2) wydawane:

na formularzach udostępnianych przez Głównego Inspektora wojewódzkim inspektorom,

niezwłocznie po stwierdzeniu w wyniku kontroli urzędowej, która w zależności od wymagań importowych państwa trzeciego uwzględnia zastosowanie oceny wizualnej, badań laboratoryjnych, testów lub kontroli dokumentów, informacji lub danych, że:

podmioty, które prowadzą uprawę, zajmują się wytwarzaniem, pakowaniem, sortowaniem lub składowaniem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, lub dokonują ich wyprowadzania do państwa trzeciego lub przemieszczenia przez państwo trzecie, spełniają wymagania importowe państwa trzeciego,

rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty spełniają wymagania importowe państwa trzeciego.

Jeżeli nie można uzyskać przepisów fitosanitarnych państwa trzeciego, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są wyprowadzane, lub państwa trzeciego, przez które są przemieszczane, wojewódzki inspektor może wydać fitosanitarne świadectwo eksportowe lub fitosanitarne świadectwo reeksportowe po stwierdzeniu, w wyniku zastosowanej oceny wizualnej, badań laboratoryjnych, testów lub kontroli dokumentów, informacji lub danych, że te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są wolne od agrofagów kwarantannowych dla Unii oraz agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 i praktycznie wolne od innych agrofagów.

Fitosanitarne świadectwo eksportowe oraz fitosanitarne świadectwo reeksportowe, wydane dla roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wyprowadzanych do państwa trzeciego lub przemieszczanych przez państwo trzecie, dołącza się do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, dla których zostały wydane, na każdym etapie ich przemieszczania i udostępnia na każde żądanie organu celnego.

Art. 48.

Na środki transportu lub opakowania, w których są przewożone rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wyprowadzane do państw trzecich lub przemieszczane przez państwa trzecie, wojewódzki inspektor, który wystawia fitosanitarne świadectwo eksportowe lub fitosanitarne świadectwo reeksportowe, może, ze względu na możliwość rozprzestrzeniania się agrofagów, nałożyć plomby ze znakiem Inspekcji i numerem wydanego fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego świadectwa reeksportowego. Plomby udostępnia Główny Inspektor.

Plomby, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor nakłada niezwłocznie po umieszczeniu roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w środku transportu lub w opakowaniu.

Uprawnienia wojewódzkiego inspektora do nakładania plomb, o których mowa w ust. 1, nie naruszają uprawnień i obowiązków organów celnych do przeprowadzania kontroli celnej.

W przypadku zerwania plomby, o której mowa w ust. 1, przez organ celny podczas kontroli, po zakończeniu tej kontroli organ celny nakłada nową plombę na środek transportu lub opakowanie, umieszczając informację o tym w fitosanitarnym świadectwie eksportowym lub fitosanitarnym świadectwie reeksportowym.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz państw trzecich oraz wykaz roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wyprowadzanych do tych państw trzecich lub przemieszczanych przez te państwa trzecie, w przypadku których wojewódzki inspektor wystawiający fitosanitarne świadectwo eksportowe lub fitosanitarne świadectwo reeksportowe nakłada plomby, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze zapobieżenie rozprzestrzenianiu się agrofagów.

Art. 49.

Jeżeli państwo trzecie przeznaczenia określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wyprowadzanych do tego państwa lub państwo trzecie, przez które będą one przemieszczane, wymaga wpisu podmiotu prowadzącego uprawę tych roślin lub wytwarzającego, pakującego, sortującego, składującego lub wyprowadzającego te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty do rejestru takich podmiotów, zwanego dalej „rejestrem eksporterów”, wpisu do rejestru eksporterów dokonuje wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę tego podmiotu, a w przypadku:

1) gdy tym podmiotem jest osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą - właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej;

2) podmiotu niemającego miejsca zamieszkania albo siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - właściwy ze względu na miejsce prowadzenia uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania lub składowania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

Wojewódzki inspektor dokonuje wpisu do rejestru eksporterów na wniosek zainteresowanego podmiotu.

Wniosek o wpis do rejestru eksporterów zawiera:

2) adres do korespondencji, jeżeli jest inny niż określony w pkt 1;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, a w przypadku wnioskodawcy nieposiadającego tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;

4) imię i nazwisko osoby wyznaczonej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

5) rodzaj i miejsce wykonywanej działalności;

6) nazwę botaniczną roślin lub nazwę produktów roślinnych lub innych przedmiotów, które są uprawiane, wytwarzane, pakowane, sortowane, składowane lub wyprowadzane do państwa trzeciego przez wnioskodawcę, ze wskazaniem tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, które będą wyprowadzane do państwa trzeciego, wraz z określeniem miejsca ich uprawy, wytwarzania, pakowania, sortowania lub składowania oraz określeniem państwa trzeciego, do którego będą wyprowadzane lub przez które będą przemieszczane;

7) oświadczenie wnioskodawcy o znajomości wymagań importowych państwa trzeciego i zobowiązanie wnioskodawcy do aktualizowania znajomości tych wymagań.

Jeżeli:

1) informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5 lub 6, zostały uprzednio przekazane we wniosku o wpis do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych lub aktualizacji, o której mowa w art. 66 ust. 5 rozporządzenia 2016/2031, wnioskodawca może - zamiast ponownie przekazywać te informacje - wskazać wniosek o wpis do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych lub aktualizację, o której mowa w art. 66 ust. 5 rozporządzenia 2016/2031, w których zostały zawarte te informacje;

2) wnioskodawca jest wpisany do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, we wniosku o wpis do rejestru eksporterów zamiast informacji określonych w ust. 3 pkt 1-3 może podać numer, pod którym został wpisany do tego rejestru.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do trybu postępowania z wnioskiem o wpis do rejestru eksporterów stosuje się przepisy art. 6 ust. 3-5.

Wojewódzki inspektor, który dokonał wpisu do rejestru eksporterów, informuje w formie pisemnej podmiot wpisany do rejestru eksporterów o dokonaniu wpisu do tego rejestru i numerze, pod którym ten podmiot został wpisany, w terminie 7 dni od dnia dokonania tego wpisu.

Rejestr eksporterów zawiera:

1) informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1-6;

2) numer i datę wpisu.

Wojewódzki inspektor zapewnia Głównemu Inspektorowi dostęp do informacji zawartych w rejestrze eksporterów.

Główny Inspektor może udostępnić informacje zawarte w rejestrze eksporterów właściwemu organowi państwa trzeciego, do którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty będą wyprowadzane lub przez które będą przemieszczane, jeżeli wynika to z wymagań importowych państwa trzeciego. Udostępnieniu podlegają wyłącznie informacje niezbędne do potwierdzenia spełnienia wymagań importowych państwa trzeciego.

10.

Podmiot wpisany do rejestru eksporterów jest obowiązany do:

1) niezwłocznego powiadamiania wojewódzkiego inspektora o zmianie w zakresie informacji podlegających wpisowi do rejestru eksporterów zaistniałych po dniu, w którym ten podmiot został wpisany do tego rejestru;

2) spełniania wymagań importowych państwa trzeciego;

Niniejszy dokument nie zastępuje oficjalnej publikacji w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne nieścisłości wynikające z transkrypcji oryginału do tego formatu.

Ten tekst jest publikowany na własnych warunkach ponownego wykorzystania określonych przez Dziennik Ustaw, a nie na licencji Legalize ani na licencji domeny publicznej. Dziennik Ustaw
domena publiczna (urzędowe publikacje rządowe)