Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego w publicznych szkołach artystycznych

8) prezentuje własny dorobek filmowy;

9) zdobywa informacje z różnych źródeł i rozwija swoją wiedzę;

10) dokumentuje swoje dokonania.

Uczeń:

1) podejmuje i koordynuje planowane zadania;

2) nakreśla kształt realizowanego projektu;

3) wprowadza nowatorskie i eksperymentalne sposoby działania;

4) dobiera właściwe techniki i technologii do kreacji swoich projektów;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności.

Specjalizacja: REALIZACJE INTERMEDIALNE

Realizacje intermedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Fotografia i film. Uczeń w procesie kształcenia zdobywa wiedzę z zakresu działań intermedialnych m.in.: fotografii, filmu, wideo, animacji; poznaje możliwości nowoczesnych technik i technologii do rejestracji, edycji i emisji obrazu oraz dźwięku. Po zakończeniu nauki w zakresie tej specjalności absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje historię mediów oraz zagadnienia teoretyczne i warsztatowe związane z obszarem działań intermedialnych;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia;

3) potrafi samodzielnie sformułować i ocenić swoje koncepcje.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę do realizacji wielopoziomowych zadań;

2) świadomie stosuje nowoczesne środki techniczne, łączy w swoich działaniach intermedialnych elementy z różnych obszarów audiowizualnych;

3) eksperymentuje i poszukuje oryginalnych rozwiązań;

4) prawidłowo dokumentuje i upowszechnia wykonaną pracę.

Uczeń:

1) kreuje, eksperymentuje i poszukuje własnych rozwiązań;

2) w projektach wykorzystuje zdobytą wiedzę z różnych obszarów nauki i sztuki;

3) umiejętnie transponuje idee na plastyczne działania intermedialne;

4) profesjonalnie archiwizuje, prezentuje, analizuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe dokonania w historii mediów;

2) rozróżnia i definiuje poszczególne kierunki, rodzaje i trendy mediów;

3) definiuje i stosuje pojęcia z zakresu języka działań intermedialnych;

4) rozpoznaje i nazywa poszczególne fazy realizacji prac w różnych mediach;

5) rozróżnia i wymienia podstawowe cechy pokrewnych dyscyplin, np.: fotografii, filmu, wideo, animacji, technik realizacji dźwięku i obrazu;

6) rozróżnia i charakteryzuje najnowsze narzędzia do rejestracji, edycji i emisji;

7) samodzielnie formułuje założenia merytoryczne i techniczne zadanego projektu oraz sporządza plan pracy;

8) dostrzega znaczenie działań z pogranicza różnych mediów we współczesnym świecie.

Uczeń:

1) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki i sprzęt do jej wykonania;

2) planuje kolejne etapy pracy - od koncepcji do realizacji zadania;

3) przewiduje czas potrzebny do realizacji zadania;

4) wykorzystuje w praktyce wiedzę teoretyczną z zakresu realizacji intermedialnych;

5) wykorzystuje w swoich pracach nowoczesne techniki i technologie;

6) wykonuje zadania z obszaru różnych mediów (np. fotografii, filmu, wideo i animacji);

7) stosuje w swoich działaniach praktyczną wiedzę z zakresu rejestracji, edycji i emisji;

8) umiejętnie archiwizuje, prezentuje i świadomie upowszechnia własny dorobek.

Uczeń:

1) samodzielnie kreuje, inicjuje i koordynuje podjęte działania intermedialne;

2) podejmuje niekonwencjonalne działania twórcze i eksperymenty artystyczne;

3) wprowadza nowatorskie rozwiązania, wykorzystując możliwości innych dziedzin i dyscyplin;

4) analizuje osiągnięte rezultaty i formułuje wnioski;

5) świadomie dobiera i optymalizuje formaty zapisu projektów;

6) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznej prac zrealizowanych w ramach specjalności.

SPECJALNOŚĆ FORMY RZEŹBIARSKIE

Specjalizacja: CERAMIKA ARTYSTYCZNA

Ceramika artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Ze względu na swoją specyfikę jest dyscypliną łączącą elementy projektowania, rysunku, malarstwa i rzeźby. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie rozwija jego umiejętności planowania, gospodarowania materiałami, współdziałania w grupie. Inspiruje do innowacyjnych działań artystycznych i technicznych. Rozwija wyobraźnię przestrzenną, wrażliwość na formę, teksturę i kolor. Po ukończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki z zakresu ceramiki użytkowej i unikatowej, posługuje się terminologią związaną z tą dziedziną;

2) rozumie podstawowe procesy technologiczne zachodzące podczas formowania, suszenia i wypalania ceramiki.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę przestrzenną i płaską w poznanych technikach ceramicznych z uwzględnieniem możliwości technologicznych;

2) właściwie dobiera i stosuje narzędzia do określonej techniki.

Uczeń:

1) świadomie posługuje się różnorodnymi środkami wyrazu artystycznego, stosowanymi w ceramice;

2) kreuj e formę przestrzenną z wyobraźni, umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język ceramiki artystycznej;

3) prezentuje własne opinie na temat ceramiki artystycznej w kontekście projektowania i sztuki współczesnej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe techniki formowania ceramiki, jak: modelowanie ręczne, odlewania, toczenie;

2) rozróżnia i charakteryzuje właściwości materiałów ceramicznych głównych i pomocniczych, jak:

3) rozróżnia i definiuje terminy dotyczące procesów technologicznych, jak: modelowanie, suszenie, angobowanie, wypalanie biskwitowe, szkliwienie, wypał, dekorowanie;

4) rozróżnia metody zdobienia ceramiki np.: barwienie mas, dekorowanie naszkliwne, podszkliwne, szkliwienie;

5) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii ceramiki i rozumie jej wpływ na współczesny rozwój tej dyscypliny;

6) określa aktualne trendy w ceramice artystycznej.

Uczeń:

1) organizuje proces realizacyjny, projektuje i wykonuje: szkice koncepcyjne, rysunek wykonawczy, model w skali; właściwie planuje pracę, dzieląc ją na określone etapy: formowanie, suszenie, wypalanie, dekorowanie, wypalanie;

2) dostosowuje realizację do możliwości bazy warsztatowej, dopasowuje wielkość form do wielkości pieców, dobiera właściwe surowce do realizacji określonego charakteru zadania;

3) bezpiecznie obsługuje urządzenia związane z procesem technologicznym;

4) dobiera i stosuje właściwe narzędzia używane w ceramice (np.: rylce, brzeszczoty, kształtki);

5) uczestniczy w procesie załadunku i rozładunku pieca;

6) wybiera odpowiednią technikę szkliwienia (np.: pistolet, pędzel, zanurzanie, polewanie);

7) sporządza dokumentację własnej pracy, korzystając z dostępnych programów graficznych i środków przekazu;

8) prezentuje efekty swojej pracy, opisuje kontekst jej powstania i źródła inspiracji; w sposób zrozumiały przedstawia proces technologiczny.

Uczeń:

1) świadomie używa różnorodnych środków wyrazu artystycznego, modeluje formę, różnicuje ukształtowanie powierzchni, wykorzystuje takie właściwości materiału jak struktura i kolor;

2) dokonuje analizy i syntezy obserwowanych zjawisk i obiektów, interpretując je w ramach postawionego zagadnienia;

3) poszukuje własnego, oryginalnego sposobu interpretacji idei w tworzywie ceramicznym z możliwością łączenia z innymi materiałami.

Specjalizacja: KAMIENIARSTWO ARTYSTYCZNE I SZTUKATORSTWO

Kamieniarstwo artystyczne i sztukatorstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie w jej zakresie przygotowuje do wykonywania prac rzeźbiarskich w kamieniu, uczy wykonywania odlewów gipsowych, jako modeli pomocniczych, zapoznaje uczniów z techniką i technologią obróbki kamienia oraz z technologią sztukatorską. Uczy umiejętności posługiwania się narzędziami i urządzeniami niezbędnymi w tej specjalizacji. Rozwija cechy systematyczności i dokładności zawodowej, wrażliwość, smak artystyczny i wyobraźnię w kształtowaniu form plastycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna i rozpoznaje podstawowe materiały i techniki kamieniarskie oraz sztukatorskie;

2) posługuje się słownictwem związanym z obróbką kamienia i sztukatorstwa, rozróżnia narzędzia rzeźbiarskie do obróbki kamienia.

Uczeń:

1) świadomie buduje rzeźbiarską formę przestrzenną i półprzestrzenną w kamieniu;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia w tej dziedzinie;

3) rozpoznaje i dobiera odpowiedni materiał do formy rzeźbiarskiej;

4) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały, umiejętnie dobiera technikę do koncepcji rzeźby.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i półprzestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opanował podstawy technologiczne kamieniarstwa oraz sztukatorstwa i orientuje się we współczesnych trendach w tej dziedzinie;

2) rozróżnia i opisuje style i formy architektoniczne oraz ornamentykę stosowaną w kamieniarstwie artystycznym i sztukatorstwie na przestrzeni dziejów;

3) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa;

4) rozpoznaje różnorodne gatunki kamienia: wapienie, piaskowce, marmury i granity oraz materiały pomocnicze stosowane w kamieniarstwie i sztukatorstwie (np.: glina, gips, żywice epoksydowe, sylikony, minerosy);

5) zna podstawowe zagadnienia z zakresu rysunku zawodowego kamieniarstwa artystycznego i sztukatorstwa.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym;

2) umiejętnie używa narzędzi i urządzeń do obróbki ręcznej i mechanicznej, stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

3) posługuje się przyrządami do wykonywania kopii rzeźb, takimi jak: rama, pion, cyrkiel, kątownik, punktownica;

4) projektuje i wykonuje formy rzeźbiarskie i architektoniczne w kamieniu i stiuku, stosując środki wyrazu artystycznego charakterystyczne dla różnych technik;

5) stosuje odpowiednie sposoby zabezpieczenia kamienia i stiuku;

6) planuje kolejne etapy pracy, od projektu do realizacji;

7) zna i stosuje nowości technologiczne w zakresie obróbki kamienia oraz materiałów stosowanych w kamieniarstwie i sztukatorstwie;

8) potrafi wykonywać napisy i stosuje odpowiednie techniki wykuwania liter;

9) stosuje różne sposoby wykonywania odlewów, jak: forma tracona, forma klinowa, forma silikonowa, wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności do realizacji pracy na zadany temat;

10) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii sztuki w wykonywaniu rekonstrukcji detalu architektonicznego i rzeźbiarskiego w różnych gatunkach kamienia i stiuku;

11) sprawnie wykonuje kopię detalu rzeźbiarskiego i architektonicznego w kamieniu i stiuku, stosując odpowiednie techniki i metody;

12) wykonuje studyjne kompozycje roślinne z natury;

13) opracowuje projekty elementów kamieniarskich i sztukatorskich na podstawie natury;

14) sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

15) prezentuje rezultaty swoich działań artystycznych.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, wykonując formy architektoniczne i rzeźbiarskie;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych wykonanych prac;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: KOWALSTWO ARTYSTYCZNE I METALOPLASTYKA

Kowalstwo artystyczne i metaloplastyka to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie występująca dotychczas pod nazwą: Metaloplastyka. W ramach kształcenia uczeń zdobywa podstawową wiedzę z dziedziny obróbki metali na gorąco i na zimno oraz praktyczne umiejętności formowania metalu i łączenia go z innymi technikami i materiałami. Działania warsztatowe i twórcze pozwolą uczniowi rozwinąć umiejętności manualne, wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz kształcenia na poziomie akademickim, zwłaszcza w dziedzinie rzeźby.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i techniki kowalskie oraz sposoby obróbki metalu;

2) rozróżnia stosowane w kowalstwie artystycznym i metaloplastyce narzędzia i urządzenia;

3) posługuje się specjalistycznym słownictwem.

Uczeń:

1) buduje formę rzeźbiarską płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

2) organizuj e warsztat pracy i planuj e proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne, charakterystyczne dla dziedziny techniki i materiały;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji formy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu obróbki metalu, takie jak: modelowanie, odlew, negatyw, pozytyw, model tracony, konstrukcja, patyna, a także terminy i pojęcia dotyczące formy dzieła (bryła, konstrukcja, kompozycja, forma, faktura, ciężar, kierunki, kolor);

2) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia i urządzenia oraz opisuje ich zastosowanie;

3) posługuje się terminologią z zakresu kowalstwa artystycznego i metaloplastyki;

4) zna historię swojej dziedziny i rozpoznaje style dzieł kowalstwa artystycznego i metaloplastyki, wykonanych na przestrzeni dziejów;

5) posługuje się terminami plastycznymi przy formułowaniu wypowiedzi;

6) poznaje nowe technologie i materiały.

Uczeń:

1) dobiera właściwe sposoby, techniki i działania w celu zrealizowania zaprojektowanej formy;

2) poprawnie dobiera narzędzia przyrządy i urządzenia do wykonania zadania oraz potrafi się nimi posługiwać;

3) organizuje własny warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

4) planuje i przewiduje kolejne etapy realizacji pracy i potrafi je zorganizować w czasie;

5) w procesie projektowym i w jego realizacji stosuje umiejętności zdobyte w zakresie innych przedmiotów, takich jak: rzeźba, rysunek i malarstwo, podstawy projektowania;

6) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

7) projektuje, dokonuje pomiaru, przeskalowuje i sporządza rysunek techniczny formy przestrzennej i półprzestrzennej;

8) realizuje przestrzenny model z materiałów pomocniczych;

9) stosuje podstawowe technologie obróbki metalu (modelowanie, wyginanie, wycinanie, wiercenie, lutowanie, kucie, wyżarzanie, hartowanie, nitowanie, spawanie, trawienie, barwienie, polerowanie, repusowanie, zabezpieczenie powierzchni);

10) wykonuje prace zgodnie z projektem, dobierając stosowne metody i narzędzia;

11) wykonuje kompozycję płaską i przestrzenną na zadany temat;

12) łączy elementy liternicze i rzeźbiarskie w plakietach i realizacjach medalierskich;

13) łączy metal z innymi materiałami, biorąc pod uwagę walor estetyczny i zamysł koncepcyjny;

14) wykonuje dokumentację zrealizowanej pracy i profesjonalnie ją prezentuje;

15) wykorzystuje umiejętności projektowe i techniczne do realizacji kopii, utrwalających doświadczenia warsztatowe;

16) praktycznie ocenia nakład pracy i czas poświęcony realizacji;

17) przeprowadza proces twórczy: od koncepcji do realizacji;

18) stosuje nowe technologie i nowe materiały;

19) profesjonalnie dokumentuje oraz prezentuje swoją wiedzę i dokonania twórcze.

Uczeń:

1) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

2) inspiruj e się naturą i twórczo ją interpretuje;

3) podejmuje tematy abstrakcyjne (koncepcyjne), projektując ich formę płaską, półprzestrzenną i przestrzenną;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych;

6) buduje spójną i logiczną wypowiedź na temat podjętych i zrealizowanych zadań.

Specjalizacja: SNYCERSTWO

Snycerstwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Kształcenie odbywa się przede wszystkim poprzez działania praktyczne. Uczeń rozwija wyobraźnię przestrzenną i wrażliwość na formę. Absolwent potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami snycerskimi oraz rozwijania zainteresowań artystycznych. Jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i narzędzia;

2) posługuje się terminami i pojęciami z zakresu przedmiotu;

3) rozróżnia środki wyrazu.

Uczeń:

1) właściwie dobiera i stosuje narzędzia;

2) potrafi wykonać zadanie na podstawie projektu;

3) organizuje warsztat pracy i planuje pracę.

Uczeń:

1) kreatywnie rozwija doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo wykorzystuje właściwości materiału i odpowiednią technologię w wykonywaniu projektów i ich realizacji.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna historię snycerstwa i jego tradycje regionalne;

2) charakteryzuje współczesne snycerstwo i rzeźbę w drewnie oraz zna kierunki ich rozwoju;

3) definiuje i rozróżnia pojęcia oraz terminy związane z rzeźbą w drewnie;

4) rozróżnia funkcje i znaczenie snycerstwa oraz rozumie jego związek z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

5) rozróżnia tradycyjne i współczesne technologie w dziedzinie snycerstwa;

6) charakteryzuje i rozróżnia materiały oraz surowce;

7) rozpoznaje i charakteryzuje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie;

8) wymienia sposoby opracowania powierzchni drewna.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i wykonawczej;

2) sporządza i czyta dokumentacje projektową i wykonawczą;

3) dobiera materiał i narzędzia do specyfiki projektu;

4) realizuje zadanie zgodnie z uwarunkowaniami materiału i techniki;

5) planuje rozwiązania techniczne i technologiczne;

6) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

7) posługuje się narzędziami i urządzeniami warsztatu wykonawczego przy realizacji form przestrzennych i półprzestrzennych w drewnie;

8) stosuje odpowiednie techniki i umiejętności warsztatowe;

9) dokumentuje efekty własnej pracy;

10) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) dostosowuje odpowiednie techniki snycerskie do modeli i projektów;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: SZKŁO ARTYSTYCZNE

Szkło artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw szkła artystycznego głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę, kolor, przestrzeń i efekty działania światła. Kształcenie ucznia w tej dziedzinie inspiruje go do podejmowania innowacyjnych działań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do dalszego kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki szkła artystycznego;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) planuje kolejne etapy pracy w zależności od zamierzonych efektów artystycznych;

2) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice szklarskiej;

3) organizuje warsztat pracy, wykorzystując różne techniki, technologie, materiały szklarskie;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje formę przestrzenną i płaską z wyobraźni;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny szkła artystycznego:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii szkła artystycznego;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach szklarskich;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła:

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na kolejne etapy (projektowanie, modelowanie lub realizacja, ekspozycja);

3) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe, stosuje odpowiednią technikę jego realizacji;

4) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

5) tworzy prace przestrzenne i płaskie; monochromatyczne i wielobarwne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje efekty swojej pracy, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

2) tworzy formy unikatowe i użytkowe z wyobraźni oraz inspirowane naturą, przekształca swoje wrażenia na właściwe środki wyrazu artystycznego;

3) podejmuje działania niekonwencjonalne, takie jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

4) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego szkła;

5) konfrontuje i dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych w swojej specjalności.

Specjalizacja TECHNIKI RZEŹBIARSKIE

Techniki rzeźbiarskie to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy rzeźbiarskie występująca dotychczas pod nazwą: Wyroby unikatowe. Uczeń, poprzez działania praktyczne, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych, technik rzeźbiarskich. Dziedzina ma charakter interdyscyplinarny, pozwalający na jej korelację ze wszystkimi przedmiotami przewidzianymi na tym etapie edukacyjnym. W praktyce oznacza to, że uczeń potrafi wykorzystać wiadomości i umiejętności zdobyte na zajęciach do świadomego posługiwania się technikami rzeźbiarskimi oraz rozwijania zainteresowań artystycznych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zna podstawowe materiały i narzędzia technik rzeźbiarskich;

2) posługuje się pojęciami z zakresu specjalności i rozpoznaje różnorodne środki wyrazu.

Uczeń:

1) wykorzystuje znajomość różnych technik w wykonywaniu projektów i ich realizacji;

2) planuje pracę i organizuje warsztat.

Uczeń:

1) kreatywnie wykorzystuje doświadczenia rzeźbiarskie;

2) twórczo stosuje materiały i technologie w wykonywaniu i realizacji projektów.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje tradycyjne i współczesne pojęcia oraz terminy związane z wybranymi technikami rzeźbiarskimi;

2) umiejętnie klasyfikuje formy;

3) rozróżnia funkcję i zastosowanie technik rzeźbiarskich oraz ich związki z innymi dziedzinami sztuki i rzemiosła;

4) orientuje się w tradycyjnych i współczesnych procesach technologicznych, stosowanych w zakresie dziedziny;

5) charakteryzuj e materiały i surowce stosowane w technikach rzeźbiarskich;

6) określa sposoby realizacji formy na podstawie dokumentacji projektowej;

7) rozpoznaje środki wyrazu artystycznego w rzeźbie i płaskorzeźbie.

Uczeń:

1) prawidłowo planuje pracę od projektu do realizacji;

2) dobiera materiał, narzędzia i technologie do specyfiki założeń projektu;

3) wykorzystuje nowe rozwiązania techniczne i technologiczne stosowane w dziedzinie;

4) organizuje warsztat pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa pracy;

5) wykonuje zadania zgodnie ze specyfiką materiałów i techniki;

6) obsługuje narzędzia i kontroluje ich stan techniczny;

7) umiejętnie realizuje formę rzeźbiarską z użyciem odpowiednich technik;

8) dokumentuje efekty własnej pracy;

9) prezentuje rezultaty swoich dokonań artystycznych.

Uczeń:

1) koreluje założenia projektu z zastosowanymi technikami rzeźbiarskimi;

2) jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;

3) różnicuje środki wyrazu artystycznego stosownie do koncepcji projektu;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne w zakresie wypowiedzi artystycznej.

SPECJALNOŚĆ: FORMY UŻYTKOWE

Specjalizacja ARANŻACJA PRZESTRZENI

Aranżacja przestrzeni to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. W trakcie nauki uwaga ucznia kierowana jest na potrzebę nieustannego podnoszenia komfortu przestrzeni życiowej człowieka. Kształtowana jest świadomość estetyczna przyszłego twórcy i odpowiedzialność za otoczenie, w którym żyje. Rozwijane są umiejętności twórczego myślenia, wyobraźnia przestrzenna, wrażliwość i indywidualne predyspozycje ucznia. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) opanowuj e podstawowe wiadomości z zakresu projektowania przestrzennego;

2) poznaje zasady ergonomii oraz zagadnienia związane z psychofizjologią widzenia;

3) dostrzega konieczność nieustannego podnoszenia komfortu funkcjonalnego i estetycznego przestrzeni życiowej człowieka.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu aranżacji przestrzeni i projektowania form przestrzennych;

2) w działaniach twórczych właściwie dobiera środki artystyczne;

3) wykazuje się umiejętnością doboru odpowiednich narzędzi i materiałów do tematu i zakresu pracy.

Uczeń:

1) eksperymentuje i poszukuje nowatorskich rozwiązań w zakresie dyscypliny;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dziedzin sztuki;

3) umiejętnie transformuje idee na język plastyczny, świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe środki wyrazu artystycznego w kreowaniu przestrzeni, takie jak: kompozycja, światło, kolor, faktura, znak, litera;

2) charakteryzuje podstawowe funkcje przestrzeni użytkowej (mieszkalnej i publicznej);

3) rozumie i dostrzega podstawowe uwarunkowania ergonomii;

4) rozróżnia i charakteryzuje materiały oraz technologie stosowane w projektowaniu przestrzennym;

5) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane z architekturą i kompozycją przestrzenną.

Uczeń:

1) sprawnie i bezpiecznie posługuje się materiałami i narzędziami plastycznymi;

2) planuj e pracę, dzieląc ją na część projektową i wykonawczą;

3) dobiera właściwe materiały i technologie do wykonywanego zadania;

4) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego (np.: kompozycja, światło, kolor, forma, faktura, znak, litera);

5) w pracach uwzględnia elementy graficzne i typograficzne;

6) w pracach projektowych stosuje zasady ergonomii;

7) wyszukuje i trafnie stosuje gotowe elementy aranżacji przestrzeni (np.: meble, oświetlenie, systemy wystawiennicze);

8) w oparciu o obowiązujące normy, tworzy profesjonalną dokumentację plastyczną swoich projektów;

9) umiejętnie dokumentuje i prezentuje własne dokonania twórcze, wykorzystując warsztat tradycyjny i nowoczesne technologie.

Uczeń:

1) myśli i działa kreatywnie, tworząc proste projekty przestrzenne;

2) samodzielnie inicjuje i koordynuje nowe zamierzenia;

3) nakreśla plan realizowanego zadania;

4) w swoich projektach korzysta z różnorodnych inspiracji oraz z dorobku kulturowego;

5) w twórczy sposób wykorzystuje wiedzę i zdobyte umiejętności.

Specjalizacja: LUTNICTWO ARTYSTYCZNE

Lutnictwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Uczeń zdobywa podstawową wiedzę i umiejętności z zakresu projektowania i budowy instrumentów lutniczych. Przedmiot ma charakter interdyscyplinarny, obejmuje kształcenie plastyczne i podstawy muzyczne. Poprzez zajęcia warsztatowe i twórcze uczeń rozwija umiejętności manualne, wyobraźnię plastyczną i wrażliwość na formę. Wiedza i umiejętności z dziedziny muzyki stanowią podstawę do prawidłowej oceny właściwości dźwiękowych oraz sprawności technicznej zbudowanego instrumentu. Absolwent jest przygotowany do pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia, terminy lutnicze i muzyczne oraz posługuje się nimi w procesie projektowania i wykonania instrumentu lutniczego;

2) poznaje materiały, techniki ich obróbki i narzędzia lutnicze.

Uczeń:

1) buduje instrument lutniczy;

2) organizuje warsztat pracy i planuje proces tworzenia dzieła.

Uczeń:

1) łączy zdobytą wiedzę z praktyką lutniczą;

2) jest kreatywny w zakresie opracowywania projektów i tworzenia instrumentów lutniczych;

3) posługuje się różnymi środkami wyrazu artystycznego.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu lutnictwa;

2) identyfikuje i rozróżnia środki wyrazu artystycznego stosowane w lutnictwie;

3) rozróżnia podstawowe zasady akustyczne instrumentów lutniczych;

4) rozróżnia i identyfikuje narzędzia i przyrządy lutnicze oraz zna ich przeznaczenie;

5) charakteryzuje podstawowe cechy stylów europejskich szkół lutniczych;

6) orientuje się we współczesnych trendach w zakresie projektowania instrumentów lutniczych.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej i procesu tworzenia, od szkiców koncepcyjnych do budowy instrumentu;

2) tworzy instrument lutniczy zgodnie z założeniami i projektem; uwzględnia wymagania wykonawców, szczególnie w sferze akustyki i ergonomii;

3) dobiera i stosuje odpowiednie materiały, metody i techniki ich obróbki oraz właściwe sposoby wykończenia powierzchni;

4) analizuje i sporządza dokumentację techniczną i technologiczną instrumentów lutniczych;

5) posługuje się bezpiecznie warsztatem lutniczym, stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuj e własne dokonania twórcze;

7) ocenia pod względem plastycznym, ergonomicznym i brzmieniowym wykonany instrument;

8) wykorzystuje podstawowe pojęcia z zakresu gry na instrumencie strunowym.

Uczeń:

1) przetwarza i interpretuje naturę, czerpiąc z tradycji lutniczej;

2) dokonuje oceny wartości plastycznych i artystycznych swoich dokonań;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy.

Specjalizacja: MEBLARSTWO ARTYSTYCZNE

Meblarstwo artystyczne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Jego specyfikę stanowi wzajemna zależność funkcji, konstrukcji i formy plastycznej. Uczeń zdobywa wiedzę teoretyczną, praktyczną i technologiczną w zakresie projektowania i wykonywania mebli i małych form użytkowych. Nabywa umiejętności budowy formy posiadającej cechy użytkowe oraz indywidualne cechy plastyczne w zakresie ogólnej struktury, kompozycji, detalu, dekoracji i kolorystyki. Wiedza i umiejętności praktyczne, zdobyte w ramach przedmiotu meblarstwo artystyczne, stanowią podstawę do kształcenia na poziomie akademickim oraz twórczej działalności zawodowej.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia i terminy plastyczne z zakresu meblarstwa oraz najważniejsze style;

2) rozumie ich znaczenie i stosuje je w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych form meblarskich.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form meblarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, syntezy oraz interpretacji różnych źródeł, kreatywnie transformując pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia i terminy z zakresu meblarstwa;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) wykazuje się podstawową wiedzą z zakresu historii meblarstwa;

4) zna teoretyczne podstawy projektowania, rysunku technicznego, zawodowego i technologii meblarstwa;

5) określa i charakteryzuje różne sposoby obróbki materiałów oraz podstawowe połączenia, konstrukcje (szkieletowe i skrzyniowe).

Uczeń:

1) wykorzystuje zarówno tradycje artystyczne i technologiczne, jak też nowoczesne metody w projektowaniu i wykonywaniu mebli i innych form użytkowych;

2) odczytuje i sporządza dokumentację projektową i realizacyjną;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w meblarstwie, wykorzystuje podstawowe narzędzia, urządzenia i maszyny stolarskie;

5) projektuje i wykonuje różne formy meblarskie w oparciu o zasady funkcji, konstrukcji, formy plastycznej i ergonomii;

6) profesjonalnie dokumentuje swoje dokonania, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) kreatywnie rozwiązuje problemy zawodowe;

3) dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji wykonywanej pracy.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE UBIORU

Projektowanie ubioru to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Określa działania plastyczne, związane zarówno z kreowaniem form unikatowych, jak i użytkowych. Uczeń zdobywa wiedzę z zakresu projektowania ubioru, a także rozwija wyobraźnię i wrażliwość na kolor. Poprzez działania warsztatowe i twórcze rozwija umiejętności w zakresie formy przestrzennej. Dzięki wiedzy i kompetencjom zdobytym na zajęciach, uczeń jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia akademickiego w tej lub pokrewnej dziedzinie.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozróżnia podstawowe materiały i techniki z zakresu projektowania i kreacji ubioru;

2) posługuje się terminologią związaną z projektowaniem ubioru, technologią, materiałami i środkami artystycznymi w ubiorze.

Uczeń:

1) realizuj e formę ubioru na podstawie projektu;

2) planuje proces tworzenia i organizuje warsztat pracy;

3) świadomie łączy i wykorzystuje różne materiały, techniki i technologie w pracy projektowej i realizacyjnej.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) opisuje podstawowe trendy w ubiorze historycznym i współczesnym;

2) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania ubioru;

3) rozróżnia podstawowe technologie i techniki stosowane w projektowaniu i realizacji ubioru;

4) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały i narzędzia warsztatu projektowego i realizacyjnego, w tym środki tradycyjne oraz nowoczesne;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego - strukturę i logikę w projektowaniu ubioru;

6) wykazuje się znajomością podstawowych zagadnień z zakresu projektowania i realizacji ubioru, uwzględniając kanon modelowej sylwetki oraz sposoby prezentacji ubioru;

7) opisuje kolejne etapy procesu twórczego;

8) rozumie sens artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do projektowania i realizacji ubioru, zgodnie z jego funkcją i przeznaczeniem;

2) świadomie posługuje się środkami wyrazu artystycznego w projektowaniu i w realizacji ubioru;

3) organizuje proces twórczy, planuje etapy pracy projektowej - od szkiców koncepcyjnych do realizacji;

4) organizuje warsztat realizacyjny, posługując się nim sprawnie i bezpiecznie;

5) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i technologie w realizacji ubioru, dobiera je i odpowiednio łączy w celu osiągnięcia założeń projektowych;

6) pracuje indywidualnie i zespołowo przy realizacji ćwiczeń i wieloetapowych zadań;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się właściwym językiem plastycznym;

8) stosuje w pracy projektowej i realizacyjnej technologie tradycyjne oraz rozwiązania niekonwencjonalne;

9) stosuje w praktyce projektowej zasady rysunku żurnalowego i rysunku technicznego;

10) posługuje się sprawnie programami graficznymi i multimedialnymi w procesie projektowania, stosuje je także do dokumentowania, prezentacji i promocji własnych dokonań twórczych;

11) komponuje ubiór, uwzględniając jego przeznaczenie, okoliczności, dla których powstaje, oraz cechy psychofizyczne potencjalnego użytkownika;

12) modeluje elementy i całościowe formy ubioru.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej swoich prac, potrafi uzasadnić swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) korzysta z wybranego materiału źródłowego, używa odpowiednich środków wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transponuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego, tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni;

5) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

6) podejmuje działania eksperymentalne;

7) kreuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE ZABAWEK

Projektowanie zabawek to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Jest to dziedzina o wieloletniej tradycji, ściśle związana z kulturą człowieka, historią sztuki i wzornictwa oraz z rozwojem psychomotorycznym dziecka. Uczeń, poprzez ćwiczenia praktyczne i działania twórcze, zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu historii zabawkarstwa, tradycji artystycznej, ergonomii i psychologii dziecka, projektowania i wykonywania zabawek. Wiedza, umiejętności i kompetencje zdobyte w ramach tego przedmiotu są podstawą dla ucznia do podjęcia pracy zawodowej oraz umożliwiają kształcenie na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń poznaje podstawowe pojęcia i terminy z dziedziny zabawkarstwa, rozumie ich znaczenie i wykorzystuje w projektowaniu i realizacji tradycyjnych lub współczesnych zabawek.

Uczeń w sposób twórczy wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności manualne w realizacji różnych form zabawkarskich.

Uczeń w swoich działaniach twórczych dokonuje analizy, interpretacji i syntezy różnych źródeł, kreatywnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) zna i definiuje podstawowe kierunki historii zabawkarstwa, jego tradycji artystycznej i technologicznej;

2) korzysta, selekcjonuje i krytycznie ocenia informacje z różnych źródeł;

3) rozróżnia zabawki unikatowe i masowe;

4) rozróżnia i definiuje terminy i pojęcia z zakresu projektowania zabawek;

5) charakteryzuje zabawkę, określa jej funkcje, m.in. dydaktyczną, terapeutyczną oraz przeznaczenie;

6) rozróżnia główne środki wyrazu artystycznego w projektowaniu zabawek;

7) opisuje podstawowe tendencje dotyczące: psychologii dziecka, w tym rolę zabawy w rozwoju dziecka, ergonomii, antropometrii, funkcjonalności i bezpieczeństwa zabawek w odniesieniu do kształtu, konstrukcji oraz użytych materiałów;

8) rozróżnia sposoby obróbki materiałów użytych do wykonania zabawki, m.in. z drewna i tkanin, oraz możliwości techniczne stosowanych narzędzi, przyrządów, przyborów i maszyn;

9) analizuje, weryfikuje i rozwija wiedzę z zakresu swojej specjalności.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuje zabawki, świadomie posługując się środkami wyrazu artystycznego;

2) sprawnie i bezpiecznie posługuje się warsztatem technicznym i technologicznym w procesie tworzenia zabawek;

3) planuje kolejne etapy pracy - od projektu do realizacji;

4) odczytuje i sporządza dokumentację projektową, realizacyjną i prezentacyjną;

5) prezentuje i konfrontuje własne pomysły, poglądy i dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej dzieł, potrafi uzasadnić swoje opinie;

2) twórczo wykorzystuje tradycje artystyczne w projektowaniu zabawki unikatowej;

3) inspiruje się otaczającą rzeczywistością i transformuje swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

4) tworzy koncepcje projektowe z wyobraźni.

Specjalizacja: TKANINA ARTYSTYCZNA

Tkanina artystyczna to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Ma ona interdyscyplinarny charakter, a jej specyfika polega na przenikaniu się różnych działań plastycznych. Kształcenie w tej dyscyplinie - głównie poprzez działania warsztatowe i twórcze - rozwija wiedzę z zakresu tkaniny artystycznej, kształtuje wrażliwość i wyobraźnię na kolor, formę i przestrzeń. Wiedza i kompetencje ucznia, zdobyte w ramach specjalizacji, umożliwiają podjęcie pracy zawodowej lub dalsze kształcenie w tej lub pokrewnej dziedzinie na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki tkackie;

2) posługuje się terminologią związaną z technikami, materiałami i środkami artystycznymi stosowanymi w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) realizuj e tkaninę na podstawie projektu;

2) organizuj e warsztat pracy i planuj e proces tworzenia;

3) łączy i wykorzystuje różne materiały, sploty, techniki i technologie.

Uczeń analizuje różne źródła inspiracji, twórczo je interpretuje, kreatywnie transponuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania z historii tkaniny, z uwzględnieniem tradycji regionalnych oraz współczesnej tkaniny artystycznej i sztuki włókna;

2) rozróżnia i definiuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu tkaniny: rodzaje, charakterystykę, funkcje i przeznaczenie;

3) rozróżnia surowce oraz procesy technologiczne w zakresie tkaniny użytkowej i unikatowej;

4) rozróżnia i definiuje techniki realizacji tkaniny oraz podstawowe sploty tkackie;

5) rozpoznaje środki wyrazu plastycznego w projektowaniu tkaniny artystycznej (np. kompozycję, kolor, walor, światłocień, fakturę, splot);

6) rozróżnia i charakteryzuje narzędzia wchodzące w skład warsztatu realizacyjnego;

7) opisuje kolejne etapy powstawania tkaniny, używając specjalistycznego słownictwa;

8) rozumie celowość artystycznego i technologicznego eksperymentu.

Uczeń:

1) wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności z różnych dyscyplin do realizacji tkanin, zgodnie z ich funkcją i przeznaczeniem;

2) planuje etapy własnej pracy: od projektu do realizacji;

3) wykorzystuje różnorodne materiały, techniki i sploty w realizacji tkanin użytkowych i unikatowych, dobiera je, przygotowuje i odpowiednio łączy w myśl założeń projektowych;

4) w projektowaniu posługuje się technologią tradycyjną oraz nowoczesną;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się warsztatem tkackim, wykorzystując techniki tradycyjne i eksperymentalne;

6) sporządza dokumentację swojej pracy, wykorzystując techniki tradycyjne i nowoczesną technologię;

7) prezentuje, konfrontuje i krytycznie ocenia własne dokonania twórcze, posługując się językiem plastycznym.

Uczeń:

1) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych oraz jakości technicznej i technologicznej prac, uzasadnia swoją opinię;

2) analizuje i krytycznie ocenia źródła informacji;

3) wykorzystuje wybrany materiał źródłowy; stosuje odpowiednie środki wyrazu artystycznego w procesie projektowym i realizacyjnym;

4) konsekwentnie rozwija założenia projektowe w procesie twórczym;

5) tworzy projekty kompozycji tkackich z wyobraźni, przekształca swoje wrażenia na środki wyrazu artystycznego;

6) podejmuje działania eksperymentalne w oparciu o zdobytą wiedzę i doświadczenia;

7) wypracowuje indywidualny styl artystyczny.

Specjalizacja: ZŁOTNICTWO

Złotnictwo to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Formy użytkowe. Celem kształcenia jest zdobycie przez ucznia wiedzy i umiejętności do kreatywnego rozwiązywania problemów projektowych i realizacyjnych. Ponadto preferuje się praktyczne i teoretyczne dostosowanie zawodu złotnika do współczesnych wymagań rynkowych. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu złotnictwa;

2) rozróżnia najważniejsze materiały stosowane w tej dziedzinie;

3) wykazuje się znajomością podstaw historii złotnictwa, przepisów prawa probierczego i zasad obrotu metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) wykorzystuje wiedzę z zakresu historii biżuterii i historii sztuki do tworzenia autorskich form złotniczych;

2) świadomie dobiera i stosuje materiały oraz narzędzia do określonej techniki wykonania.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) kreuje złotniczą formę przestrzenną;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie rozwija swoje umiejętności.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) charakteryzuje najważniejsze dokonania w historii złotnictwa;

2) definiuje najważniejsze terminy i pojęcia z zakresu złotnictwa;

3) rozróżnia i charakteryzuje materiały i technologie stosowane w tej dziedzinie;

4) poznaje tradycyjne zasady pracy w zawodzie;

5) zna i stosuje aktualne przepisy prawa probierczego;

6) poznaje zasady obrotu metalami szlachetnymi.

Uczeń:

1) posługuje się prawidłowo i bezpiecznie narzędziami i urządzeniami złotniczymi;

2) kształtuje blachy, profiluje druty, łączy materiały trwale i ruchomo, dekoruje powierzchnię, używa technik wykończeniowych;

3) stosuje w działaniach warsztatowych wiedzę z zakresu materiałoznawstwa i technologii;

4) łączy doświadczenia z przedmiotów ogólnoplastycznych z projektowaniem kierunkowym;

5) wykorzystuje w projektowaniu formy historyczne;

6) projektuje i wykonuj e różne formy i rodzaje biżuterii;

7) przygotowuje dokumentację projektową na płaszczyźnie i w modelach przestrzennych.

Uczeń:

1) twórczo wykorzystuje inspiracje z różnych źródeł;

2) jest kreatywny w przetwarzaniu źródeł inspiracji; stosuje je w projektach i realizacjach warsztatowych;

3) wykorzystuje dostępne techniki i technologie w tworzeniu własnych koncepcji artystycznych;

4) dąży do doskonalenia własnej wiedzy i umiejętności.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI GRAFICZNE

Specjalizacja: PROJEKTOWANIE GRAFICZNE

Projektowanie graficzne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne. Należy do dziedziny grafiki reklamowej i wydawniczej oraz reklamy wizualnej. Wpływa na kształtowanie przestrzeni publicznej i świadomości estetycznej społeczeństwa. Uzyskana w tym zakresie wiedza ma charakter kluczowy i interdyscyplinarny, koreluje z wieloma przedmiotami w kształceniu plastycznym. Absolwent po zakończeniu edukacji z projektowania graficznego jest przygotowany do podjęcia pracy w zawodzie lub kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) poznaje podstawowe pojęcia oraz materiały i techniki z zakresu projektowania graficznego;

2) właściwie posługuje się terminami z zakresu technik graficznych, materiałów i środków artystycznych.

Uczeń projektuje, wykonuje lub przygotowuje do realizacji przekaz wizualny, wykorzystując różne, odpowiednio dobrane materiały i technologie.

Uczeń analizuje zagadnienie projektowe, interpretuje i formułuje wypowiedź oraz umiejętnie transformuje idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia rodzaje kompozycji plastycznej;

2) definiuje pojęcia i terminy z dziedziny liternictwa i typografii;

3) zna zagadnienia z historii projektowania graficznego;

4) zna techniki mechanicznego i cyfrowego przetwarzania obrazu;

5) rozróżnia techniki i parametry druku;

6) właściwie dobiera narzędzia i programy graficzne do realizowanych projektów.

Uczeń:

1) planuje etapy pracy projektowej od szkiców koncepcyjnych do realizacji, w tym przygotowania projektu do druku;

2) stosuje w pracy projektowej tradycyjne oraz nowoczesne techniki i technologie;

3) stosuje analogowe i cyfrowe narzędzia rejestracji i przetwarzania obrazów;

4) projektuje różnorodne formy graficzne np. znak graficzny, elementy identyfikacji wizualnej, plakat, formy wydawnicze;

5) świadomie wykorzystuje środki plastyczne do kształtowania komunikatu wizualnego;

6) dokonuje oceny wartości artystycznych, estetycznych, użytkowych oraz jakości technicznej zrealizowanego projektu graficznego;

7) profesjonalnie dokumentuje i archiwizuje prace;

8) prezentuje efekty swojej pracy, przedstawia zastosowane nowe technologie.

Uczeń:

1) świadomie i kreatywnie posługuje się środkami wyrazu artystycznego;

2) inspiruje się otaczającą rzeczywistością, transponuje emocje i wrażenia na język plastyki;

3) wykorzystuje różnorodne technologie i podejmuje próby eksperymentowania w ich zakresie;

4) transformuje pojęcia i idee na język plastyczny;

5) dokonuje oceny wartości artystycznych własnych dokonań twórczych.

Specjalizacja: PUBLIKACJE MULTIMEDIALNE

Publikacje multimedialne to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne. Specjalizacja zawiera elementy projektowania graficznego i prezentacji multimedialnych, wykorzystywanych w środkach przekazu. Projektowanie graficzne, realizowane z zastosowaniem nowoczesnych technik i technologii, polega na przygotowywaniu wieloetapowych publikacji, jak np. strony internetowe. Działania w tym obszarze powinny prowadzić do publikowania, upowszechniania i promowania własnych dokonań twórczych oraz ponoszenia za nie odpowiedzialności. Absolwent jest przygotowany do wykonywania zawodu oraz do kontynuacji kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa podstawową wiedzę z zakresu multimediów;

2) poznaje środki plastyczne i techniczne;

3) posługuje się terminologią związaną ze specjalizacją.

Uczeń:

1) projektuje i wykonuj e przekazy multimedialne;

2) prawidłowo organizuje warsztat pracy;

3) dobiera odpowiednie środki techniczne do realizowanej koncepcji;

4) prawidłowo dokumentuje i publikuje wykonaną pracę.

Uczeń:

1) poszukuje nowatorskich rozwiązań w technikach komputerowych i podejmuje działania eksperymentalne;

2) w swoich projektach wykorzystuje wiedzę i umiejętności z innych dyscyplin artystycznych;

3) umiejętnie transponuje idee na język plastyczny;

4) świadomie referuje i ocenia osiągnięte przez siebie rezultaty.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozróżnia i wymienia własności wirtualnych środowisk graficznych np. wektorowych i rastrowych, wskazuje sposoby ich zastosowania;

2) rozróżnia i definiuje pojęcia i terminy z zakresu multimediów, technik graficznych; posługuje się odpowiednią terminologią w zakresie:

Uczeń:

1) stosuje różnorodne środki wyrazu plastycznego w zdefiniowanym środowisku medialnym;

2) posługuje się narzędziami oprogramowania multimedialnego i graficznego 2D i 3D oraz przestrzeni wirtualnej;

3) bezpiecznie organizuje warsztat pracy, dobiera odpowiednie środki techniczne i formalne do zamierzonych zadań i projektów;

4) dobiera właściwe dla projektu narzędzia i metody pracy;

5) planuje etapy pracy od projektu do realizacji;

6) przygotowuje i optymalnie wykorzystuje materiały do publikacji;

7) prezentuj e zrealizowane projekty;

8) posługuje się urządzeniami zgodnie z zasadami bezpieczeństwa;

9) tworzy publikacje multimedialne, takie jak witryny internetowe i banery;

10) odpowiednio dobiera i optymalizuje formaty zapisu, dostosowując je do sposobu prezentacji i publikacji.

Uczeń:

1) poszukuje nowych, oryginalnych rozwiązań twórczych w zakresie publikacji multimedialnych;

2) kreuj e i prezentuje wersje i warianty projektów multimedialnych;

3) formułuje wnioski w procesie analizy osiągniętych rezultatów;

4) dokonuje oceny wartości estetycznych oraz jakości technicznych prac zrealizowanych w ramach specjalności.

Specjalizacja: TECHNIKI DRUKU ARTYSTYCZNEGO

Techniki druku artystycznego to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki graficzne. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu wybranych technik graficznych oraz kształtuje swoją wrażliwość plastyczną poprzez działania praktyczne. Celem kształcenia jest osiągnięcie przez ucznia świadomego posługiwania się środkami plastycznymi w dziedzinie grafiki warsztatowej. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) zdobywa wiedzę z zakresu technologii i technik graficznych;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami druku artystycznego;

3) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe techniki grafiki warsztatowej;

4) poznaje historie technik graficznych, najwybitniejszych przedstawicieli, ich dzieła oraz warsztat.

Uczeń:

1) stosuje podstawowe techniki i technologie w wybranych rodzajach druku artystycznego;

2) właściwie dobiera technikę do koncepcji oraz świadomie posługuje się wybranymi formami grafiki artystycznej.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) realizuje projekty graficzne, inspirując się naturą lub kreując je z wyobraźni;

3) umiejętnie transponuje pojęcia i idee na język graficzny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy i pojęcia z zakresu technik grafiki artystycznej (np.: matryca, odbitka, prasa graficzna, werniksy, dłuta, rama drukarska, kompozycja, forma, faktura, dominanta, kierunki, walor, kontrast, kolor, wzajemne oddziaływanie i współgranie środków plastycznych);

2) rozróżnia, opisuje i charakteryzuje wybrane techniki graficzne z uwzględnieniem rodzaju druku: wypukłego, wklęsłego i płaskiego;

3) rozróżnia rodzaje farb drukarskich z uwzględnieniem właściwości podłoża do druku (papier, tkanina, inne).

Uczeń:

1) prawidłowo i bezpiecznie korzysta z warsztatu pracy, dobierając odpowiednie narzędzia, materiały oraz środki ochrony osobistej:

2) świadomie dobiera techniki i metody pracy do realizowanego projektu;

3) właściwie rozplanowuje pracę, przygotowując projekt, opracowując matrycę i wykonując odbitki;

4) tworzy prace graficzne w wybranych rodzajach druku;

5) dokumentuje i profesjonalnie prezentuj e własne dokonania twórcze.

Uczeń:

1) realistycznie przedstawia bądź kreatywnie przetwarza rzeczywistość, stosując faktury, struktury, odrealniając kształty;

2) stosuje różne rodzaje kompozycji i wykorzystuje je w pracy plastycznej;

3) świadomie analizuje, interpretuje, formułuje i przedstawia pojęcia oraz idee za pomocą środków wyrazu, stosowanych w wybranych technikach grafiki warsztatowej.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI MALARSTWA DEKORACYJNEGO

Specjalizacja: TRADYCYJNE TECHNIKI MALARSKIE I POZŁOTNICZE

Tradycyjne techniki malarskie i pozłotnicze to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarstwa dekoracyjnego. Poprzez działania warsztatowe i twórcze uczeń zdobywa, poszerza i utrwala wiedzę, a także umiejętności techniczne i technologiczne w zakresie warsztatu malarskiego i pozłotniczego. Ponadto kształtuje postawę świadomego i kreatywnego posługiwania się technikami malarskimi i pozłotniczymi. Po zakończeniu edukacji absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) wymienia i klasyfikuje podstawowe techniki malarskie i pozłotnicze oraz materiały i narzędzia stosowane do odpowiedniej techniki;

2) zna historię rozwoju technik malarskich i pozłotniczych, posługuje się słownictwem z nimi związanym;

3) rozróżnia i definiuje środki wyrazu plastycznego w stosowane w tej dziedzinie.

Uczeń:

1) wykazuje się umiejętnościami warsztatowymi z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych w działaniach praktycznych;

2) dobiera odpowiednie narzędzia i materiały do stosowanej techniki i tematu pracy, a także sprawnie i bezpiecznie posługuje się nimi;

3) dostosowuje środki wyrazu plastycznego do użytych w zadaniu technik malarskich i pozłotniczych.

Uczeń:

1) planuje proces twórczy;

2) wykazuje się myśleniem kreatywnym w określaniu i realizacji zadań.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) klasyfikuje techniki malarskie: wodne, pastele, olejne oraz pozłotnicze tradycyjne i współczesne; zna historię ich rozwoju;

2) rozumie i definiuje terminy i pojęcia stosowane w technikach malarskich i pozłotniczych;

3) zdobywa wiedzę na temat warsztatu właściwego dla poszczególnych technik malarskich i pozłotniczych;

4) rozróżnia i potrafi zdefiniować techniki rysunkowe wspomagające techniki malarskie: rysunek linearny, walorowy, światłocieniowy, w określonej skali oraz techniki zdobnicze: ryt, punca, grawerunek, odcisk;

5) zna zasady projektowania formy użytkowej;

6) opisuje środki wyrazu plastycznego w technikach malarskich i pozłotniczych;

7) korzysta z różnych źródeł i selekcjonuje pozyskane informacje.

Uczeń:

1) stosuje w praktyce zdobytą wiedzę i umiejętności warsztatowe z zakresu tradycyjnych technik malarskich i pozłotniczych;

2) dobiera właściwe narzędzia i materiały do stosowanej techniki malarskiej i pozłotniczej, w zależności od tematu realizowanej pracy;

3) stosuje techniki malarskie i pozłotnicze oraz technologie, korzystając z dorobku dawnych mistrzów;

4) stosuje podstawowe środki wyrazu artystycznego, charakterystyczne dla technik malarskich i pozłotniczych;

5) projektuje i realizuje formę użytkową (z uwzględnieniem technik malarskich, zdobniczych i pozłotniczych), wykorzystuje zdobytą wiedzę, doświadczenie i własną inwencję twórczą;

6) wykonuje z natury i wyobraźni szkice rysunkowe oraz malarskie, zdobywając doświadczenie do realizacji tematów w wybranej technice;

7) projektuje i wykonuje lub dobiera oprawę do pracy malarskiej;

8) planuje i realizuje prace malarskie i pozłotnicze z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa oraz całego procesu twórczego: koncepcja, projekt, przygotowanie podłoża, rysunek, ewentualne złocenia, elementy zdobnicze, podmalówka, właściwa warstwa malarska, laserunki, zabezpieczenia oraz odpowiednio dobrana i wykonana oprawa pracy;

9) wykonuje prace malarskie i pozłotnicze z wykorzystaniem technik wodnych, suchej pasteli, tempery, technik olejnych i mieszanych na odpowiednio wybranych i przygotowanych podłożach malarskich;

10) podejmuje odpowiedzialność za wykonanie zadania z zakresu technik malarskich i pozłotniczych, planuje poszczególne działania w czasie.

Uczeń:

1) w zadaniach z zakresu technik malarskich i pozłotniczych interpretuje naturę oraz kreuje pomysły z wyobraźni;

2) pogłębia, analizuje, uaktualnia i rozwija wiedzę i umiejętności z zakresu technik malarskich i pozłotniczych;

3) wykorzystuje określone techniki, a także podejmuje próby eksperymentowania w tym zakresie;

4) dokonuje oceny wartości artystycznych i estetycznych oraz jakości technicznej prac, zrealizowanych w ramach specjalizacji.

Specjalizacja: WITRAŻ

Witraż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki malarstwa dekoracyjnego. Uczeń zdobywa na zajęciach wiedzę i umiejętności z zakresu podstaw witrażownictwa głównie poprzez działania praktyczne. Poznaje wybrane technologie, rozwija wyobraźnię twórczą i wrażliwość na formę. Umiejętności zdobyte w ramach przedmiotu są kluczowymi kompetencjami w kształceniu zawodowym witrażysty. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy oraz do kształcenia na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały i techniki witrażownicze;

2) posługuje się słownictwem związanym z technikami, materiałami i środkami artystycznymi w tej dziedzinie;

3) właściwie dobiera i stosuje narzędzia witrażownicze.

Uczeń:

1) projektuje i realizuje formę płaską i przestrzenną w poznanej technice witrażowej;

2) organizuj e warsztat pracy i tworzy w nim projekt;

3) wykorzystuje różne techniki, technologie, materiały szklarskie i witrażownicze oraz łączy je;

4) właściwie dobiera technikę do koncepcji pracy.

Uczeń:

1) obserwuje naturę i twórczo ją interpretuje;

2) z wyobraźni kreuje formę przestrzenną i płaską;

3) umiejętnie transformuje pojęcia i idee na język plastyczny.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) definiuje, rozróżnia i stosuje podstawowe terminy, pojęcia i środki wyrazu plastycznego z dziedziny witrażu:

2) charakteryzuje najważniejsze zagadnienia z zakresu historii witrażu;

3) określa właściwości podstawowych materiałów i surowców stosowanych w technikach witrażowniczych;

4) rozróżnia i definiuje podstawowe technologie obróbki oraz zdobienia szkła: matowanie, szlifowanie, grawerowanie, stapianie, zgrzewanie, gięcie, malowanie na zimno i na gorąco, składanie witrażu w technikach klasycznych i współczesnych;

5) identyfikuje i charakteryzuje narzędzia i urządzenia stosowane w obróbce szkła; planuje etapy procesu technologicznego właściwe dla danego materiału.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, prawidłowo dobierając narzędzia, materiały i technologie, a także środki ochrony osobistej:

2) świadomie planuje pracę, dzieląc ją na etapy: projektowanie, modelowanie, ewentualnie realizacja i ekspozycja;

3) świadomie i właściwie dobiera środki wyrazu artystycznego do koncepcji pracy;

4) tworzy prace przestrzenne i płaskie; monochromatyczne i wielobarwne;

5) kreatywnie rozwiązuje zadanie projektowe oraz stosuje odpowiednią technikę do jego realizacji;

6) dokumentuje i profesjonalnie prezentuj e własne dokonania twórcze;

7) wykonuje dokumentację powykonawczą oraz archiwizuje swoją pracę, wykorzystując tradycyjne i nowe technologie.

Uczeń:

1) wykonuje prace inspirowane naturą;

2) podejmuje ćwiczenia z wyobraźni:

3) przedstawia, formułuje i interpretuje pojęcia i idee za pomocą formy przestrzennej i płaskiej;

4) podejmuje działania niekonwencjonalne, jak: mieszanie technik, łączenie różnych materiałów, eksperymentowanie;

5) analizuje i ocenia wartości artystyczne, estetyczne oraz techniczne dzieł z dziedziny współczesnego oraz historycznego witrażu;

6) krytycznie ocenia pracę oraz dokonuje ewaluacji własnych osiągnięć artystycznych.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI RENOWACYJNE

Specjalizacja RENOWACJA ELEMENTÓW ARCHITEKTURY

Renowacja elementów architektury to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie umiejętności warsztatowych w tym zakresie jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Uczeń, w procesie nauczania, zdobywa kwalifikacje, jako specjalista z ogólnoplastycznym wykształceniem. Absolwent wykazuje się wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do wykonywania zadań z zakresu renowacji elementów architektury (samodzielnie i w zespole). Po zakończeniu edukacji uczeń jest zdolny do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) charakteryzuje podstawowe techniki, materiały i narzędzia z zakresu renowacji elementów architektury;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w architekturze;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią renowacji architektury.

Uczeń:

1) organizuje warsztat pracy, planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową, indywidualnie i w zespole;

2) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

3) dokonuje oceny wartości technicznej elementu architektury.

Uczeń:

1) dokonuje analizy działania i wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów w procesie renowacji;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) identyfikuje podstawowe style historyczne w architekturze;

2) rozróżnia detale i elementy architektoniczne;

3) zna podstawowe zagadnienia z teorii konserwacji, z uwzględnieniem zasad etycznych;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia i charakteryzuje podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

6) opisuje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w technikach kamieniarskich i sztukatorskich oraz w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia typy i przyczyny zniszczeń w zabytkowej architekturze.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z głównymi technikami kamieniarskimi, sztukatorskimi i restauracyjnymi;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie, materiały i techniki ich obróbki do wykonania renowacji elementów architektury, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi podczas realizacji pracy;

6) poprawnie posługuje się dokumentacją techniczną i konserwatorską oraz potrafi ją analizować;

7) dokumentuje swoje dokonania i potrafi je zaprezentować.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu podstawowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) poprzez własne działania promuje w środowisku właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków, przestrzega zasad etyki konserwatorskiej.

Specjalizacja: RENOWACJA MEBLI I WYROBÓW SNYCERSKICH

Renowacja mebli i wyrobów snycerskich to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki renowacyjne. Kształcenie unikatowych umiejętności warsztatowych w tej specjalności jest istotne dla zachowania dziedzictwa kulturowego i przyjmowania za nie odpowiedzialności. Celem nauczania jest przygotowanie wykwalifikowanych specjalistów, z ogólnoplastycznym wykształceniem i uwrażliwieniem na etykę zawodową. Absolwent jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej oraz do kontynuacji nauki na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe materiały, techniki i narzędzia z zakresu renowacji mebli i wyrobów snycerskich;

2) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i snycerstwie;

3) posługuje się słownictwem związanym z technikami i technologią.

Uczeń:

1) organizuj e warsztat pracy;

2) planuje i przeprowadza proces renowacji zgodnie z etyką zawodową;

3) świadomie wykorzystuje techniki, materiały i narzędzia;

4) dokonuje oceny wartości artystycznej wyrobów meblarskich i snycerskich.

Uczeń:

1) dokonuje analizy problemu renowacyjnego i wykazuje się kreatywnością w jego rozwiązywaniu;

2) jest świadomy wartości substancji zabytkowej i jej ochrony.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Uczeń:

1) rozpoznaje podstawowe style historyczne w meblarstwie i przypisuje wyrób snycerski do właściwej epoki;

2) rozróżnia elementy różnorodnych mebli;

3) zna podstawowe zagadnienia teorii konserwacji mebli i wyrobów snycerskich;

4) rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe materiały stosowane w meblarstwie oraz materiały konserwatorskie i restauratorskie;

5) rozróżnia podstawowe narzędzia i urządzenia stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

6) poznaje normy i standardy obowiązujące w dokumentacji konserwatorskiej;

7) rozróżnia techniki i technologie stosowane w meblarstwie, snycerstwie i w pracach restauratorskich;

8) rozróżnia rodzaje zniszczeń i diagnozuje ich przyczyny w meblach i wyrobach snycerskich;

9) rozpoznaje podstawowe zagrożenia związane z zawodem.

Uczeń:

1) poprawnie posługuje się słownictwem związanym z meblarstwem, snycerstwem i renowacją;

2) wykorzystuje zdobytą wiedzę do opisywania, analizowania, klasyfikowania, datowania obiektów, a także do opisywania problemów konserwatorskich;

3) stosuje tradycyjne i współczesne techniki i technologie, zgodnie ze zdiagnozowanymi w obiekcie problemami konserwatorskimi;

4) dobiera właściwe technologie i materiały do odpowiedniego rodzaju renowacji mebli i wyrobów snycerskich; stosuje właściwe techniki obróbki, przewidując skutek ich zastosowania;

5) bezpiecznie i sprawnie posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami stosowanymi w podczas pracy;

6) poprawnie analizuje, sporządza i odpowiednio posługuje się dokumentacją techniczną oraz konserwatorską;

7) dokumentuje wyniki swojej pracy i odpowiednio je prezentuje.

8) przestrzega zasad etyki konserwatorskiej.

Uczeń:

1) pozyskuje, selekcjonuje i poddaje krytycznej ocenie informacje z zakresu konserwacji oraz potrafi je wykorzystać w praktyce restauratorskiej;

2) wykazuje się kreatywnością w rozwiązywaniu nietypowych problemów zawodowych;

3) analizuje przebieg pracy i weryfikuje ewentualne zmiany, uzasadniając swoje decyzje;

4) poprzez własne działania promuje w środowisku właściwe wzorce postępowania w zakresie ochrony i renowacji zabytków.

SPECJALNOŚĆ: TECHNIKI SCENOGRAFICZNE

Specjalizacja CHARAKTERYZACJA I WIZAŻ

Charakteryzacja i wizaż to jedna ze specjalizacji specjalności artystycznej o nazwie: Techniki scenograficzne. Uczeń zdobywa wiedzę i umiejętności z zakresu charakteryzacji z makijażem oraz perukarstwa i fryzjerstwa. Kształcenie w tej dyscyplinie przygotowuje ucznia do podjęcia pracy przede wszystkim w teatrze, operze, telewizji oraz instytucjach przygotowujących do występów scenicznych. Absolwent może także podjąć dalszą edukację na poziomie akademickim.

CELE KSZTAŁCENIA - WYMAGANIA OGÓLNE

Uczeń rozróżnia i charakteryzuje podstawowe materiały oraz narzędzia, techniki i technologie charakteryzatorskie. W sposób właściwy wykorzystuje je we własnych projektach.

Uczeń:

1) wykonuje pełną charakteryzację, organizuje warsztat pracy i planuje proces realizacji;

2) łączy i wykorzystuje różne techniki i materiały;

3) dobiera odpowiednie środki do koncepcji charakteryzacji.

Uczeń:

1) tworzy i czyta projekt realizacyjny oraz umiejętnie dobiera środki wyrazu artystycznego właściwe do jego realizacji;