Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lutego 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej

1) podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym podpisem zaufanym lub podpisem osobistym lub

2) potwierdzonego przez właściwą okręgową izbę pielęgniarek i położnych lub Naczelną Izbę Pielęgniarek i Położnych w zakresie danych podmiotu zamierzającego wykonywać działalność w zakresie kształcenia podyplomowego, o którym mowa w ust. 1.

Art. 81.

Organizator kształcenia jest obowiązany:

1) przechowywać dokumentację przebiegu kształcenia podyplomowego, w tym protokoły przebiegu egzaminów lub innych form zakończenia kształcenia, przez okres 10 lat od dnia zakończenia kształcenia;

2) prowadzić rejestr wydanych zaświadczeń o odbyciu określonego rodzaju kształcenia podyplomowego;

3) rejestrować przebieg zajęć teoretycznych prowadzonych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, w zakresie obejmującym dźwięk; nośnik z zarejestrowanymi zajęciami stanowi integralną część dokumentacji przebiegu kształcenia podyplomowego.

Art. 82.

1) zapewnienie bazy dydaktycznej odpowiedniej do realizacji programu kształcenia, w tym dla szkolenia praktycznego;

2) zgodność danych objętych wpisem do rejestru.

1) wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2) wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

3) żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

4) badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

1) nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2;

2) miejsce realizacji programu kształcenia;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5) opis stanu faktycznego;

6) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

7) informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, oraz o przyczynie tej odmowy.

1) przekazuje organizatorowi kształcenia wystąpienie pokontrolne, które wskazuje stwierdzone nieprawidłowości oraz zawiera zalecenia pokontrolne mające na celu ich usunięcie, określając termin wykonania zaleceń pokontrolnych;

2) wykreśla za pośrednictwem SMK organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1, 4 lub 5.

Art. 83.

1) zgodność realizacji zajęć z programem kształcenia;

2) prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

3) zapewnienie odpowiedniej jakości kształcenia;

4) rozliczanie dofinansowania miejsc szkoleniowych dla specjalizacji.

1) wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2) udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3) wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4) żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5) badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej;

6) udziału w egzaminie końcowym w charakterze obserwatora, z wyjątkiem egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 67 ust. 2;

7) wglądu do dokumentacji księgowej specjalizacji oraz żądania dokumentów dotyczących rozliczenia wydatków poniesionych na prowadzenie specjalizacji ze środków publicznych.

1) nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2) miejsce realizacji programu kształcenia;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5) opis stanu faktycznego;

6) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

7) informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

1) przekazuje organizatorowi kształcenia wystąpienie pokontrolne, które wskazuje stwierdzone nieprawidłowości oraz zawiera zalecenia pokontrolne mające na celu ich usunięcie, określając termin wykonania zaleceń pokontrolnych;

2) występuje do organu prowadzącego rejestr z wnioskiem o wykreślenie tego organizatora kształcenia z rejestru, jeżeli stwierdził, że organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, rażąco narusza warunki wykonywania działalności objętej wpisem, albo

3) zakazuje, w drodze decyzji, prowadzenia kształcenia podyplomowego przez okres 3 lat, jeżeli stwierdził, że organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 1, rażąco narusza warunki prowadzenia kształcenia podyplomowego.

Rozdział 7. Przepisy karne

Art. 84.

Kto bez wymaganego prawa wykonywania zawodu udziela świadczeń zdrowotnych określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1-6 lub art. 5 ust. 1 pkt 1-9, 11 i 12,

podlega karze grzywny.

Art. 85.

Jeżeli sprawca czynu określonego w art. 84 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wprowadza w błąd, co do posiadania takiego prawa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Art. 86.

Kto zatrudnia do udzielania świadczeń zdrowotnych określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1-6 lub art. 5 ust. 1 pkt 1-9, 11 i 12 osobę nieposiadającą prawa wykonywania zawodu wymaganego do udzielenia tych świadczeń,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Art. 87.

Postępowanie w sprawach o czyn określony w art. 84 toczy się według przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .

Rozdział 8. Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 88-90.

(pominięte)

Art. 91.

Art. 92.

Art. 93.

Zaświadczenia wydane przez organy okręgowych izb pielęgniarek i położnych oraz Naczelnej Izby Pielęgniarek i Położnych na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

Art. 94.

Art. 95.

Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych staje się Centrum w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 96.

Art. 96a.

W roku 2012 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

Art. 96b.

W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

Art. 96c.

W roku 2014 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

Art. 96d.

W roku 2015 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

Art. 97.

Art. 98.

Art. 99.

Art. 100.

Cudzoziemcy odbywający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy staż podyplomowy na podstawie art. 13 ustawy, o której mowa w art. 103, odbywają go na dotychczasowych zasadach, z tym że staż ten jest uznawany za staż adaptacyjny w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 101.

Pielęgniarka i położna wykonujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zawód w formach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1-3, przekazują dane, o których mowa w art. 19 ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 102.

Art. 103.

Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej .

Art. 104.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 95 i art. 99, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Załącznik nr 1 - Wykaz tytułów pielęgniarek

1) „Gesundheits- und Krankenpflegerin /Gesundheits- und Krankenpfleger” w Republice Federalnej Niemiec;

2) „Hospitalier(ère)/Verpleegassistent(e)” lub „Infirmier(ère) hospitalier(ère)/Ziekenhuisverpleger (verpleegster)” w Królestwie Belgii;

3) „Mедицинска сестра” w Republice Bułgarii;

4) „Sygeplejerske” w Królestwie Danii;

5) „Infirmier(ère)” w Republice Francuskiej;

6) „Registered General Nurse” w Republice Irlandii;

7) „Infermiere professionale” w Republice Włoskiej;

8) „Infirmier” w Wielkim Księstwie Luksemburga;

9) „Verpleegkundige” w Królestwie Niderlandów;

10) „State Registered Nurse” lub „Registered General Nurse” w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;

11) „Διπλωµατούχος ή πτυχιούχος νοσοκόµος, νοσηλευτής ή νοσηλεύτρια” w Republice Greckiej;

12) „Enfermero/a diplomado/a” w Królestwie Hiszpanii;

13) „Enfermeiro” w Republice Portugalii;

14) „Diplomierte Gesundheits- und Krankenschwester - Diplomierter Gesundheits- und Krankenpfleger” w Republice Austrii;

15) „Sairaanhoitaja/Sjukskötare” w Republice Finlandii;

16) „Sjuksköterska” w Królestwie Szwecji;

17) „Všeobecná sestra/Všeobecný ošetřovatel” w Republice Czeskiej;

18) „Õde” w Republice Estońskiej;

19) „Εγγεγραµµένος Νοσηλευτής” w Republice Cypryjskiej;

20) „Māsa” w Republice Łotewskiej;

21) „Bendrosios praktikos slaugytojas” w Republice Litewskiej;

22) „Ápoló” w Republice Węgierskiej;

23) „Infermier Registrat tal-Ewwel Livell” w Republice Malty;

24) „Asistent medical generalist” w Rumunii;

25) „Diplomirana medicinska sestra / Diplomirani zdravstvenik” w Republice Słowenii;

26) „Sestra” w Republice Słowackiej;

26a) „Medicinska sestra opće njege/medicinski tehničar opće njege” lub „Prvostupnik (baccalaureus) sestrinstva/prvostupnica (baccalaurea) sestrinstva” w Republice Chorwacji;

27) „Hjúkrunarfræðingur” w Republice Islandii;

28) „Krankenschwester Krankenpfleger” w Księstwie Liechtensteinu;

29) „Sykepleier” w Królestwie Norwegii;

30) „Infirmiere”, „Infirmier”, „Krankenschwester”, „Krankenpfleger”, „Infermiera” lub „Infermiere” w Konfederacji Szwajcarskiej.

Załącznik nr 2 - Wykaz tytułów położnych

1) „Hebamme” lub „Entbindungspfleger” w Republice Federalnej Niemiec;

2) „Vroedvrouw/Accoucheuse” w Królestwie Belgii;

3) „Aкушерка” w Republice Bułgarii;

4) „Jordemoder” w Królestwie Danii;

5) „Sage-femme” w Republice Francuskiej;

6) „Midwife” w Republice Irlandii;

7) „Ostetrica” w Republice Włoskiej;

8) „Sage-femme” w Wielkim Księstwie Luksemburga;

9) „Verloskundige” w Królestwie Niderlandów;

10) „Midwife” w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;

11) „Μαία - Μαιευτής” w Republice Greckiej;

12) „Matrona” lub „Asistente obstétrico” w Królestwie Hiszpanii;

13) „Enfermeiro especialista em enfermagem de saúde materna e obstétrica” w Republice Portugalii;

14) „Hebamme” w Republice Austrii;

15) „Kätilö/Barnmorska” w Republice Finlandii;

16) „Barnmorska” w Królestwie Szwecji;

17) „Porodní asistentka/Porodní asistent” w Republice Czeskiej;

18) „Ämmaemand” w Republice Estońskiej;

19) „Εγγεγραμμένη Μαία” w Republice Cypryjskiej;

20) „Vecmāte” w Republice Łotewskiej;

21) „Akušeris” w Republice Litewskiej;

22) „Szülésznő” w Republice Węgierskiej;

23) „Qabla” w Republice Malty;

24) „Moaşă” w Rumunii;

25) „Diplomirana babica/Diplomirani babičar” w Republice Słowenii;

26) „Pôrodná asistentka” w Republice Słowackiej;

26a) „Prvostupnik (baccalaureus) primaljstva/prvostupnica (baccalaurea) primaljstva” w Republice Chorwacji;

27) „Ljósmóðir” w Republice Islandii;

28) „Hebamme” w Księstwie Liechtensteinu;

29) „Jordmor” w Królestwie Norwegii;

30) „Sage-femme”, „Hebamme” lub „Levatrice” w Konfederacji Szwajcarskiej.