Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 6 września 2017 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego w publicznych szkołach artystycznych

1) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki;

3) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny;

4) świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe środki wyrazu artystycznego w kreowaniu przestrzeni wystawienniczej i form przestrzennych reklamowych (kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, faktura, znak, litera itp.);

2) charakteryzuje podstawowe funkcje przestrzeni użytkowej;

3) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania zastosowanych środków artystycznych;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz techniki i technologie stosowane w projektowaniu przestrzennym, takie jak: stelaż, etalaż, stand, display, systemy wystawiennicze;

5) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z kompozycją przestrzenną.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się materiałami i narzędziami plastycznymi;

2) planuje pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą;

3) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania;

4) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (kompozycja brył i przestrzeni, światło, kolor, forma, faktura, znak, litera itp.);

5) w pracach uwzględnia elementy graficzne i typograficzne;

6) w pracach projektowych stosuje środki perswazji, wykorzystując wiedzę z zakresu psychologii i psychofizjologii widzenia;

7) wyszukuje i trafnie stosuje gotowe elementy służące aranżacji przestrzeni wystawienniczej: meble, oświetlenie, systemy wystawiennicze, gabloty, ścianki ekspozycyjne itp.;

8) w oparciu o obowiązujące normy i zasady rysunku technicznego i perspektywy, tworzy specjalistyczną dokumentację swoich projektów;

9) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc projekty przestrzenne;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia;

3) nakreśla plan realizowanego zadania;

4) w swoich projektach czerpie z różnorodnych inspiracji, a także z dorobku kulturowego;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności;

6) dokonuje ewaluacji swoich osiągnięć.

SPECJALNOŚĆ: FOTOGRAFIA I FILM

Specjalizacja: ANIMACJA FILMOWA

Animacja filmowa to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń zdobywa wiedzę dotyczącą podstawowych zagadnień z zakresu animacji i jej historii. Kształci umiejętności związane z różnymi technikami animacji filmowej, tj. przetwarzania i ożywienia na ekranie statycznych obrazów rysunkowych, kukiełkowych itp., poprzez filmowanie kolejnych faz ruchu narysowanego lub odpowiednio ustawionego obiektu statycznego. Animacja filmowa rozwija wyobraźnię czasowo-ruchową i wrażliwość na zmianę faz ruchu. Ze względu na specyfikę pracy przy animacji filmowej, nauka odbywa się poprzez działania praktyczne, zwłaszcza zespołowe. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do podjęcia pracy lub do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zapoznaje się z historią animacji filmowej, teoretycznymi zasadami tworzenia ruchu i innymi zagadnieniami związanymi z tą dyscypliną;

2) rozpoznaje różne techniki animacji filmowej.

Uczeń, poprzez realizację form animacyjnych, poznaje podstawowe techniki animacji filmowej w praktyce oraz samodzielnie dobiera odpowiednią technikę do realizacji zadania.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna dorobek polskiej i światowej animacji filmowej;

2) zna zjawisko animacji ruchu, zarówno w zakresie optyki, jak i psychofizjologii widzenia oraz zna pojęcia: animacja rysunkowa, wycinankowa, kukiełkowa i inne stosowane w animacji filmowej;

3) definiuje podstawowe pojęcia z zakresu przygotowania projektu, realizacji różnych form animacji filmowej oraz zasad organizacji produkcji;

4) rozpoznaje i definiuje główne techniki animacji filmowej;

5) zna zasady tworzenia ruchu - iluzji ruchu i bezwładności wzroku;

6) wykazuje się znajomością zagadnień teoretycznych związanych z poszczególnymi etapami pracy nad produkcją animacji filmowej;

7) zna zasady tworzenia scenariusza i scenopisu filmowego (scenopisu obrazkowego - ang. storyboard).

Uczeń:

1) dobiera właściwe techniki animacji filmowej do realizacji formy animacyjnej;

2) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej;

3) odpowiednio planuje pracę, dzieląc ją na etapy: preprodukcji, produkcji, postprodukcji;

4) tworzy ćwiczeniowe formy animacyjne w podstawowych technikach animacji filmowej;

5) sporządza scenariusz animacji filmowej oraz poddaje go analizie;

6) planuje założenia budżetu na realizację formy animacyjnej;

7) realizuje animację filmową jako część projektu przedłożonego do wykonania lub samodzielne zadanie;

8) dokonuje montażu animacji filmowej z zespołem realizacyjnym a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

9) udźwiękawia animację filmową z realizatorem dźwięku, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

10) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu;

11) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować;

12) przestrzega praw autorskich i pokrewnych zarówno w fazie wstępnego projektu, jak i jego realizacji.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje różne pojęcia za pomocą formy animacyjnej;

2) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz technicznych w animacji filmowej historycznej, współczesnej, a także w pracach własnych;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: łączenie i wykorzystanie różnych technik animacji filmowej.

Specjalizacja: ANIMACJA KOMPUTEROWA

Animacja komputerowa to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń zdobywa wiedzę dotyczącą podstawowych zagadnień z zakresu animacji i jej historii oraz śledzi aktywnie zmiany techniczne i technologiczne w obrębie animacji komputerowej. Kształci umiejętności związane z nowoczesnymi technikami animacji filmowej, tj. przetwarzania i ożywienia na ekranie statycznych obrazów i tworzenie ruchomych z wykorzystaniem technik, technologii i systemów komputerowych dwu- i trójwymiarowych (ang. Computer Generated Imaging- CGI). Animacja dwuwymiarowa - 2D, a w szczególności trójwymiarowa - 3D jako cyfrowy kontynuator sztuki animacji nieruchomych obiektów trójwymiarowych rozwija wyobraźnię czasowo-ruchową i wrażliwość na zmianę faz ruchu. Ze względu na specyfikę pracy przy animacji komputerowej, nauka odbywa się poprzez działania praktyczne, zwłaszcza zespołowe. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do podjęcia pracy m.in. w zakresie projektowania aplikacji mobilnych, przestrzeni wirtualnej czy gier komputerowych lub do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zapoznaje się z historią animacji, w tym w szczególności animacji komputerowej - 2D i 3D, teoretycznymi zasadami tworzenia ruchu i innymi zagadnieniami związanymi z tą dyscypliną;

2) rozpoznaje różne techniki animacji dwu- i trójwymiarowej.

Uczeń, poprzez realizację form animacyjnych, poznaje podstawowe techniki animacji komputerowej w praktyce oraz samodzielnie dobiera odpowiednią technikę do realizacji zadania, w szczególności łącząc ją z innymi elementami powstającego dzieła, w szczególności z dźwiękiem, muzyką, narracją.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna dorobek polskiej i światowej animacji, w szczególności komputerowej;

2) zna zjawisko animacji ruchu zarówno w zakresie optyki, jak i psychofizjologii widzenia;

3) definiuje podstawowe pojęcia z zakresu przygotowania projektu, realizacji różnych form animacji dwu- i trójwymiarowej oraz zasad organizacji produkcji;

4) rozpoznaje i definiuje główne techniki animacji 2D oraz 3D oraz rozumie zasady języka programowania;

5) zna zasady działania różnych systemów operacyjnych i programów komputerowych (w tym silników graficznych 2D oraz 3D) oraz stosowanych sprzętów w projektowaniu animacji komputerowej;

6) wykazuje się znajomością zagadnień teoretycznych związanych z poszczególnymi etapami pracy nad projektem animacji komputerowej,

7) zna zasady tworzenia scenariusza i scenopisu filmowego (scenopisu obrazkowego - ang. storyboard), aplikacji mobilnych i gier komputerowych, efektów specjalnych w filmach, prezentacji multimedialnych, wizualizacji (danych) oraz przestrzeni wirtualnej (form użytkowych czy elementów architektury), reklam, grafiki telewizyjnej, programów edukacyjnych.

Uczeń:

1) dobiera właściwe techniki animacji komputerowej do realizacji formy animacyjnej;

2) organizuje warsztat pracy, dobierając właściwe narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej;

3) odpowiednio planuje pracę zgodzie z przedłożonym do realizacji scenariuszem i scenopisem, dzieli ją na etapy: preprodukcji, produkcji, postprodukcji;

4) tworzy różnorodne formy animacyjne w podstawowych technikach animacji komputerowej, zaczynając od elementarnych form realizacyjnych poprzez stosowane w powszechnym użyciu (automatyczną animację ruchu i kształtu) po techniki specjalistyczne (postawy animacji postaci - animacji proceduralnej), oraz stosuje techniki przechwytywania ruchu (tzw. mocap - ang. motion capture);

5) sporządza prosty scenariusz animacji komputerowej oraz poddaje go analizie;

6) planuje założenia budżetu na realizację formy animacyjnej;

7) realizuje animację komputerową jako część projektu przedłożonego do wykonania lub samodzielnego zadania;

8) dokonuje montażu animacji komputerowej z zespołem realizacyjnym, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

9) udźwiękawia animację filmową z realizatorem dźwięku, a w przypadku prostego projektu - samodzielnie;

10) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu;

11) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować;

12) przestrzega praw autorskich i pokrewnych zarówno w fazie wstępnego projektu, jak i jego realizacji.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje różne pojęcia za pomocą formy animacyjnej;

2) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz technicznych animacji komputerowych w pracach własnych i innych;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: łączenie i wykorzystanie różnych technik artystycznych przy wykorzystaniu technik i technologii komputerowych.

Specjalizacja: FOTOGRAFIA ARTYSTYCZNA

Fotografia artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń w procesie kształcenia zdobywa wiedzę z zakresu historii fotografii, techniki i technologii klasycznego obrazu fotograficznego. Poznaje możliwości nowoczesnych narzędzi cyfrowych, fotografowania i tworzenia obrazów za pomocą nowoczesnych programów komputerowych. Kształcenie w zakresie tej specjalności przygotowuje ucznia do podjęcia pracy oraz do nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje historię fotografii artystycznej, rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z nią związane;

2) wykazuje się umiejętnością wyszukiwania potrzebnych informacji w celu poszerzania wiedzy.

Uczeń:

1) potrafi świadomie zaplanować wykonanie wyznaczonego celu lub zadania, wykorzystując współczesne techniki i technologie oraz posługując się językiem sztuki fotograficznej;

2) w swoich działaniach łączy możliwości różnych obszarów fotografii;

3) świadomie wykorzystuje zdobytą wiedzę.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii fotografii;

2) rozróżnia i definiuje poszczególne rodzaje fotografii;

3) definiuje pojęcia z zakresu języka fotografii, techniki i technologii;

4) rozpoznaje poszczególne elementy budowy obrazu fotograficznego;

5) zna i rozróżnia najnowsze narzędzia do zapisu obrazu cyfrowego, obrazowania fotograficznego;

6) potrafi określić możliwości współczesnych aparatów fotograficznych i optyki;

7) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne realizowanego projektu;

8) zna podstawowe rodzaje źródeł światła i ich zastosowanie;

9) dostrzega rolę fotografii artystycznej we współczesnym świecie;

10) rozumie znaczenie autoprezentacji i przedstawiania realizowanych prac.

Uczeń:

1) umiejętnie i bezpiecznie korzysta ze sprzętu i z urządzeń fotograficznych;

2) dobiera odpowiedni sprzęt do wykonania zadania;

3) planuje kolejne etapy pracy od koncepcji do realizacji zadania fotograficznego;

4) wykorzystuje w praktyce wiedzę z zakresu fotografii i budowy obrazu fotograficznego;

5) stosuje w praktyce wiedzę z zakresu współczesnych możliwości przetwarzania obrazu fotograficznego;

6) planuje koszty i przewiduje nakład czasu niezbędny do realizacji zadania;

7) prezentuje własny dorobek fotograficzny;

8) dokumentuje swoje dokonania artystyczne.

Uczeń:

1) nakreśla plan realizowanego projektu;

2) wprowadza nowatorskie i eksperymentalne działania, korzystając również z możliwości innych dziedzin artystycznych, zwłaszcza multimediów;

3) włącza najnowsze osiągnięcia techniki i technologii do kreacji swoich projektów;

4) swoją twórczością potrafi odnieść się do dorobku wybitnych fotografów, korzystając z ich doświadczeń i inspirując się ich pracami;

5) wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności w twórczy sposób;

6) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych własnych dokonań.

Specjalizacja: REALIZACJA OBRAZU FILMOWEGO

Realizacja obrazu filmowego to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń w procesie kształcenia zdobywa wiedzę z zakresu historii filmu, języka filmowego oraz z techniki i technologii. Potrafi zastosować ją w praktyce, posługując się współczesnymi środkami twórczymi. Poznaje wszystkie etapy tworzenia utworu filmowego, możliwości nowoczesnych narzędzi i zaawansowanych programów komputerowych. Kształcenie w tej specjalności przygotowuje ucznia do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawy historii filmu oraz język filmowy;

2) przyswaja terminy i pojęcia związane z tą dziedziną twórczości;

3) poznaje możliwości narzędzi do rejestracji obrazu filmowego;

4) uczy się samodzielnie oceniać i prezentować swoje pomysły i realizacje.

Uczeń:

1) świadomie planuje wyznaczone zadanie i organizuje warsztat pracy;

2) wykorzystuje współczesne możliwości tworzenia obrazu filmowego oraz dostępne techniki i technologie;

3) posługując się językiem mediów, wykorzystuje w swoich działaniach wiedzę i umiejętności praktyczne z pogranicza filmu oraz innych obszarów sztuk audiowizualnych.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę w działaniach twórczych;

2) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

3) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii filmu;

2) wymienia wybitnych klasyków filmu i charakteryzuje ich twórczość;

3) rozróżnia poszczególne gatunki filmowe;

4) rozróżnia i definiuje pojęcia z zakresu języka filmu, jego techniki i technologii;

5) rozpoznaje poszczególne elementy budowy utworu filmowego;

6) definiuje pojęcia z zakresu kompozycji i struktury dzieła filmowego;

7) zna najważniejsze zasady montażu filmowego;

8) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne realizowanego projektu;

9) zna możliwości techniczne dostępnego sprzętu audio-wideo;

10) zna podstawowe rodzaje źródeł światła i ich zastosowanie;

11) samodzielnie opisuje poszczególne etapy produkcji filmu;

12) przeprowadza analizę dzieł wybranych twórców;

13) dostrzega istotną rolę filmu we współczesnym świecie.

Uczeń:

1) przygotowuje koncepcję i plan realizacji zadania filmowego;

2) organizuje i koordynuje prace zespołu realizatorów;

3) dobiera odpowiedni sprzęt do wykonania zadania;

4) w działaniach praktycznych stosuje wiedzę z zakresu języka filmu i budowy utworu filmowego;

5) planuje koszty i przewiduje czas niezbędny do realizacji zadania;

6) stosuje w praktyce wiedzę z zakresu montażu;

7) bezpiecznie obsługuje sprzęt i urządzenia do rejestracji obrazu i dźwięku;

8) prezentuje własny dorobek filmowy;

9) zdobywa informacje z różnych źródeł i rozwija swoją wiedzę;

10) dokumentuje swoje dokonania.

Uczeń:

1) podejmuje i koordynuje planowane zadania;

2) nakreśla kształt realizowanego projektu;

3) wprowadza nowatorskie i eksperymentalne sposoby działania;

4) dobiera właściwe techniki i technologie do kreacji swoich projektów;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności.

Specjalizacja: REALIZACJE INTERMEDIALNE

Realizacje intermedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń w procesie kształcenia zdobywa wiedzę z zakresu działań intermedialnych, m.in.: fotografii, filmu, wideo, animacji; poznaje możliwości nowoczesnych technik i technologii do rejestracji, edycji i emisji obrazu oraz dźwięku. Po zakończeniu nauki w zakresie tej specjalności absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje historię mediów oraz zagadnienia teoretyczne i warsztatowe związane z obszarem działań intermedialnych;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia;

3) potrafi samodzielnie sformułować i ocenić swoje koncepcje.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę do realizacji wielopoziomowych zadań;

2) świadomie stosuje nowoczesne środki techniczne, łączy w swoich działaniach intermedialnych elementy z różnych obszarów audiowizualnych;

3) eksperymentuje i poszukuje oryginalnych rozwiązań;

4) prawidłowo dokumentuje i upowszechnia wykonaną pracę.

Uczeń:

1) kreuje, eksperymentuje i poszukuje własnych rozwiązań;

2) w projektach wykorzystuje zdobytą wiedzę z różnych obszarów nauki i sztuki;

3) umiejętnie transponuje idee na plastyczne działania intermedialne;

4) profesjonalnie archiwizuje, prezentuje, analizuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe dokonania w historii mediów;

2) rozróżnia i definiuje poszczególne kierunki, rodzaje i trendy mediów;

3) definiuje i stosuje pojęcia z zakresu języka działań intermedialnych;

4) rozpoznaje i nazywa poszczególne fazy realizacji prac w różnych mediach;

5) rozróżnia i wymienia podstawowe cechy pokrewnych dyscyplin, np.: fotografii, filmu, wideo, animacji, technik realizacji dźwięku i obrazu;

6) rozróżnia i charakteryzuje najnowsze narzędzia do rejestracji, edycji i emisji;

7) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne zadanego projektu oraz sporządza plan pracy;

8) dostrzega znaczenie działań z pogranicza różnych mediów we współczesnym świecie.

Uczeń:

1) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki i sprzęt do jej wykonania;

2) planuje kolejne etapy pracy - od koncepcji do realizacji zadania;

3) przewiduje czas potrzebny do realizacji zadania;

4) wykorzystuje w praktyce wiedzę teoretyczną z zakresu realizacji intermedialnych;

5) wykorzystuje w swoich pracach nowoczesne techniki i technologie;

6) wykonuje zadania z obszaru różnych mediów (np. fotografii, filmu, wideo i animacji);

7) stosuje w swoich działaniach praktyczną wiedzę z zakresu rejestracji, edycji i emisji;

8) umiejętnie archiwizuje, prezentuje i świadomie upowszechnia własny dorobek.

Uczeń:

1) samodzielnie kreuje, inicjuje i koordynuje podjęte działania intermedialne;

2) podejmuje niekonwencjonalne działania twórcze i eksperymenty artystyczne;

3) wprowadza nowatorskie rozwiązania, wykorzystując możliwości innych dziedzin i dyscyplin;

4) analizuje osiągnięte rezultaty i formułuje wnioski;

5) świadomie dobiera i optymalizuje formaty zapisu projektów;

6) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalności.

SPECJALNOŚĆ: FORMY RZEŹBIARSKIE

Specjalizacja: CERAMIKA ARTYSTYCZNA

Ceramika artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Ze względu na swoją specyfikę jest dyscypliną łączącą elementy projektowania, rysunku, malarstwa i rzeźby. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie rozwija jego umiejętności planowania, gospodarowania materiałami, współdziałania w grupie. Inspiruje do innowacyjnych działań artystycznych i technicznych. Rozwija wyobraźnię przestrzenną, wrażliwość na formę, teksturę i kolor. Po ukończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki z zakresu ceramiki użytkowej i unikatowej, posługuje się terminologią związaną z tą dziedziną;

2) rozumie podstawowe procesy technologiczne zachodzące podczas formowania, suszenia i wypalania ceramiki.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę przestrzenną i płaską w poznanych technikach ceramicznych z uwzględnieniem możliwości technologicznych;

2) właściwie dobiera i stosuje narzędzia do określonej techniki.

Uczeń:

1) świadomie posługuje się różnorodnymi środkami wyrazu artystycznego, stosowanymi w ceramice;

2) kreuje formę przestrzenną z wyobraźni, umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język ceramiki artystycznej;

3) prezentuje własne opinie na temat ceramiki artystycznej w kontekście projektowania i sztuki współczesnej.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe techniki formowania ceramiki, takie jak: modelowanie ręczne, odlewania, toczenie;

2) rozróżnia i charakteryzuje właściwości materiałów ceramicznych głównych i pomocniczych, takie jak:

3) rozróżnia i definiuje terminy dotyczące procesów technologicznych, takie jak: modelowanie, suszenie, angobowanie, wypalanie biskwitowe, szkliwienie, wypał, dekorowanie;

4) rozróżnia metody zdobienia ceramiki, np.: barwienie mas, dekorowanie naszkliwne, podszkliwne, szkliwienie;

5) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii ceramiki i rozumie jej wpływ na współczesny rozwój tej dyscypliny;

6) określa aktualne trendy w ceramice artystycznej.

Uczeń:

1) organizuje proces realizacyjny, projektuje i wykonuje: szkice koncepcyjne, rysunek wykonawczy, model w skali; właściwie planuje pracę, dzieląc ją na określone etapy: formowanie, suszenie, wypalanie, dekorowanie, wypalanie;

2) dostosowuje realizację do możliwości bazy warsztatowej, dopasowuje wielkość form do wielkości pieców, dobiera właściwe surowce do realizacji określonego charakteru zadania;

3) bezpiecznie obsługuje urządzenia związane z procesem technologicznym;

4) dobiera i stosuje właściwe narzędzia używane w ceramice (np.: rylce, brzeszczoty, kształtki);

5) uczestniczy w procesie załadunku i rozładunku pieca;

6) wybiera odpowiednią technikę szkliwienia (np.: pistolet, pędzel, zanurzanie, polewanie);

7) sporządza dokumentację własnej pracy, korzystając z dostępnych programów graficznych i środków przekazu;

8) prezentuje efekty swojej pracy, opisuje kontekst jej powstania i źródła inspiracji; w sposób zrozumiały przedstawia proces technologiczny.

Uczeń:

1) świadomie używa różnorodnych środków wyrazu artystycznego, modeluje formę, różnicuje ukształtowanie powierzchni, wykorzystuje takie właściwości materiału jak struktura i kolor;

2) dokonuje analizy i syntezy obserwowanych zjawisk i obiektów, interpretując je w ramach postawionego zagadnienia;

3) poszukuje własnego, oryginalnego sposobu interpretacji idei w tworzywie ceramicznym z możliwością łączenia z innymi materiałami.

Specjalizacja: KAMIENIARSTWO ARTYSTYCZNE I SZTUKATORSTWO

Kamieniarstwo artystyczne i sztukatorstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie w jej zakresie przygotowuje do wykonywania prac rzeźbiarskich w kamieniu, uczy wykonywania odlewów gipsowych jako modeli pomocniczych, zapoznaje uczniów z techniką i technologią obróbki kamienia oraz z technologią sztukatorską. Uczy umiejętności posługiwania się narzędziami i urządzeniami niezbędnymi w tej specjalizacji. Rozwija cechy systematyczności i dokładności zawodowej, wrażliwość, smak artystyczny i wyobraźnię w kształtowaniu form plastycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna i rozpoznaje podstawowe materiały i techniki kamieniarskie oraz sztukatorskie;

2) posługuje się słownictwem związanym z obróbką kamienia i sztukatorstwa, rozróżnia narzędzia rzeźbiarskie do obróbki kamienia.

Uczeń:

1) świadomie buduje rzeźbiarską formę przestrzenną i półprzestrzenną w kamieniu;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia w tej dziedzinie;

3) rozpoznaje i dobiera odpowiedni materiał do formy rzeźbiarskiej;

4) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały, umiejętnie dobiera technikę do koncepcji rzeźby.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i półprzestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opanował podstawy technologiczne kamieniarstwa oraz sztukatorstwa i orientuje się we współczesnych trendach w tej dziedzinie;

2) rozróżnia i opisuje style i formy architektoniczne oraz ornamentykę stosowaną w kamieniarstwie artystycznym i sztukatorstwie na przestrzeni dziejów;

3) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa;

4) rozpoznaje różnorodne gatunki kamienia: wapienie, piaskowce, marmury i granity oraz materiały pomocnicze stosowane w kamieniarstwie i sztukatorstwie (np.: glina, gips, żywice epoksydowe, sylikony, minerosy);

5) zna podstawowe zagadnienia z zakresu rysunku zawodowego kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym;

2) umiejętnie używa narzędzi i urządzeń do obróbki ręcznej i mechanicznej, stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

3) posługuje się przyrządami do wykonywania kopii rzeźb, takimi jak: rama, pion, cyrkiel, kątownik, punktownica;

4) projektuje i wykonuje formy rzeźbiarskie i architektoniczne w kamieniu i stiuku, stosując środki wyrazu artystycznego charakterystyczne dla różnych technik;

5) stosuje odpowiednie sposoby zabezpieczenia kamienia i stiuku;

6) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

7) zna i stosuje nowości technologiczne w zakresie obróbki kamienia oraz materiałów stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

8) potrafi wykonywać napisy i stosuje odpowiednie techniki wykuwania liter;

9) stosuje różne sposoby wykonywania odlewów, takie jak: forma tracona, forma klinowa, forma silikonowa, wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności do realizacji pracy na zadany temat;

10) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii sztuki w wykonywaniu rekonstrukcji detalu architektonicznego i rzeźbiarskiego w różnych gatunkach kamienia i stiuku;

11) sprawnie wykonuje kopię detalu rzeźbiarskiego i architektonicznego w kamieniu i stiuku, stosując odpowiednie techniki i metody;

12) wykonuje studyjne kompozycje roślinne z natury;

13) opracowuje projekty elementów kamieniarskich i sztukatorskich na podstawie natury;

14) sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

15) prezentuje rezultaty swoich działań artystycznych.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, wykonując formy architektoniczne i rzeźbiarskie;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych wykonanych prac;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: KOWALSTWO ARTYSTYCZNE I METALOPLASTYKA

Kowalstwo artystyczne i metaloplastyka to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie występująca dotychczas pod nazwą: Metaloplastyka. W ramach kształcenia uczeń zdobywa podstawową wiedzę z dziedziny obróbki metali na gorąco i na zimno oraz praktyczne umiejętności formowania metalu i łączenia go z innymi technikami i materiałami. Działania warsztatowe i twórcze pozwolą uczniowi rozwinąć umiejętności manualne, wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim, zwłaszcza w dziedzinie rzeźby.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i techniki kowalskie oraz sposoby obróbki metalu;

2) rozróżnia stosowane w kowalstwie artystycznym i metaloplastyce narzędzia i urządzenia;

3) posługuje się specjalistycznym słownictwem.

Uczeń:

1) buduje formę rzeźbiarską płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne, charakterystyczne dla dziedziny techniki i materiały;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji formy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu obróbki metalu, takie jak: modelowanie, odlew, negatyw, pozytyw, model tracony, konstrukcja, patyna, a także terminy i pojęcia dotyczące formy dzieła (bryła, konstrukcja, kompozycja, forma, faktura, ciężar, kierunki, kolor);

2) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia i urządzenia oraz opisuje ich zastosowanie;

3) posługuje się terminologią z zakresu kowalstwa artystycznego i metaloplastyki;

4) zna historię swojej dziedziny i rozpoznaje style dzieł kowalstwa artystycznego i metaloplastyki, wykonanych na przestrzeni dziejów;

5) posługuje się terminami plastycznymi przy formułowaniu wypowiedzi;

6) poznaje nowe technologie i materiały.

Uczeń:

1) dobiera właściwe sposoby, techniki i działania w celu zrealizowania zaprojektowanej formy;

2) poprawnie dobiera narzędzia przyrządy i urządzenia do wykonania zadania oraz potrafi się nimi posługiwać;

3) organizuje własny warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

4) planuje i przewiduje kolejne etapy realizacji pracy i potrafi je zorganizować w czasie;

5) w procesie projektowym i w jego realizacji stosuje umiejętności zdobyte w zakresie innych przedmiotów, takich jak: rzeźba, rysunek i malarstwo, podstawy projektowania;

6) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

7) projektuje, dokonuje pomiaru, przeskalowuje i sporządza rysunek techniczny formy przestrzennej i półprzestrzennej;

8) realizuje przestrzenny model z materiałów pomocniczych;

9) stosuje podstawowe technologie obróbki metalu (modelowanie, wyginanie, wycinanie, wiercenie, lutowanie, kucie, wyżarzanie, hartowanie, nitowanie, spawanie, trawienie, barwienie, polerowanie, repusowanie, zabezpieczenie powierzchni);

10) wykonuje prace zgodnie z projektem, dobierając stosowne metody i narzędzia;

11) wykonuje kompozycję płaską i przestrzenną na zadany temat;

12) łączy elementy liternicze i rzeźbiarskie w plakietach i realizacjach medalierskich;

13) łączy metal z innymi materiałami, biorąc pod uwagę walor estetyczny i zamysł koncepcyjny;

14) wykonuje dokumentację zrealizowanej pracy i profesjonalnie ją prezentuje;

15) wykorzystuje umiejętności projektowe i techniczne do realizacji kopii, utrwalających doświadczenia warsztatowe;

16) praktycznie ocenia nakład pracy i czas poświęcony realizacji;

17) przeprowadza proces twórczy - od koncepcji do realizacji;

18) stosuje nowe technologie i nowe materiały;

19) profesjonalnie dokumentuje oraz prezentuje swoją wiedzę i dokonania twórcze.

Uczeń:

1) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

2) inspiruje się naturą i twórczo ją interpretuje;

3) podejmuje tematy abstrakcyjne (koncepcyjne), projektując ich formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych;

6) buduje spójną i logiczną wypowiedź na temat podjętych i zrealizowanych zadań.

Specjalizacja: SNYCERSTWO

Snycerstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie odbywa się przede wszystkim poprzez działania praktyczne. Uczeń rozwija wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami snycerskimi oraz do rozwijania zainteresowań artystycznych. Jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i narzędzia;

2) posługuje się terminami i pojęciami z zakresu przedmiotu;

3) rozróżnia środki wyrazu.

Uczeń:

1) właściwie dobiera i stosuje narzędzia;

2) potrafi wykonać zadanie na podstawie projektu;

3) organizuje warsztat pracy i planuje pracę.

Uczeń:

1) kreatywnie rozwija doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo wykorzystuje właściwości materiału i odpowiednią technologię w wykonywaniu projektów i ich realizacji.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna historię snycerstwa i jego tradycje regionalne;

2) charakteryzuje współczesne snycerstwo i rzeźbę w drewnie oraz zna kierunki ich rozwoju;

3) definiuje i rozróżnia pojęcia oraz terminy związane z rzeźbą w drewnie;

4) rozróżnia funkcje i znaczenie snycerstwa oraz rozumie jego związek z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

5) rozróżnia tradycyjne i współczesne technologie w dziedzinie snycerstwa;

6) charakteryzuje i rozróżnia materiały oraz surowce;

7) rozpoznaje i charakteryzuje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie;

8) wymienia sposoby opracowania powierzchni drewna.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i wykonawczej;

2) sporządza i czyta dokumentacje projektową i wykonawczą;

3) dobiera materiał i narzędzia do specyfiki projektu;

4) realizuje zadanie zgodnie z uwarunkowaniami materiału i techniki;

5) planuje rozwiązania techniczne i technologiczne;

6) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

7) posługuje się narzędziami i urządzeniami warsztatu wykonawczego przy realizacji form przestrzennych i półprzestrzennych w drewnie;

8) stosuje odpowiednie techniki i umiejętności warsztatowe;

9) dokumentuje efekty własnej pracy;

10) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) dostosowuje odpowiednie techniki snycerskie do modeli i projektów;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: SZKŁO ARTYSTYCZNE

Szkło artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw szkła artystycznego, głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę, kolor, przestrzeń i efekty działania światła. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie inspiruje go do podejmowania innowacyjnych działań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do dalszego kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki szkła artystycznego;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) planuje kolejne etapy pracy w zależności od zamierzonych efektów artystycznych;

2) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice szklarskiej;

3) organizuje warsztat pracy, wykorzystując różne techniki, technologie, materiały szklarskie;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny szkła artystycznego:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii szkła artystycznego;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach szklarskich;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła:

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na kolejne etapy (projektowanie, modelowanie lub realizacja, ekspozycja);

3) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe, stosuje odpowiednią technikę jego realizacji;

4) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

5) tworzy prace przestrzenne i płaskie: monochromatyczne i wielobarwne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje efekty swojej pracy, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

2) tworzy formy unikatowe i użytkowe z wyobraźni oraz inspirowane naturą, przekształca swoje wrażenia na właściwe środki wyrazu artystycznego;

3) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

4) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego szkła;

5) konfrontuje i dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych w swojej specjalności.

Specjalizacja: TECHNIKI RZEŹBIARSKIE

Techniki rzeźbiarskie to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie, występująca dotychczas pod nazwą: Wyroby unikatowe. Uczeń, poprzez działania praktyczne, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych technik rzeźbiarskich. Dziedzina ma charakter interdyscyplinarny, pozwalający na jej korelację ze wszystkimi przedmiotami przewidzianymi na tym etapie edukacyjnym. W praktyce oznacza to, że uczeń potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami rzeźbiarskimi oraz do rozwijania zainteresowań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i narzędzia technik rzeźbiarskich;

2) posługuje się pojęciami z zakresu specjalności i rozpoznaje różnorodne środki wyrazu.

Uczeń:

1) wykorzystuje znajomość różnych technik w wykonywaniu projektów i ich realizacji;

2) planuje pracę i organizuje warsztat.

Uczeń:

1) kreatywnie wykorzystuje doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo stosuje materiały i technologie w wykonywaniu i realizacji projektów.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje tradycyjne i współczesne pojęcia oraz terminy związane z wybranymi technikami rzeźbiarskimi;

2) umiejętnie klasyfikuje formy;

3) rozróżnia funkcję i zastosowanie technik rzeźbiarskich oraz ich związki z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

4) orientuje się w tradycyjnych i współczesnych procesach technologicznych, stosowanych w zakresie dziedziny;

5) charakteryzuje materiały i surowce stosowane w technikach rzeźbiarskich;

6) określa sposoby realizacji formy na podstawie dokumentacji projektowej;

7) rozpoznaje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie.

Uczeń:

1) prawidłowo planuje pracę od projektu do realizacji;

2) dobiera materiał, narzędzia i technologie do specyfiki założeń projektu;

3) wykorzystuje nowe rozwiązania techniczne i technologiczne stosowane w dziedzinie;

4) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa pracy;

5) wykonuje zadania zgodnie ze specyfiką materiałów i techniki;

6) obsługuje narzędzia i kontroluje ich stan techniczny;

7) umiejętnie realizuje formę rzeźbiarską z użyciem odpowiednich technik;

8) dokumentuje efekty własnej pracy;

9) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) koreluje założenia projektu z zastosowanymi technikami rzeźbiarskimi;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) różnicuje środki wyrazu artystycznego stosownie do koncepcji projektu;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne w zakresie wypowiedzi artystycznej.

SPECJALNOŚĆ: FORMY UŻYTKOWE- WZORNICTWO

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE WYROBÓW ARTYSTYCZNYCH

Projektowanie wyrobów artystycznych to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jego specyfikę stanowi wzajemna zależność funkcji, konstrukcji i formy plastycznej. Uczeń zdobywa wiedzę teoretyczną, praktyczną i technologiczną w zakresie podstaw projektowania produktu - wyrobów artystycznych unikatowych i użytkowych. Nabywa umiejętności budowy formy posiadającej cechy użytkowe oraz indywidualne cechy plastyczne w zakresie ogólnej struktury, kompozycji, detalu, dekoracji i kolorystyki. Wiedza i umiejętności praktyczne, zdobyte w ramach przedmiotu projektowanie stosowane, stanowią podstawę do kształcenia się na poziomie akademickim oraz do twórczej działalności zawodowej.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) ma podstawową wiedzę z zakresu surowców i materiałów możliwych do wykorzystania w procesie produkcji oraz techniki i technologii wytwarzania produktów - wyrobów artystycznych unikatowych i użytkowych;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) planuje kolejne etapy pracy w zależności od zamierzonych efektów artystycznych;

2) projektuje i realizuje wyroby artystyczne w różnorodnych materiałach;

3) organizuje warsztat pracy, wykorzystując różne techniki, technologie, surowce;

4) właściwie dobiera metodę, technikę, narzędzia i materiały do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny projektowania stosowanego:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu teorii projektowania;

3) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

4) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii wzornictwa i sztuki stosowanej;

5) zna teoretyczne podstawy projektowania, rysunku technicznego, zawodowego i materiałoznawstwa;

6) zna metody pracy z podstawowymi materiałami używanymi w modelowaniu: materiałami plastycznymi, tworzywami sztucznymi, drewnem, metalem, gipsem, a także narzędziami niezbędnymi do ich obróbki oraz z metodami wykończenia modeli i makiet;

7) określa i charakteryzuje różne sposoby obróbki materiałów oraz podstawowe połączenia, konstrukcje;

8) rozumie konieczność podporządkowania projektowania wymogom technologicznym oraz produkcji seryjnej wyrobu;

9) posiada umiejętność analizowania formy i funkcji obiektu.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na kolejne etapy (projektowanie, modelowanie lub realizacja, ekspozycja);

3) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe, stosuje odpowiednią technikę jego realizacji;

4) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

5) projektuje i wykonuje różne formy użytkowe w oparciu o zasady funkcji, konstrukcji, formy plastycznej i ergonomii;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje efekty swojej pracy, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

2) tworzy formy unikatowe i użytkowe z wyobraźni oraz inspirowane naturą, przekształca swoje wrażenia na właściwe środki wyrazu artystycznego;

3) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik i funkcji, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

4) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego wzornictwa i sztuki stosowanej;

5) konfrontuje i dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych w swojej specjalności.

.Specjalizacja: LUTNICTWO ARTYSTYCZNE

Lutnictwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Uczeń zdobywa podstawową wiedzę i umiejętności z zakresu projektowania i budowy instrumentów lutniczych. Przedmiot ma charakter interdyscyplinarny, obejmuje kształcenie plastyczne i podstawy muzyczne. Uczeń poprzez zajęcia warsztatowe i twórcze rozwija umiejętności manualne, wyobraźnię plastyczną i wrażliwość na formę. Wiedza i umiejętności z dziedziny muzyki stanowią podstawę do prawidłowej oceny właściwości dźwiękowych oraz sprawności technicznej zbudowanego instrumentu. Absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia, terminy lutnicze i muzyczne oraz posługuje się nimi w procesie projektowania i wykonania instrumentu lutniczego;

2) poznaje materiały, techniki ich obróbki i narzędzia lutnicze.

Uczeń:

1) buduje instrument lutniczy;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia dzieła.

Uczeń:

1) łączy zdobytą wiedzę z praktyką lutniczą;

2) jest kreatywny w zakresie opracowywania projektów i tworzenia instrumentów lutniczych;

3) posługuje się różnymi środkami wyrazu artystycznego.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu lutnictwa;

2) identyfikuje i rozróżnia środki wyrazu artystycznego stosowane w lutnictwie;

3) rozróżnia podstawowe zasady akustyczne instrumentów lutniczych;

4) rozróżnia i identyfikuje narzędzia i przyrządy lutnicze oraz zna ich przeznaczenie;

5) charakteryzuje podstawowe cechy stylów europejskich szkół lutniczych;

6) orientuje się we współczesnych trendach w zakresie projektowania instrumentów lutniczych.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i procesu tworzenia - od szkiców koncepcyjnych do budowy instrumentu;

2) tworzy instrument lutniczy zgodnie z założeniami i projektem; uwzględnia wymagania wykonawców, szczególnie w sferze akustyki i ergonomii;

3) dobiera i stosuje odpowiednie materiały, metody i techniki ich obróbki oraz właściwe sposoby wykończenia powierzchni;

4) analizuje i sporządza dokumentację techniczną i technologiczną instrumentów lutniczych;

5) posługuje się bezpiecznie warsztatem lutniczym, stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuje własne dokonania twórcze;

7) ocenia pod względem plastycznym, ergonomicznym i brzmieniowym wykonany instrument;

8) wykorzystuje podstawowe pojęcia z zakresu gry na instrumencie strunowym.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, czerpiąc z tradycji lutniczej;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych swoich dokonań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: MEBLARSTWO ARTYSTYCZNE

Meblarstwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jego specyfikę stanowi wzajemna zależność funkcji, konstrukcji i formy plastycznej. Uczeń zdobywa wiedzę teoretyczną, praktyczną i technologiczną w zakresie projektowania i wykonywania mebli i małych form użytkowych. Nabywa umiejętności budowy formy posiadającej cechy użytkowe oraz indywidualne cechy plastyczne w zakresie ogólnej struktury, kompozycji, detalu, dekoracji i kolorystyki. Wiedza i umiejętności praktyczne, zdobyte w ramach przedmiotu meblarstwo artystyczne, stanowią podstawę do kształcenia się na poziomie akademickim oraz do twórczej działalności zawodowej.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia i terminy plastyczne z zakresu meblarstwa oraz najważniejsze style;

2) rozumie ich znaczenie i stosuje je w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych form meblarskich.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form meblarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, syntezy oraz interpretacji różnych źródeł, kreatywnie transformując pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia i terminy z zakresu meblarstwa;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii meblarstwa;

4) zna teoretyczne podstawy projektowania, rysunku technicznego, zawodowego i technologii meblarstwa;

5) określa i charakteryzuje różne sposoby obróbki materiałów oraz podstawowe połączenia, konstrukcje (szkieletowe i skrzyniowe).

Uczeń:

1) wykorzystuje zarówno tradycje artystyczne i technologiczne, jak też nowoczesne metody w projektowaniu i wykonywaniu mebli i innych form użytkowych;

2) odczytuje i sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w meblarstwie, wykorzystuje podstawowe narzędzia, urządzenia i maszyny stolarskie;

5) projektuje i wykonuje różne formy meblarskie w oparciu o zasady funkcji, konstrukcji, formy plastycznej i ergonomii;

6) profesjonalnie dokumentuje swoje dokonania, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) kreatywnie rozwiązuje problemy zawodowe;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji wykonywanej pracy.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE UBIORU

Projektowanie ubioru to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Określa działania plastyczne związane zarówno z kreowaniem form unikatowych, jak i użytkowych. Uczeń zdobywa wiedzę z zakresu projektowania ubioru, a także rozwija wyobraźnię i wrażliwość na kolor. Poprzez działania warsztatowe i twórcze rozwija umiejętności w zakresie formy przestrzennej. Dzięki wiedzy i kompetencjom zdobytym na zajęciach uczeń jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim w tej lub pokrewnej dziedzinie.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe materiały i techniki z zakresu projektowania i kreacji ubioru;

2) posługuje się terminologią związaną z projektowaniem ubioru, technologią, materiałami i ze środkami artystycznymi w ubiorze.

Uczeń:

1) realizuje formę ubioru na podstawie projektu;

2) planuje proces tworzenia i organizuje warsztat pracy;

3) świadomie łączy i wykorzystuje różne materiały, techniki i technologie w pracy projektowej i realizacyjnej.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe trendy w ubiorze historycznym i współczesnym;

2) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania ubioru;

3) rozróżnia podstawowe technologie i techniki stosowane w projektowaniu i realizacji ubioru;

4) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały i narzędzia warsztatu projektowego i realizacyjnego, w tym środki tradycyjne oraz nowoczesne;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego - strukturę i logikę w projektowaniu ubioru;

6) wykazuje się znajomością podstawowych zagadnień z zakresu projektowania i realizacji ubioru, uwzględniając kanon modelowej sylwetki oraz sposoby prezentacji ubioru;

7) opisuje kolejne etapy procesu twórczego;

8) rozumie sens artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do projektowania i realizacji ubioru, zgodnie z jego funkcją i przeznaczeniem;

2) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego w projektowaniu i w realizacji ubioru;

3) organizuje proces twórczy, planuje etapy pracy projektowej - od szkiców koncepcyjnych do realizacji;

4) organizuje warsztat realizacyjny, posługując się nim sprawnie i bezpiecznie;

5) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i technologie w realizacji ubioru, dobiera je i odpowiednio łączy w celu osiągnięcia założeń projektowych;

6) pracuje indywidualnie i zespołowo przy realizacji ćwiczeń i wieloetapowych zadań;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym;

8) stosuje w pracy projektowej i realizacyjnej technologie tradycyjne oraz rozwiązania niekonwencjonalne;

9) stosuje w praktyce projektowej zasady rysunku żurnalowego i rysunku technicznego;

10) posługuje się sprawnie programami graficznymi i multimedialnymi w procesie projektowania, stosuje je także do dokumentowania, prezentacji i promocji własnych dokonań twórczych;

11) komponuje ubiór, uwzględniając jego przeznaczenie, okoliczności, dla których powstaje, oraz cechy psychofizyczne potencjalnego użytkownika;

12) modeluje elementy i całościowe formy ubioru.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej swoich prac, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) korzysta z wybranego materiału źródłowego, używa odpowiednich środków wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transponuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego, tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni;

5) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

6) podejmuje działania eksperymentalne;

7) kreuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE ZABAWEK

Projektowanie zabawek to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Jest to dziedzina o wieloletniej tradycji, ściśle związana z kulturą człowieka, historią sztuki i wzornictwa oraz z rozwojem psychomotorycznym dziecka. Uczeń, poprzez ćwiczenia praktyczne i działania twórcze, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu historii zabawkarstwa, tradycji artystycznej, ergonomii i psychologii dziecka, projektowania i wykonywania zabawek. Wiedza, umiejętności i kompetencje, zdobyte w ramach tego przedmiotu, stanowią podstawę są podstawę do podjęcia pracy zawodowej oraz umożliwiają kształcenie się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń poznaje podstawowe pojęcia i terminy z dziedziny zabawkarstwa, rozumie ich znaczenie i wykorzystuje w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych zabawek.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form zabawkarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, interpretacji i syntezy różnych źródeł, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna i definiuje podstawowe kierunki historii zabawkarstwa, jego tradycji artystycznej i technologicznej;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) rozróżnia zabawki unikatowe i masowe;

4) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania zabawek;

5) charakteryzuje zabawkę, określa jej funkcje, m.in. dydaktyczną, terapeutyczną oraz przeznaczenie;

6) rozróżnia główne środki wyrazu artystycznego w projektowaniu zabawek;

7) opisuje podstawowe tendencje dotyczące: psychologii dziecka, w tym rolę zabawy w rozwoju dziecka, ergonomii, antropometrii, funkcjonalności i bezpieczeństwa zabawek w odniesieniu do kształtu, konstrukcji oraz użytych materiałów;

8) rozróżnia sposoby obróbki materiałów użytych do wykonania zabawki, m.in. z drewna i tkanin, oraz możliwości techniczne stosowanych narzędzi, przyrządów, przyborów i maszyn;

9) analizuje, weryfikuje i rozwija wiedzę z zakresu swojej specjalności.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuje zabawki, świadomie posługując się środkami wyrazu artystycznego;

2) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w procesie tworzenia zabawek;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) odczytuje i sporządza dokumentację projektową, realizacyjną i prezentacyjną;

5) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoje opinie;

2) twórczo wykorzystuje tradycje artystyczne w projektowaniu zabawki unikatowej;

3) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transformuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

4) tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni.

Specjalizacja: TKANINA ARTYSTYCZNA

Tkanina artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo. Ma ona interdyscyplinarny charakter, a jej specyfika polega na przenikaniu się różnych działań plastycznych. Kształcenie w tej dyscyplinie - głównie poprzez działania warsztatowe i twórcze - rozwija wiedzę z zakresu tkaniny artystycznej, kształtuje wrażliwość i wyobraźnię na kolor, formę i przestrzeń. Wiedza i kompetencje, zdobyte w ramach specjalizacji, umożliwiają podjęcie pracy zawodowej lub dalsze kształcenie się w tej lub pokrewnej dziedzinie na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki tkackie;

2) posługuje się terminologią związaną z technikami, materiałami i środkami artystycznymi stosowanymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) realizuje tkaninę na podstawie projektu;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne materiały, sploty, techniki i technologie.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transponuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania z historii tkaniny, z uwzględnieniem tradycji regionalnych oraz współczesnej tkaniny artystycznej i sztuki włókna;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu tkaniny: rodzaje, charakterystykę, funkcje i przeznaczenie;

3) rozróżnia surowce oraz procesy technologiczne w zakresie tkaniny użytkowej i unikatowej;

4) rozróżnia i definiuje techniki realizacji tkaniny oraz podstawowe sploty tkackie;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego w projektowaniu tkaniny artystycznej (np. kompozycję, kolor, walor, światłocień, fakturę, splot);

6) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia wchodzące w skład warsztatu realizacyjnego;

7) opisuje kolejne etapy powstawania tkaniny, używając specjalistycznego słownictwa;

8) rozumie celowość artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do realizacji tkanin, zgodnie z ich funkcją i przeznaczeniem;

2) planuje etapy własnej pracy - od projektu do realizacji;

3) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i sploty w realizacji tkanin użytkowych i unikatowych, dobiera je, przygotowuje i odpowiednio łączy w myśl założeń projektowych;

4) w projektowaniu posługuje się technologią tradycyjną oraz nowoczesną;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się warsztatem tkackim, wykorzystując techniki tradycyjne i eksperymentalne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej prac, uzasadnia swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) wykorzystuje wybrany materiał źródłowy; stosuje odpowiednie środki wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

5) tworzy projekty kompozycji tkackich z wyobraźni, przekształca swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

6) podejmuje działania eksperymentalne w oparciu o zdobytą wiedzę i doświadczenia;

7) wypracowuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: JUBILERSTWO

Jubilerstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe - wzornictwo, występująca wcześniej pod nazwą: Złotnictwo. Celem kształcenia jest zdobycie przez ucznia wiedzy i umiejętności do kreatywnego rozwiązywania problemów projektowych i realizacyjnych. Ponadto preferuje się praktyczne i teoretyczne dostosowanie zawodu jubilera do współczesnych wymagań rynkowych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia się na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu jubilerstwa;

2) rozróżnia najważniejsze materiały stosowane w tej dziedzinie;

3) wykazuje się znajomością podstaw historii jubilerstwa, przepisów prawa probierczego i zasad obrotu metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii biżuterii i historii sztuki do tworzenia autorskich realizacji jubilerskich;

2) świadomie dobiera i stosuje materiały oraz narzędzia do określonej techniki wykonania.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje jubilerską formę przestrzenną;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie rozwija swoje umiejętności.

CELE KSZTAŁCENIA- WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania w historii jubilerstwa;

2) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu jubilerstwa;

3) rozróżnia i charakteryzuje materiały i technologie stosowane w tej dziedzinie;

4) poznaje tradycyjne zasady pracy w zawodzie;

5) zna i stosuje aktualne przepisy prawa probierczego;

6) poznaje zasady obrotu kamieniami i metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) posługuje się prawidłowo i bezpiecznie narzędziami i urządzeniami jubilerskimi;

2) kształtuje blachy, profiluje druty, łączy materiały trwale i ruchomo, dekoruje powierzchnię, używa technik wykończeniowych;

3) stosuje w działaniach warsztatowych wiedzę z zakresu materiałoznawstwa i technologii;

4) łączy doświadczenia z przedmiotów ogólnoplastycznych z projektowaniem kierunkowym;

5) wykorzystuje w projektowaniu formy historyczne;

6) projektuje i wykonuje różne formy i rodzaje biżuterii;

7) przygotowuje dokumentację projektową na płaszczyźnie i w modelach przestrzennych.

Uczeń:

1) twórczo wykorzystuje inspiracje z różnych źródeł;

2) jest kreatywny w przetwarzaniu źródeł inspiracji; stosuje je w projektach i realizacjach warsztatowych;

3) wykorzystuje dostępne techniki i technologie w tworzeniu własnych koncepcji artystycznych;

4) dąży do doskonalenia własnej wiedzy i umiejętności.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI GRAFICZNE

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE GRAFICZNE

Projektowanie graficzne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne, występujące wcześniej pod nazwami: Reklama wizualna oraz Techniki graficzne. Należy do dziedziny grafiki reklamowej i wydawniczej oraz reklamy wizualnej. Wpływa na kształtowanie przestrzeni publicznej i świadomości estetycznej społeczeństwa. Uzyskana w tym zakresie wiedza ma charakter kluczowy i interdyscyplinarny, koreluje z wieloma przedmiotami w kształceniu plastycznym. Absolwent po zakończeniu edukacji z projektowania graficznego jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie lub kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia oraz materiały i techniki z zakresu projektowania graficznego;