Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 6 września 2017 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego w publicznych szkołach artystycznych

2) właściwie posługuje się terminami z zakresu technik graficznych, materiałów i środków artystycznych.

Uczeń projektuje, wykonuje lub przygotowuje do realizacji przekaz wizualny, wykorzystując różne, odpowiednio dobrane materiały i technologie.

Uczeń analizuje zagadnienie projektowe, interpretuje i formułuje wypowiedź oraz umiejętnie transformuje idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje kompozycji plastycznej;

2) definiuje pojęcia i terminy z dziedziny liternictwa i typografii;

3) zna zagadnienia z historii projektowania graficznego;

4) zna techniki mechanicznego i cyfrowego przetwarzania obrazu;

5) rozróżnia techniki i parametry druku;

6) właściwie dobiera narzędzia i programy graficzne do realizowanych projektów.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej od szkiców koncepcyjnych do realizacji, w tym przygotowania projektu do druku;

2) stosuje w pracy projektowej tradycyjne oraz nowoczesne techniki i technologie;

3) stosuje analogowe i cyfrowe narzędzia rejestracji i przetwarzania obrazów;

4) projektuje różnorodne formy graficzne np. znak graficzny, elementy identyfikacji wizualnej, plakat, formy wydawnicze;

5) świadomie wykorzystuje środki plastyczne do kształtowania komunikatu wizualnego;

6) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu graficznego;

7) profesjonalnie dokumentuje i archiwizuje prace;

8) prezentuje efekty swojej pracy, przedstawia zastosowane nowe technologie.

Uczeń:

1) świadomie i kreatywnie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

2) inspiruje się otaczającą rzeczywistością, transponuje emocje i wrażenia na język plastyki;

3) wykorzystuje różnorodne technologie i podejmuje próby eksperymentowania w ich zakresie;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych.

Specjalizacja: PUBLIKACJE MULTIMEDIALNE

Publikacje multimedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne. Specjalizacja zawiera elementy projektowania graficznego i prezentacji multimedialnych, wykorzystywanych w środkach przekazu. Projektowanie graficzne, realizowane z zastosowaniem nowoczesnych technik i technologii, polega na przygotowywaniu wieloetapowych publikacji, takich jak np. strony internetowe. Działania w tym obszarze powinny prowadzić do publikowania, upowszechniania i promowania własnych dokonań twórczych oraz ponoszenia za nie odpowiedzialności. Absolwent jest przygotowany do wykonywania zawodu oraz do kontynuacji kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa podstawową wiedzę z zakresu multimediów;

2) poznaje środki plastyczne i techniczne;

3) posługuje się terminologią związaną ze specjalizacją.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuje przekazy multimedialne;

2) prawidłowo organizuje warsztat pracy;

3) dobiera odpowiednie środki techniczne do realizowanej koncepcji;

4) prawidłowo dokumentuje i publikuje wykonaną pracę.

Uczeń:

1) poszukuje nowatorskich rozwiązań w technikach komputerowych i podejmuje działania eksperymentalne;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dyscyplin artystycznych;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i wymienia własności wirtualnych środowisk graficznych np. wektorowych i rastrowych, wskazuje sposoby ich zastosowania;

2) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu multimediów, technik graficznych; posługuje się odpowiednią terminologią w zakresie:

Uczeń:

1) stosuje różnorodne środki wyrazu plastycznego w zdefiniowanym środowisku medialnym;

2) posługuje się narzędziami oprogramowania multimedialnego i graficznego 2D i 3D oraz przestrzeni wirtualnej;

3) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki techniczne i formalne do zamierzonych zadań i projektów;

4) dobiera właściwe dla projektu narzędzia i metody pracy;

5) planuje etapy pracy - od projektu do realizacji;

6) przygotowuje i optymalnie wykorzystuje materiały do publikacji;

7) prezentuje zrealizowane projekty;

8) posługuje się urządzeniami zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

9) tworzy publikacje multimedialne, takie jak witryny internetowe i banery;

10) odpowiednio dobiera i optymalizuje formaty zapisu, dostosowując je do sposobu prezentacji i publikacji.

Uczeń:

1) poszukuje nowych, oryginalnych rozwiązań twórczych w zakresie publikacji multimedialnych;

2) kreuje i prezentuje wersje i warianty projektów multimedialnych;

3) formułuje wnioski w procesie analizy osiągniętych rezultatów;

4) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznych prac zrealizowanych w ramach specjalności.

Specjalizacja: TECHNIKI DRUKU ARTYSTYCZNEGO

Techniki druku artystycznego to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne, występująca wcześniej pod nazwą: Artystyczny druk sitowy. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych technik graficznych oraz kształtuje swoją wrażliwość plastyczną przez działania praktyczne. Celem kształcenia jest osiągnięcie przez ucznia świadomego posługiwania się środkami plastycznymi w dziedzinie grafiki warsztatowej. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa wiedzę z zakresu technologii i technik graficznych;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami druku artystycznego;

3) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe techniki grafiki warsztatowej;

4) poznaje historie technik graficznych, najwybitniejszych przedstawicieli, ich dzieła oraz warsztat.

Uczeń:

1) stosuje podstawowe techniki i technologie w wybranych rodzajach druku artystycznego;

2) właściwie dobiera technikę do koncepcji oraz świadomie posługuje się wybranymi formami grafiki artystycznej.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) realizuje projekty graficzne, inspirując się naturą lub kreując je z wyobraźni;

3) umiejętnie transponuje pojęcia i idee na język graficzny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik grafiki artystycznej (np.: matryca, odbitka, prasa graficzna, werniksy, dłuta, rama drukarska, kompozycja, forma, faktura, dominanta, kierunki, walor, kontrast, kolor, wzajemne oddziaływanie i współgranie środków plastycznych);

2) rozróżnia, opisuje i charakteryzuje wybrane techniki graficzne z uwzględnieniem rodzaju druku: wypukłego, wklęsłego i płaskiego;

3) rozróżnia rodzaje farb drukarskich z uwzględnieniem właściwości podłoża do druku (papier, tkanina, inne).

Uczeń:

1) prawidłowo i bezpiecznie korzysta z warsztatu pracy, dobierając odpowiednie narzędzia, materiały oraz środki ochrony osobistej:

2) świadomie dobiera techniki i metody pracy do realizowanego projektu;

3) właściwie rozplanowuje pracę, przygotowując projekt, opracowując matrycę i wykonując odbitki;

4) tworzy prace graficzne w wybranych rodzajach druku;

5) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze.

Uczeń:

1) realistycznie przedstawia bądź kreatywnie przetwarza rzeczywistość, stosując faktury, struktury, odrealniając kształty;

2) stosuje różne rodzaje kompozycji i wykorzystuje je w pracy plastycznej;

3) świadomie analizuje, interpretuje, formułuje i przedstawia pojęcia oraz idee za pomocą środków wyrazu, stosowanych w wybranych technikach grafiki warsztatowej.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI MALARSKIE

Specjalizacja: TRADYCYJNE TECHNIKI MALARSKIE I POZŁOTNICZE

Tradycyjne techniki malarskie i pozłotnicze to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń poprzez działania warsztatowe i twórcze, zdobywa, poszerza i utrwala wiedzę, a także umiejętności techniczne i technologiczne w zakresie warsztatu malarskiego i pozłotniczego. Ponadto kształtuje postawę świadomego i kreatywnego posługiwania się technikami malarskimi i pozłotniczymi. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wymienia i klasyfikuje podstawowe techniki malarskie i pozłotnicze oraz materiały i narzędzia stosowane do odpowiedniej techniki;

2) zna historię rozwoju technik malarskich i pozłotniczych, posługuje się słownictwem z nimi związanym;

3) rozróżnia i definiuje środki wyrazu plastycznego stosowane w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych w działaniach praktycznych;

2) dobiera odpowiednie narzędzia i materiały do stosowanej techniki i tematu pracy, a także sprawnie i bezpiecznie posługuje się nimi;

3) dostosowuje środki wyrazu plastycznego do użytych w zadaniu technik malarskich i pozłotniczych.

Uczeń:

1) planuje proces twórczy;

2) wykazuje się myśleniem kreatywnym w określaniu i realizacji zadań.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) klasyfikuje techniki malarskie: wodne, pastele, olejne oraz pozłotnicze tradycyjne i współczesne; zna historię ich rozwoju;

2) rozumie i definiuje terminy i pojęcia stosowane w technikach malarskich i pozłotniczych;

3) zdobywa wiedzę na temat warsztatu właściwego dla poszczególnych technik malarskich i pozłotniczych;

4) rozróżnia i potrafi zdefiniować techniki rysunkowe wspomagające techniki malarskie: rysunek linearny, walorowy, światłocieniowy, w określonej skali oraz techniki zdobnicze: ryt, punca, grawerunek, odcisk;

5) zna zasady projektowania formy użytkowej;

6) opisuje środki wyrazu plastycznego w technikach malarskich i pozłotniczych;

7) korzysta z różnych źródeł i selekcjonuje pozyskane informacje.

Uczeń:

1) stosuje w praktyce zdobytą wiedzę i umiejętności warsztatowe z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych;

2) dobiera właściwe narzędzia i materiały do stosowanej techniki malarskiej i pozłotniczej, w zależności od tematu realizowanej pracy;

3) stosuje techniki malarskie i pozłotnicze oraz technologie, korzystając z dorobku dawnych mistrzów;

4) stosuje podstawowe środki wyrazu artystycznego, charakterystyczne dla technik malarskich i pozłotniczych;

5) projektuje i realizuje formę użytkową (z uwzględnieniem technik malarskich, zdobniczych i pozłotniczych), wykorzystuje zdobytą wiedzę, doświadczenie i własną inwencję twórczą;

6) wykonuje z natury i wyobraźni szkice rysunkowe oraz malarskie, zdobywając doświadczenie do realizacji tematów w wybranej technice;

7) projektuje i wykonuje lub dobiera oprawę do pracy malarskiej;

8) planuje i realizuje prace malarskie i pozłotnicze z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa oraz całego procesu twórczego: koncepcja, projekt, przygotowanie podłoża, rysunek, ewentualne złocenia, elementy zdobnicze, podmalówka, właściwa warstwa malarska, laserunki, zabezpieczenia oraz odpowiednio dobrana i wykonana oprawa pracy;

9) wykonuje prace malarskie i pozłotnicze z wykorzystaniem technik wodnych, suchej pasteli, tempery, technik olejnych i mieszanych na odpowiednio wybranych i przygotowanych podłożach malarskich;

10) podejmuje odpowiedzialność za wykonanie zadania z zakresu technik malarskich i pozłotniczych, planuje poszczególne działania w czasie.

Uczeń:

1) w zadaniach z zakresu technik malarskich i pozłotniczych interpretuje naturę oraz kreuje pomysły z wyobraźni;

2) pogłębia, analizuje, uaktualnia i rozwija wiedzę i umiejętności z zakresu technik malarskich i pozłotniczych;

3) wykorzystuje określone techniki, a także podejmuje próby eksperymentowania w tym zakresie;

4) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalizacji.

Specjalizacja: MURAL

Mural to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń poprzez działania warsztatowe i twórcze, zdobywa, poszerza i utrwala wiedzę, a także umiejętności techniczne i technologiczne w zakresie warsztatu malarskiego związanego z muralem - czyli malarstwem monumentalnym zarówno artystycznym, dekoracyjnym, reklamowym, jak i społecznym. Ponadto kształtuje postawę świadomego i kreatywnego posługiwania się technikami malarskimi i dekoracyjnymi, zna i stosuje prawo związane z tworzeniem murali w przestrzeni publicznej. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wymienia i klasyfikuje podstawowe techniki malarskie i pokrewne oraz materiały i narzędzia stosowane do odpowiedniej techniki;

2) zna historię rozwoju technik malarskich oraz najnowsze techniki i technologie malarskie i dekoracyjne, posługuje się słownictwem z nimi związanym;

3) dostrzega konieczność nieustannego podnoszenia komfortu funkcjonalnego i estetycznego przestrzeni życiowej człowieka;

4) rozróżnia i definiuje środki wyrazu plastycznego stosowane w tej dziedzinie;

5) korzysta z bogactwa dziedzictwa kulturowego.

Uczeń:

1) planuje proces twórczy;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z dziedzin, technik i technologii budowlanych i pokrewnych;

4) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny, świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty;

5) wykazuje się myśleniem kreatywnym w określaniu i realizacji zadań.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) klasyfikuje techniki malarskie stosowane zarówno w przestrzeni zamkniętej, jak i otwartej, tradycyjne i współczesne (od tradycyjnego fresku po freskografię czy ekologiczne graffiti);

2) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz technologie stosowane w technikach malarskich na różnych podłożach, w tym: techniki z zastosowaniem farb i lakierów w sprayu czy aerozolu, freskografia, ekologiczne graffiti, wydrapywanie, tagowanie i inne;

3) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z technikami pokrewnymi - rzemieślniczymi, budowlanymi i innymi;

4) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania techniczne i technologiczne związane z pracami na różnych podłożach i przestrzeniach;

5) zna zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym pracę na wysokości, oraz prawa autorskiego i budowlanego w zakresie technik malarskich - muralu;

6) korzysta z różnych źródeł, selekcjonuje pozyskane informacje.

Uczeń:

1) planuje pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą, zarówno indywidualnie, jak i w zespole realizacyjnym;

2) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania, w tym także niezbędne do realizacji w różnorodnych warunkach zewnętrznych;

3) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (kompozycja, światło, kolor, forma, faktura, znak, litera itp.) i technicznego (związanego m.in. z miejscem, podłożem);

4) wyszukuje i trafnie stosuje techniki malarstwa wielkoformatowego zewnętrznego, w tym skutecznie stosuje metody powiększania projektów (odwzorowywania w odpowiedniej skali) czy stosowania szablonów, tagowania, wydrapywania;

5) planuje i realizuje prace malarskie - murale z uwzględnieniem całego procesu twórczego i technicznego: koncepcja, projekt, przygotowanie podłoża, rysunek, podłoże, właściwa warstwa malarska, zabezpieczenia;

6) organizuje stanowisko pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

7) w pracach projektowych i realizacyjnych stosuje zasady prawa regulujące tworzenie malarstwa zarówno w przestrzeniach publicznych, jak i innych;

8) w oparciu o obowiązujące normy tworzy specjalistyczną dokumentację i prezentację swoich projektów;

9) sprawnie i bezpiecznie posługuje się zarówno materiałami i narzędziami malarskimi i pomocniczymi, jak i technicznymi wykorzystywanymi w pracach malarskich - muralu;

10) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc proste projekty malarskie w przestrzeni publicznej;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia oraz świadomie i skutecznie realizuje powierzone zadania;

3) współpracuje z zespołem realizacyjnym zarówno artystycznym, jak i technicznym w kreowaniu przestrzeni publicznej;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak łączenie różnych technik i materiałów, oraz eksperymentuje;

5) w swoich projektach czerpie różnorodne inspiracje, także z dorobku innych kultur;

6) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności;

7) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalizacji;

8) dokonuje ewaluacji swoich osiągnięć.

Specjalizacja: WITRAŻ

Witraż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarskie. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw witrażownictwa, głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę. Umiejętności zdobyte w ramach przedmiotu są kluczowymi kompetencjami w kształceniu zawodowym witrażysty. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki witrażownicze;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie;

3) właściwie dobiera i stosuje narzędzia witrażownicze.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice witrażowej;

2) organizuje warsztat pracy i tworzy w nim projekt;

3) wykorzystuje różne techniki, technologie, materiały szklarskie i witrażownicze oraz łączy je;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny witrażu:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii witrażu;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach witrażowniczych;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła płaskiego: matowanie, szlifowanie, malowanie na zimno i na gorąco, składanie witrażu w technikach klasycznych i współczesnych;

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na etapy: projektowanie, modelowanie, ewentualnie realizacja i ekspozycja;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) tworzy prace przestrzenne i płaskie: monochromatyczne i wielobarwne;

5) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe oraz stosuje odpowiednią technikę do jego realizacji;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze;

7) wykonuje dokumentację powykonawczą oraz archiwizuje swoją pracę, wykorzystując tradycyjne i nowe technologie.

Uczeń:

1) wykonuje prace inspirowane naturą;

2) podejmuje ćwiczenia z wyobraźni:

3) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

5) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego witrażu;

6) krytycznie ocenia pracę oraz dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI RENOWACYJNE

Specjalizacja: RENOWACJA ELEMENTÓW ARCHITEKTURY

Renowacja elementów architektury to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie umiejętności warsztatowych w tym zakresie jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Uczeń, w procesie nauczania, zdobywa kwalifikacje jako specjalista z ogólnoplastycznym wykształceniem. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do wykonywania zadań z zakresu renowacji elementów architektury (samodzielnie i w zespole). Po zakończeniu edukacji uczeń jest zdolny do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) charakteryzuje podstawowe techniki, materiały i narzędzia z zakresu renowacji elementów architektury;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w architekturze;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią renowacji architektury.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową, indywidualnie i w zespole;

2) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

3) dokonuje oceny wartości technicznej elementu architektury.

Uczeń:

1) dokonuje analizy działania i wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów w procesie renowacji;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) identyfikuje podstawowe style historyczne w architekturze;

2) rozróżnia detale i elementy architektoniczne;

3) zna podstawowe zagadnienia z teorii konserwacji, z uwzględnieniem zasad etycznych;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

6) opisuje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia typy i przyczyny zniszczeń w zabytkowej architekturze.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z głównymi technikami kamieniarskimi, sztukatorskimi i restauracyjnymi;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie, materiały i techniki ich obróbki do wykonania renowacji elementów architektury, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi podczas realizacji pracy;

6) poprawnie posługuje się dokumentacją techniczną i konserwatorską oraz potrafi ją analizować;

7) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) promuje w środowisku, przez własne działania, właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków, przestrzega zasad etyki konserwatorskiej.

Specjalizacja: RENOWACJA MEBLI I WYROBÓW SNYCERSKICH

Renowacja mebli i wyrobów snycerskich to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie unikatowych umiejętności warsztatowych w tej specjalności jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Celem nauczania jest przygotowanie wykwalifikowanych specjalistów z ogólnoplastycznym wykształceniem i uwrażliwieniem na etykę zawodową. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały, techniki i narzędzia z zakresu renowacji mebli i wyrobów snycerskich;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i snycerstwie;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy;

2) planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową;

3) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

4) dokonuje oceny wartości artystycznej wyrobów meblarskich i snycerskich.

Uczeń:

1) dokonuje analizy problemu renowacyjnego i wykazuje się kreatywnością w jego rozwiązywaniu;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i przypisuje wyrób snycerski do właściwej epoki;

2) rozróżnia elementy różnorodnych mebli;

3) zna podstawowe zagadnienia teorii konserwacji mebli i wyrobów snycerskich;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w meblarstwie oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

6) poznaje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia rodzaje zniszczeń i diagnozuje ich przyczyny w meblach i wyrobach snycerskich;

9) rozpoznaje podstawowe zagrożenia związane z zawodem.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z meblarstwem, snycerstwem i renowacją;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie i materiały do odpowiedniego rodzaju renowacji mebli i wyrobów snycerskich; stosuje właściwe techniki obróbki, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi podczas pracy;

6) poprawnie analizuje, sporządza i odpowiednio posługuje się dokumentacją techniczną oraz konserwatorską;

7) dokumentuje wyniki swojej pracy i odpowiednio je prezentuje;

8) przestrzega zasad etyki konserwatorskiej.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu nietypowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) promuje w środowisku, przez własne działania, właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI SCENOGRAFICZNE

Specjalizacja: CHARAKTERYZACJA I WIZAŻ

Charakteryzacja i wizaż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne, występująca wcześniej pod nazwą: Charakteryzacja i stylizacja. Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu charakteryzacji z makijażem oraz perukarstwa i fryzjerstwa. Kształcenie w tej dyscyplinie przygotowuje ucznia do podjęcia pracy przede wszystkim w teatrze, operze, telewizji oraz instytucjach przygotowujących do występów scenicznych. Absolwent może także podjąć dalszą edukację na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały oraz narzędzia, techniki i technologie charakteryzatorskie. W sposób właściwy wykorzystuje je we własnych projektach.

Uczeń:

1) wykonuje pełną charakteryzację, organizuje warsztat pracy i planuje proces realizacji;

2) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały;

3) dobiera odpowiednie środki do koncepcji charakteryzacji.

Uczeń:

1) tworzy i czyta projekt realizacyjny oraz umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego właściwe do jego realizacji;

2) wykazuje kreatywność w rozwiązywaniu problemów zawodowych.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia, identyfikuje i charakteryzuje rodzaje makijażu, fryzur i kanonów estetyki: antyku, średniowiecza, renesansu, baroku, rokoka, klasycyzmu, romantyzmu, XIX i XX wieku; charakteryzuje makijaże typowe dla wybranych grup etnicznych (np.: makijaż gejszy, makijaż hinduski oraz wybrane teatralne charakteryzacje historyczne, np. commedia dell'arte);

2) wyszukuje, rozpoznaje i charakteryzuje najnowsze trendy w makijażu;

3) objaśnia rolę kolorystyki w charakteryzacji i makijażu oraz we fryzurze i w zaroście;

4) identyfikuje podstawowe techniki, technologie i środki charakteryzatorskie, rozróżnia materiały i narzędzia, zna ich zastosowanie i przeznaczenie.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się narzędziami i środkami charakteryzatorskimi, w tym podstawowymi narzędziami perukarskimi i fryzjerskimi;

2) wykonuje pełną charakteryzację z fryzurą, również z użyciem peruk i elementów perukarskich, typu zarosty, tresy, rzęsy według projektu własnego lub zleconego do realizacji;

3) wykonuje makijaże historyczne i współczesne;

4) dobiera i wykonuje makijaże estradowe, np. na pokaz mody;

5) dobiera i wykonuje makijaż poprawiający niedoskonałości proporcji twarzy;

6) konsekwentnie stosuje kolorystykę w charakteryzacji, makijażu, we fryzurze i w zaroście;

7) podczas realizacji projektu dobiera właściwe techniki i środki charakteryzatorskie, uwzględniając końcowy efekt, miejsce realizacji i przeznaczanie;

8) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy projektu i realizacji;

9) efektywnie współpracuje z zespołem;

10) dokumentuje swoje osiągnięcia i potrafi je prezentować.

Uczeń:

1) tworzy charakteryzacje na podstawie scenariusza;

2) dostosowuje i wykorzystuje środki charakteryzatorskie do realizacji postaci, uwzględniając jej cechy, np. charakter, pozycje społeczną, ekonomiczną, wykonywany zawód, stan zdrowia, stan emocjonalny, czas i miejsce;

3) kreuje wizerunek makijażem, akcentując osobowość postaci w zależności od okoliczności, np. makijaż ślubny;

4) świadomie wykorzystuje i interpretuje wiedzę historyczną we współczesnych realizacjach, takich jak: stylizacja makijażu i fryzury;

5) znajduje inspiracje w różnych dziedzinach sztuki i twórczo je wykorzystuje.

Specjalizacja: MODELATORSTWO I DEKORATORSTWO

Modelatorstwo i dekoratorstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne. W trakcie nauki uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z podstaw technik scenograficznych i dekoratorstwa. Uczeń, przez działania warsztatowe i twórcze, rozwija przede wszystkim wyobraźnię przestrzenną, umiejętności manualne i wrażliwość na formę przestrzenną. Dzięki zdobytym umiejętnościom potrafi zbudować elementy scenografii i dekoracji. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe techniki, technologie, materiały oraz formy modelatorskie i dekoratorskie stosowane w teatrze, filmie, telewizji, reklamie i sztuce;

2) określa środki wyrazu artystycznego, charakterystyczne dla scenografii, w tym dla modelatorstwa i dekoratorstwa.

Uczeń:

1) wykonuje elementy scenografii w zakresie modelatorstwa i dekoracji;

2) sprawnie posługuje się podstawowymi technikami modelatorskimi i dekoratorskimi;

3) stosuje sposoby i zasady modelowania, dekorowania, łączenia oraz plastycznego wykończenia.

Uczeń:

1) wykonuje i kreuje podstawowe elementy modelatorske i dekoratorskie scenografii;

2) umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego charakterystyczne dla tej dziedziny;

3) jest kreatywny w rozwiązywaniu problemów i zagadnień związanych z przedmiotem.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik i technologii w modelatorstwie i dekoratorstwie (np.: modelowanie, kopia, imitacja, atrapa, makieta, rekwizyt, konstrukcja, barwa, światło, ruch, skala, odległość i perspektywa, przestrzeń sceniczna);

2) rozróżnia i charakteryzuje techniki i technologie potrzebne do wykonywania zadań;

3) rozróżnia i charakteryzuje style i kierunki historyczne w dekoratorstwie oraz najistotniejsze zjawiska w historii technik scenograficznych;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały i tworzywa stosowane w modelatorstwie i dekoratorstwie;

5) rozróżnia przybory i narzędzia; określa ich zastosowanie (np.: wiercenie, cięcie, szlif).

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, oraz środki ochrony osobistej: obsługuje i bezpiecznie korzysta z różnych rodzajów narzędzi, przyrządów do wykonania elementów modelatorskich i dekoratorskich, stosuje odpowiednie metody i zasady modelowania i dekorowania, łączenia oraz plastycznego wykończenia elementów scenografii, podczas pracy z materiałami wymagającymi ochrony ciała stosuje odzież ochronną, rękawice, maski, okulary;

2) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy: projekt, realizacja, prezentacja;

3) wykonuje prace modelatorskie w oparciu o własne i zlecone projekty;

4) tworzy elementy scenografii i dekoracji, np. rekwizyty, modele, atrapy, makiety, obiekty;

5) dokumentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym;

6) dokonuje archiwizacji ikonograficznej i merytorycznej realizowanych projektów.

Uczeń:

1) samodzielnie analizuje i rozwiązuje zagadnienia związane z realizacją projektu scenograficznego;

2) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

3) łączy działania modelatorskie i dekoratorskie z innymi dyscyplinami twórczymi, np. z rysunkiem i malarstwem, rzeźbą;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: korzystanie w modelatorstwie z multimediów oraz doświadczeń innych dyscyplin i dziedzin.

Specjalizacja: STYLIZACJA KOSTIUMU I KREACJA WIZERUNKU

Stylizacja kostiumu i kreacja wizerunku to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne. Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu projektowania i wykonania kostiumu scenicznego oraz kreacji wizerunku. Po zakończeniu edukacji jest przygotowany do podjęcia pracy w teatrze, operze, telewizji oraz instytucjach przygotowujących do występów scenicznych. Absolwent może także podjąć dalszą edukację na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń zdobywa wiedzę na temat kostiumów scenicznych - dawnych i współczesnych.

Uczeń:

1) wykonuje pełną stylizację postaci z gotowych elementów kostiumu i dodatków;

2) organizuje i planuje proces realizacji.

Uczeń:

1) czyta i tworzy projekt;

2) umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego odpowiednie do jego realizacji;

3) wykazuje kreatywność w rozwiązywaniu problemów zawodowych.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i charakteryzuje kanony estetyki w antyku, średniowieczu, renesansie, baroku, rokoko, klasycyzmie, romantyzmie, XIX i XX wieku, rozróżnia i identyfikuje ubiory charakterystyczne dla poszczególnych okresów;

2) wyszukuje, rozpoznaje i charakteryzuje najnowsze trendy w modzie;

3) potrafi określić proporcje sylwetki człowieka;

4) rozróżnia i identyfikuje środki wyrazu artystycznego, niezbędne w projektowaniu i tworzeniu kostiumów;

5) określa znaczenie koloru, fasonu, dodatków dla tworzenia wizerunku.

Uczeń:

1) realizuje projekt, świadomie posługując się środkami wyrazu artystycznego, stosuje zasadę spójności formy i treści;

2) stylizuje postać, uwzględniając jej najważniejsze cechy charakteru, pozycji społecznej, ekonomicznej, wykonywanego zawodu, wieku, dla potrzeb teatru, filmu, reklamy (w tym kampanii wyborczej, społecznej, edukacyjnej), z uwzględnieniem czasu i miejsca akcji;

3) dobiera kostium, uwzględniając korektę niedoskonałości proporcji sylwetki;

4) dobiera właściwe środki wyrazu artystycznego do realizacji projektu, ustala jego miejsce realizacji i przeznaczanie oraz przewiduje efekt końcowy;

5) konsekwentnie stosuje kolorystykę w stylizacji postaci;

6) planuje swoją pracę, dzieląc ją na etapy projektu i realizacji;

7) efektywnie współpracuje z zespołem realizacyjnym;

8) dokonuje archiwizacji ikonograficznej i merytorycznej realizowanych projektów.

Uczeń:

1) tworzy projekt postaci na podstawie scenariusza;

2) kreuje wizerunek dla prywatnych celów, akcentując osobowość postaci stosownie do konkretnej okoliczności, np. stylizacja ślubna;

3) świadomie wykorzystuje i interpretuje wiedzę historyczną we współczesnych realizacjach, stylizacja ubioru, makijażu i fryzury;

4) eksperymentuje z materiałami, kolorem, teksturą i formą;

5) inspiruje się różnymi dziedzinami sztuki i twórczo je wykorzystuje.

WARUNKI REALIZACJI PODSTAWY PROGRAMOWEJ KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE PLASTYK

Zaleca się, aby szkoła posiadała sale lekcyjne o odpowiedniej powierzchni niezbędne do prowadzenia zajęć i gwarantujące komfort pracy nauczyciela i uczniów (ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniego oświetlenia i prawidłowej wentylacji).

Szkoła powinna zapewniać narzędzia oraz akcesoria umożliwiające realizację podstaw programowych we wszystkich prowadzonych specjalnościach i specjalizacjach z uwzględnieniem poszczególnych etapów kształcenia.

Wśród sal lekcyjnych powinny znajdować się pracownie do prowadzenia zajęć specjalizacyjnych wyposażone w odpowiedni sprzęt, a także pomieszczenia do innych zajęć wynikających z tygodniowego lub semestralnego rozkładu zajęć.

W szkole powinna znajdować się biblioteka zawierająca materiały niezbędne do realizacji podstawy programowej i programów nauczania (książki, nagrania i prasa specjalistyczna).

Minimalna liczba godzin zajęć artystycznych realizowanych w ogólnokształcącej szkole sztuk pięknych wynosi: 65 godzin (w ujęciu tygodniowym w cyklu kształcenia); w liceum plastycznym wynosi: 65 godzin (w ujęciu tygodniowym w cyklu kształcenia); w policealnej szkole plastycznej wynosi: 60 godzin (w ujęciu tygodniowym w cyklu kształcenia); w liceum sztuk plastycznym wynosi: 65 godzin (w ujęciu tygodniowym w cyklu kształcenia).

Załącznik nr 6 - Podstawa programowa kształcenia w zawodzie tancerz

EFEKTY KSZTAŁCENIA PO ZAKOŃCZENIU NAUKI W SZKOLE BALETOWEJ

Uczeń:

1) posługuje się różnymi technikami tańca (taniec klasyczny, taniec współczesny, taniec ludowy, taniec charakterystyczny, taniec dawny);

2) posiada koordynację i pamięć muzyczno-ruchową;

3) zna różne sposoby realizacji rytmu muzycznego;

4) kreuje dzieło taneczne;

5) świadomie posługuje się językiem tańca;

6) zna historię rozwoju sztuki tańca w Polsce i na świecie oraz kanon dzieł tanecznych;

7) posiada wiedzę z zakresu dorobku wybitnych tancerzy, choreografów i teoretyków tańca;

8) analizuje dzieła taneczne;

9) rozpoznaje literaturę muzyczną, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł baletowych;

10) posiada podstawową wiedzę z zakresu muzyki: zna jej rodzaje, formy, style i kierunki w rozwoju historycznym;

11) wykonuje charakteryzację stosowaną w pracy zawodowej;

12) wykorzystuje wiedzę z zakresu przedmiotów teoretycznych i łączy ją z działaniami praktycznymi;

13) samodzielnie wyszukuje, selekcjonuje i ocenia informacje z zakresu przedmiotów teoretycznych, wykorzystując również nowoczesną technologię informacyjną i komunikacyjną;

14) przestrzega zasad bezpieczeństwa i higieny pracy w zawodzie tancerza;

15) posiada niezbędne kwalifikacje do występów publicznych;

16) publicznie prezentuje przygotowany program artystyczny (solo, w duecie lub w zespole);

17) zna realia swojego zawodu.

OBOWIĄZKOWE ZAJĘCIA EDUKACYJNE

AUDYCJE MUZYCZNE

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) posługuje się wiedzą z zakresu historii i teorii muzyki;

2) interpretuje muzykę różnych epok historycznych;

3) wyszukuje informacje o muzyce i różnych zagadnieniach z nią związanych.

Uczeń:

1) wypowiada się pisemnie i ustnie na temat historii muzyki, wybranych kompozytorów i ich twórczości;

2) dostrzega związki muzyki z wydarzeniami historycznymi i społecznymi oraz innymi dziedzinami sztuki;

3) prezentuje i uzasadnia swoje poglądy artystyczne.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę do analizy i opisu dzieł muzycznych;

2) czyta i interpretuje teksty o muzyce;

3) zna repertuar muzyczny z uwzględnieniem dzieł baletowych;

4) przedstawia i uzasadnia własny stosunek do poznanych dzieł muzycznych.

Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności kształtujące cechy osobowe, które pozwolą mu w przyszłości funkcjonować w społeczeństwie i realizować cele artystyczne.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) posługuje się terminami i pojęciami muzycznymi określającymi elementy dzieła muzycznego - rodzaje melodyki, rytmiki, harmoniki, kolorystyki, artykulacji, agogiki, dynamiki;

2) rozpoznaje rodzaje faktury muzycznej (np. homofoniczna, polifoniczna, instrumentalna, wokalna);

3) rozróżnia elementarne wyznaczniki budowy formalnej utworu muzycznego (np.: motyw, fraza, zdanie);

4) określa i charakteryzuje podstawowe zasady kształtowania formy (okresowość i ewolucyjność);

5) charakteryzuje zasady budowy oraz rozróżnia podstawowe formy i gatunki muzyczne;

6) charakteryzuje wybrane rodzaje muzyki klasycznej, ludowej, jazzowej, rozrywkowej;

7) rozróżnia i klasyfikuje na podstawie źródeł dźwięku instrumenty muzyczne oraz rodzaje zespołów wykonawczych;

8) poprawnie charakteryzuje poszczególne okresy w historii muzyki i wymienia kompozytorów reprezentatywnych dla danej epoki.

Uczeń:

1) wypowiada się o muzyce - stosuje terminologię muzyczną, charakteryzuje poszczególne epoki w historii muzyki, omawia wysłuchane utwory;

2) dostrzega i określa związki muzyki z wydarzeniami historycznymi i zjawiskami społecznymi, kulturą danej epoki oraz z innymi dziedzinami sztuki (tańcem, literaturą, malarstwem, filmem).

Uczeń:

1) analizuje słuchowo warstwę muzyczną wybranych dzieł muzycznych (z uwzględnieniem muzyki baletowej), wykorzystując zdobytą wiedzę i umiejętności;

2) ocenia i wartościuje muzykę oraz jej wykonanie, uzasadniając swoje poglądy;

3) dostrzega wartości muzyki, charakteryzuje wybrane kierunki muzyki jazzowej i rozrywkowej;

4) wykorzystuje źródła informacji o muzyce (słowniki, encyklopedie i leksykony muzyczne, monografie kompozytorów, podręczniki dla szkolnictwa muzycznego, Internet);

5) przygotowuje prezentacje multimedialne wybranych zagadnień muzycznych.

Uczeń:

1) przestrzega zasad kultury, etyki i prawa autorskiego;

2) szanuje dziedzictwo kulturowe swojego narodu i innych narodów;

3) organizuje swoją pracę;

4) potrafi dokonać prezentacji przygotowanej pracy;

5) współpracuje z partnerami w zespole w ramach przydzielonych zadań.

HISTORIA TAŃCA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) posługuje się pojęciami, terminami oraz faktami z zakresu teorii, historii i estetyki tańca, umożliwiającymi rozumienie dzieł tanecznych w przekroju historycznym oraz tekstów o tańcu;

2) samodzielnie poszukuje informacji o tańcu i jego dziejach.

Uczeń formułuje logiczną wypowiedź pisemną i ustną, prezentując i uzasadniając swoje opinie na temat dzieła tanecznego, jego twórców, kultury tanecznej, związków tańca z innymi dziedzinami sztuki, wydarzeniami historycznymi i społecznymi.

Uczeń:

1) wykorzystuje swoją wiedzę do opisu i analizy dzieła tanecznego w oparciu o materiał ikonograficzny i filmowy;

2) określa cechy dzieła, interpretuje wnioski wynikające z analizy i uzasadnia własne stanowisko.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) stosuje terminy i pojęcia z dziedziny teorii, estetyki i historii tańca dotyczące: technik tańca, technik wspomagających taniec, formy dzieła tanecznego, procesu powstawania dzieła i kanonów estetycznych sztuki tańca;

2) omawia strukturę organizacyjną i zasady funkcjonowania teatru jako miejsca działalności artystycznej choreografa, tancerza i pedagoga tańca;

3) charakteryzuje warsztat pracy tancerza, choreografa i pedagoga tańca;

4) charakteryzuje dzieła i widowiska taneczne charakterystyczne dla poszczególnych epok;

5) charakteryzuje epoki, style i kierunki tańca z uwzględnieniem chronologii i kręgu kulturowego: kultura pierwotna, starożytność, średniowiecze, renesans, barok, klasycyzm, romantyzm, II połowa XIX wieku, współczesność (wiek XX i XXI);

6) charakteryzuje dokonania wybranych polskich i światowych zespołów baletowych XX i XXI wieku;

7) omawia historię baletu polskiego, w tym szkolnictwa baletowego;

8) charakteryzuje szkoły tańca klasycznego (francuska, włoska, rosyjska, duńska, amerykańska, angielska);

9) omawia polskie i zagraniczne konkursy i festiwale taneczne XXI wieku;

10) charakteryzuje polskie tańce narodowe: krakowiaka, mazura, oberka, poloneza oraz kujawiaka w aspekcie historycznym i artystycznym;

11) charakteryzuje kulturę ludową wybranych regionów Polski (Kaszuby, Kurpie, Łowicz, Wielkopolska, Śląsk, Podhale), ze szczególnym zwróceniem uwagi na elementy tańca i obrzędy;

12) charakteryzuje sylwetki i dorobek artystyczny wybranych polskich choreografów (Conrad Drzewiecki, Witold Gruca, Janina Jarzynówna-Sobczak, Krzysztof Pastor, Feliks Parnell, Henryk Tomaszewski, Roman Turczynowicz, Emil Wesołowski, Ewa Wycichowska, Piotr Zajlich) i tancerzy (Barbara Bittnerówna, Alicja Boniuszko, Ewa Głowacka, Olga Sawicka, Stanisław Szymański, Wojciech Wiesiołłowski, Leon Wójcikowski);

13) charakteryzuje sylwetki i dorobek artystyczny wybranych choreografów zagranicznych (Alvin Ailey, Karole Armitage, Frederick Ashton, George Balanchine, Pina Bausch, Maurice Béjart, August Bournonville, Carolyn Carlson, John Cranko, Birgit Cullberg, Merce Cunningham, Mats Ek, Michaił Fokin, William Forsythe, Martha Graham, Jurij Grigorowicz, Bill T. Jones, Kurt Jooss, Anne Teresa de Keersmaeker, Jiří Kylián, José Limón, Hans van Manen, Maguy Marin, Leonid Miasin, John Neumeier, Alvin Nicolais, Bronisława Niżyńska, Wacław Niżyński, Jean-Georges Noverre, Marius Petipa, Jules Perrot, Roland Petit, Angelin Preljocaj, Jerome Robbins, Heinz Spoerli, Filippo Taglioni, Sasha Waltz, Mary Wigman, Ninette de Valois, Wim Vandekeybus) i tancerzy (Alicia Alonso, Michaił Barysznikow, Jorge Donn, Isadora Duncan, Margot Fonteyn, Carla Fracci, Sylvie Guillem, Marcia Haydée, Władimir Małachow, Rudolf Nurejew, Maja Plisiecka, Galina Ułanowa);

14) charakteryzuje twórczość wybranych teoretyków tańca i ruchu oraz pedagogów (Pierre Beauchamp, Carlo Blassis, Enrico Cecchetti, Emil Jaques-Dalcroze, François Delsarte, Michaił Fokin, Martha Graham, Doris Humphrey, Rudolf von Laban, Jean-Georges Noverre, Agryppina Waganowa);

15) charakteryzuje sylwetkę i dorobek artystyczny choreografów i tancerzy reprezentatywnych dla współczesnej kultury tanecznej w Polsce i na świecie.

Uczeń:

1) prezentuje poglądy na temat kultury tanecznej i dokonań w dziedzinie tańca;

2) porównuje dzieła taneczne, epoki, style, kierunki oraz sposoby interpretacji dzieł tanecznych;

3) łączy taniec lub widowisko taneczne z twórcą, epoką, stylem lub kierunkiem tańca;

4) dostrzega i opisuje podobieństwa i różnice epok, stylów i kierunków tańca;

5) dostrzega i opisuje podobieństwa i różnice interpretacji tych samych dzieł przez różnych tancerzy i/lub choreografów;

6) krytycznie ocenia dzieła taneczne, epoki, style i kierunki;

7) charakteryzuje osiągnięcia artystyczne tancerzy;

8) omawia związki między zjawiskami artystycznymi w dziedzinie tańca i wydarzeniami społeczno-politycznymi;

9) formułuje opinie, dokonując syntezy różnych zjawisk kultury tanecznej reprezentatywnych dla poszczególnych epok, stylów, kierunków (dzieła, twórcy, wykonawcy).

Uczeń:

1) opisuje i analizuje techniki tańca oraz kanony estetyczne dzieł tanecznych w kontekście epoki, stylu i kierunku tańca;

2) opisuje i analizuje sposoby interpretacji dzieł tanecznych przez choreografów i tancerzy;

3) analizuje rozwój tańca w ujęciu chronologicznym (fakty, cechy epoki, reprezentatywne style, kierunki i szkoły);

4) analizuje dzieło taneczne - jego formę i treść (np. kompozycję czasowo-przestrzenną, wątki fabularne, główne postacie, symbolikę, związki z epoką);

5) analizuje związki tańca z innymi dziedzinami sztuki poprzez interpretację różnych elementów, np. wątku fabularnego zaczerpniętego z literatury, tła dźwiękowego, elementów scenografii oraz wykorzystanych środków multimedialnych;

6) opisuje i analizuje uwarunkowania społeczne i historyczno-kulturowe sztuki tańca, ze szczególnym uwzględnieniem:

7) zna następujące teksty kultury:

za) Kopciuszek(Maguy Marin),

zb) Bolero(Maurice Béjart),

zc) Dama kameliowa(John Neumeier),

zd) Notre-Dame de Parislub Carmen(Roland Petit),

ze) Revelation(Alvin Ailey),

zf) West Side Story(Jerome Robbins),

zg) Channels/Inserts(Merce Cunningham),

zh) Cafe Müeller(Pina Bausch),

zi) Dydona i Eneasz(Sasha Waltz).

PARTNEROWANIE

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń posiada wiedzę dotyczącą: sposobów tańczenia w duecie oraz w grupie, umożliwiającą prawidłowe wykonanie elementów i póz charakterystycznych dla różnych technik tańca. Stosuje terminologię przedmiotową.

Uczeń wykonuje łączone w kombinacjach i etiudach tanecznych elementy i pozy charakterystyczne dla tańca w duecie oraz w grupie, z uwzględnieniem: różnych technik, współpracy z partnerem oraz poruszania się w przestrzeni.

Uczeń stosuje wiedzę do scenicznej prezentacji tańca w duecie i w grupie, nadając mu artystyczny kształt przez właściwą i charakterystyczną dla różnych technik tańca interpretację muzyczno-ruchową.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) określa czynności partnera i partnerki w duecie lub w grupie;

2) nazywa poszczególne elementy partnerowania;

3) posługuje się terminologią w zakresie partnerowania, odpowiednią dla danej techniki tańca;

4) opisuje sposoby wykonywania poszczególnych elementów partnerowania w duecie lub w grupie.

Uczeń:

1) wykonuje łączone w kombinacje i etiudy taneczne elementy:

2) wykonuje kroki (pas) łączące i pomocnicze;

3) wykonuje zwroty, obroty i pirouettes w technice tańca klasycznego lub w innej technice tańca;

4) wykonuje oprowadzenia w pozach adekwatnych do różnych technik tańca;

5) wykonuje uniesienia, podnoszenia i przenoszenia;

6) wykonuje padające pozy i położenia;

7) wykonuje w partnerowaniu elementy małego, średniego i grand allegro w technice tańca klasycznego lub w innej technice tańca.

Uczeń:

1) w procesie nauczania doskonali umiejętności techniczne, które pozwolą mu prezentować taniec w duecie lub w grupie;

2) poprzez nabyte umiejętności prezentuje układ choreograficzny, zachowując styl epoki, charakter muzyki i właściwą interpretację choreografii;

3) nabywa umiejętności, które przygotowują go do podjęcia pracy w zawodzie i do dalszego kreatywnego rozwoju umiejętności technicznych i wyrazu artystycznego.

REPERTUAR

Nie określa się podstawy programowej przedmiotu „repertuar”, ponieważ podczas zajęć repertuarowych nauczyciele pracują z uczniami najczęściej indywidualnie nad choreografiami w wybranej technice, przygotowując uczniów do występów scenicznych oraz rywalizacji konkursowych. Repertuar jest prowadzony w zakresie zajęć: taniec klasyczny, taniec współczesny, taniec ludowy i charakterystyczny oraz taniec dawny z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb i możliwości uczniów oraz możliwości kadrowych i lokalowych szkoły. Repertuar szkolny nie musi być wykorzystany w pełnym wymiarze oraz nie jest oceniany.

RYTMIKA

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe zasady muzyki i notacji muzycznej;

2) posługuje się podstawowym zasobem pojęć i terminów muzycznych.

Uczeń umiejętnie operuje głosem, dokonuje analizy słuchowej, odtwarza tematy, motywy melodyczno-rytmiczne i kształci pamięć muzyczną.

Uczeń doskonali koordynację słuchowo-ruchową i przekłada poszczególne elementy dzieła muzycznego na język ciała.

Uczeń:

1) kreuje i odtwarza wypowiedzi muzyczne (indywidualnie i zbiorowo), wykorzystując głos, ruch, grę na instrumentach muzycznych;

2) korzysta z literatury muzycznej i dostępnych materiałów w źródłach internetowych.

Uczeń komunikuje się w grupie i odpowiada za podejmowane działania.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia wartości rytmiczne nut i pauz;

2) stosuje zasady notacji muzycznej (pięciolinia, klucz wiolinowy, znaki chromatyczne, nazwy solmizacyjne i literowe nut);

3) posługuje się pojęciami muzycznymi (akcent, miara, takt, kreska taktowa, oznaczenia metryczne);

4) posługuje się pojęciami i oznaczeniami muzycznymi dotyczącymi wybranych elementów dzieła muzycznego, takich jak: rytm, melodia, harmonia, agogika, dynamika, artykulacja, faktura, barwa, forma (AB, ABA, rondo, kanon);

5) rozróżnia takty proste i złożone;

6) rozpoznaje regularny i nieregularny podział wartości rytmicznych;

7) wykonuje grupy rytmiczne (ćwierćnutowo-ósemkowe, ósemkowo-szesnastkowe);

8) realizuje tematy rytmiczne z przedtaktem;

9) rozumie zasady tworzenia rytmów uzupełniających;

10) realizuje łańcuch tematów rytmicznych;

11) realizuje różne formy polirytmii i polimetrii;

12) realizuje w różnoraki sposób tematy rytmiczne;

13) rozróżnia takty ósemkowe.

Uczeń:

1) stosuje zasady prawidłowego oddychania w mowie i śpiewie;

2) śpiewa z prawidłową dykcją i intonacją;

3) realizuje głosem zapis nutowy z użyciem nazw solmizacyjnych i literowych;

4) gra i śpiewa proste struktury melodyczno-rytmiczne;

5) rozpoznaje struktury muzyczne (gamę, trójdźwięk);

6) zapisuje tematy rytmiczne;

7) wykonuje piosenki jednogłosowe i kanony;

8) gra na instrumentach.

Uczeń:

1) wykazuje się świadomością własnego ciała;

2) komponuje ruch zgodnie z frazą muzyczną;

3) posiada koordynację słuchowo-ruchową oraz orientację w przestrzeni;

4) przekłada poszczególne elementy dzieła muzycznego na język ciała, dbając o estetykę ruchu i precyzję wykonawczą;

5) łączy umiejętność koncentracji, podzielności uwagi, szybkiej reakcji i samokontroli.

Uczeń:

1) improwizuje rytmy, motywy melodyczno-rytmiczne;

2) tworzy własne etiudy muzyczno-ruchowe w oparciu o zagadnienia realizowane na lekcjach;

3) wyraża stany emocjonalne i pojęcia za pomocą ruchu i dźwięku;

4) wykorzystuje rytm słowa w praktycznych działaniach muzyczno-ruchowych;

5) interpretuje ruchem muzykę indywidualnie lub w grupie;

6) wykonuje kompozycje przestrzenno-ruchowe;

7) wykazuje kreatywność w realizacji zadań zarówno indywidualnych, jak i grupowych.

Uczeń:

1) szanuje siebie i innych;

2) adekwatnie reaguje na sytuacje społeczne;

3) konsekwentnie dąży do celu;

4) ponosi odpowiedzialność za podejmowane działania;

5) współpracuje w zespole;

6) buduje relacje oparte na zaufaniu i dzieleniu się wiedzą.

TANIEC DAWNY

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) posiada wiedzę z zakresu: stylu i charakteru tańców dawnych, muzyki dawnej, obyczajowości, estetyki i kultury dawnych epok;

2) zna twórczość teoretyczną i choreograficzną mistrzów tańca z różnych epok, systemy notacji tańców dawnych oraz terminologię tańca dawnego.

Uczeń:

1) wykonuje dawne tańce do muzyki z epoki: w odpowiednim dla nich stylu i charakterze, solo i w zespole, w kostiumie historycznym;

2) posługuje się rekwizytem właściwym dla danego stylu i epoki;

3) dysponuje koordynacją ruchów, właściwą dla tańca dawnego, oraz precyzyjnie porusza się w przestrzeni.

Uczeń:

1) interpretuje dawny taniec do muzyki charakterystycznej dla danej epoki i stylu;

2) kreuje charaktery postaci za pomocą retoryki gestu, ekspresji ciała i maski;

3) odpowiedzialnie współtworzy dzieło taneczne w zespole i w przestrzeni.

Uczeń jest przygotowany do pracy w zespole realizującym repertuar tańca dawnego oraz do współpracy z zespołem muzyki dawnej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia style taneczne, rozpoznaje formy i kierunki tańca w poszczególnych epokach historycznych - od XVI do XIX wieku;

2) definiuje formy taneczne występujące w różnych epokach;

3) objaśnia kroki, figury i terminologię taneczną w poszczególnych tańcach dawnych;

4) dobiera utwory muzyczne do określonych stylów i form tanecznych;

5) charakteryzuje twórczość teoretyczną i choreograficzną mistrzów tańca z różnych epok;

6) rozpoznaje systemy notacji tańców dawnych;

7) definiuje kanony estetyki w poszczególnych epokach;

8) identyfikuje kostium charakterystyczny dla każdego stylu tańca;

9) opisuje obyczaje i wzorce zachowań w epokach dawnych;

10) stosuje terminologię z zakresu tańca dawnego.

Uczeń:

1) wykonuje wybrane tańce dawne - od XVI do XIX wieku;

2) stosuje właściwy styl dla każdej formy tanecznej;

3) dobiera charakter ruchu i postaci do konkretnej formy tanecznej;

4) wykonuje tańce solo i w grupie;

5) posiada koordynację ruchu właściwą dla tańca dawnego;

6) porządkuje przestrzeń taneczną w sposób świadomy i precyzyjny;

7) łączy formy taneczne z odpowiednią dla nich muzyką;

8) posługuje się kostiumem historycznym i rekwizytem, właściwym dla danego stylu tańca.

Uczeń:

1) interpretuje dzieło taneczne z poszczególnych epok, stylów i kierunków - od XVI do XIX wieku;

2) kreuje charakter postaci za pomocą retoryki gestu, ekspresji ciała i maski oraz w choreografiach z repertuaru tańca dawnego;

3) aktywnie współtworzy dzieło taneczne w zespole;

4) świadomie planuje przestrzeń taneczną;

5) prezentuje ekspresję taneczną, wykorzystując afekty stosowane w muzyce dawnej.

Uczeń:

1) przygotowuje prezentację sceniczną różnych form tanecznych w poszczególnych epokach, stylach i kierunkach - od XVI do XIX wieku;

2) tworzy kreatywną interpretację choreografii z repertuaru tańców dawnych;

3) aktywnie realizuje choreografię zespołową;

4) jest otwarty na poznawanie nowych form i technik tanecznych;

5) kompetentnie i twórczo współpracuje z zespołem muzyki dawnej;

6) świadomie i pewnie prezentuje swoje emploi.

TANIEC KLASYCZNY

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń posiada podstawy teoretyczne i wiedzę niezbędną do prawidłowej realizacji zadań praktycznych w zakresie techniki tańca klasycznego.

Uczeń:

1) posiada podstawowe umiejętności praktyczne z zakresu tańca klasycznego;

2) prezentuje precyzję wykonawczą, świadomość ciała i koordynację muzyczno-ruchową;

3) stosuje technikę tańca klasycznego jako rzetelną podbudowę dla innych technik tańca.

Uczeń umiejętnie i świadomie stosuje wiedzę teoretyczną oraz praktyczną w wypracowywaniu artystycznej formy tańca klasycznego, pozwalającej na wyrażanie wartości estetycznych i osobowości ucznia w prezentacji swoich umiejętności tanecznych.

Uczeń:

1) kreatywnie, odpowiedzialnie i w pełni świadomie wykorzystuje swoją wiedzę i umiejętności w realizacji zadań artystycznych;

2) dostrzega procesy ewolucji zachodzące w technice tańca klasycznego.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) posługuje się francuską terminologią stosowaną w dziedzinie tańca klasycznego, jej zapisem i wymową;

2) definiuje zasady wykonywanych ćwiczeń;

3) dostrzega związek anatomicznej budowy ciała z jakością wykonywanego ruchu tanecznego;

4) definiuje podstawowe zasady budowania lekcji i kombinacji w tańcu klasycznym;

5) rozpoznaje różnorodność i specyfikę stylu znanych szkół baletowych;

6) analizuje związek muzyki z ruchem;

7) rozpoznaje dzieła światowej literatury baletowej;

8) objaśnia taniec przez określenie różnych cech ruchu;

9) poddaje analizie pracę innych;

10) charakteryzuje formy baletowe pod względem technicznym i artystycznym;

11) korzysta z uwag pedagoga skierowanych do niego i innych uczniów;

12) definiuje pojęcie baletu współczesnego (neoklasyka, klasyka współczesna).

Uczeń:

1) prezentuje prawidłową postawę ciała w ćwiczeniach tańca klasycznego przy drążku i na środku sali;

2) stosuje prawidłowe pozycje rąk i nóg oraz położenia ciała i pozy;

3) kontroluje wymagane ustawienie en dehors podczas wykonywanych ćwiczeń;

4) prezentuje poczucie równowagi w ustawieniu na dwóch i na jednej nodze;

5) wykonuje:

6) wykazuje się koordynacją muzyczno-ruchową i swobodą wykonawczą;

7) wykonuje ćwiczenia w tempie właściwym dla zawodowego tancerza;

8) umiejętnie i świadomie wykorzystuje potencjał swojego ciała;

9) koryguje samodzielnie swoje błędy wykonawcze.

Uczeń:

1) interpretuje w swobodny sposób fragmenty repertuaru baletowego;

2) obserwuje pracę innych uczniów podczas ćwiczeń;

3) stosuje świadomie niuanse tańca klasycznego;

4) nadaje swoim ruchom wyrazistość, ekspresję i indywidualny rys;

5) angażuje się w projekty artystyczne szkoły;

6) rozwija własne zdolności artystyczne i umiejętności interpretacyjne;

7) jest świadomy korelacji świata muzyki i tańca.

Uczeń:

1) charakteryzuje się odpornością psychiczną, pasją, wytrwałością i dyscypliną zawodową;

2) wykazuje poczucie zdrowej ambicji i motywacji do stałego doskonalenia swoich umiejętności zawodowych;

3) akceptuje wkład intensywnego wysiłku fizycznego w pracy zawodowej;

4) kreatywnie realizuje postawione przed nim zadania artystyczne;

5) sprawnie zapamiętuje zadane układy taneczne;

6) dojrzale prezentuje swoje umiejętności w tańcu solowym, w duetach i w grupie;

7) świadomie panuje nad tremą;

8) wykazuje zaangażowanie i entuzjazm w pracy;

9) organizuje swoją pracę zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i higieny zawodu tancerza;

10) współpracuje w sposób odpowiedzialny z zespołem realizatorów i innych wykonawców.

TANIEC LUDOWY I CHARAKTERYSTYCZNY

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń posiada wiedzę teoretyczną na temat polskich tańców narodowych, tańców góralskich i wybranych tańców innych narodów. Wiedza ta umożliwia mu wykonanie elementów i figur tanecznych w formie właściwej dla danego stylu tanecznego, z uwzględnieniem charakteru tych tańców i muzyki. Uczeń stosuje terminologię z zakresu przedmiotu.

Uczeń wykonuje kroki i figury taneczne polskich tańców narodowych, tańców góralskich i wybranych tańców innych narodów w formie właściwej dla danego stylu i charakteru tych tańców. Współpracuje z partnerem i w zespole oraz sprawnie porusza się w kompozycji przestrzennej typowej dla poszczególnych tańców.

Uczeń stosuje wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne do scenicznej kreacji polskich tańców narodowych, tańców góralskich i wybranych tańców innych narodów, nadając im artystyczny kształt poprzez właściwą dla danego stylu tańca interpretację muzyczno-ruchową.